บทที่ 8 ตอน Eight Time

การทำบัตเตอร์ครีมนั้นจะบอกว่าง่ายก็ง่ายจะว่ายากก็ยาก ทั้งนี้อยู่ที่สมาธิของคนทำด้วยว่าเป็นยังไง ท่าทางทำอาหารที่ทะมัดทะแมงเหล่านั้นอยู่ในสายตาของพ่อบ้านทั้งสอง พวกเขาทึ่งในความสามารถของอีกฝ่าย จัดเป็นมนุษย์ที่ทำได้หลากหลายและน่าประทับใจ พวกเขาอาจจะหลงเสน่ห์ตามคุณชายตระกูลมาร์แชลและองค์รัชทายาทในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน

ปกติแล้วทางวังหลวงจะมีพ่อครัวมาช่วยทำอีกสองสามคนเนื่องจากอาหารจะมีหลายอย่างดั่งเช่นวันนี้ แต่ความสามารถของคูณชายจีนทำให้พ่อครัวประจำวังหลวงไม่สามารถทำตามทันและต้องมาเป็นลูกมือช่วยผสมและนำไปจัดเรียงเสียนี้กระไร อาหารและเครื่องเคียงต่างๆ ถูกวางในระดับที่เหมาะสมและการนั่งถูกเรียงตามลำดับยศของแต่ละบุคคล เนื่องจากยศของจีนและมาร์แชลคือคุณชายเหมือนกันแต่ว่าตำแหน่งลูกบุญธรรมทำให้นั่งฝั่งตรงข้ามกับตระกูลมาร์แชลเป็นลำดับถัดมา

โดยเรียงจากหัวโต๊ะคือจักรพรรดิ คนที่จะนั่งฝั่งขวาข้างองค์จักรพรรดิคือจักรพรรดินี โดยการนั่งเรียงแบบนี้ฝั่งขวาถือเป็นตำแหน่งคู่บุญบารมีคนที่นั่งหัวโต๊ะ และคนที่นั่งฝั่งซ้ายจะเป็นตำแหน่งรองลงมาคือรัชทายาท และฝั่งขวาข้างองค์จักรพรรดินีคือคุณชายจีนผู้เป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลจักรพรรดิองค์ก่อน และลำดับสุดท้ายคือคุณชายจากตระกูลมาร์แชลนั่นเอง

ทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจกับการจัดลำดับยศของจักรวรรดิเสียเหลือเกิน เพราะมันทำให้เขามองเห็นคุณชายจีนได้ง่ายมากขึ้น ในขณะที่องค์รัชทายาทอยู่ไกลกว่านั่นเอง แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไร เนื่องจากกฎของวังหลวงคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงลำดับการนั่งรับประทานอาหารไม่ได้

"อาหารสีเหมือนครีมอันนี้คืออะไรเหรอ ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" คีย์ถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วจะไม่มีอาหารที่้เป็นของว่างมาวางไว้บนโต๊ะอาหารแบบนี้หรอกนะ เมล์กับมีเทนไม่ชอบทำของว่างแบบนี้จะเน้นเป็นเค้กเสียมากกว่า

"หรือว่าจะเป็นฝีมือของกระรอกน้อย ก่อนเดินทางมาที่วังก็เห็นทำของกินเล่นแบบนี้รอบนึงแล้ว"

"ครับ ผมเป็นคนทำเอง"

"อันนี้เรียกว่าอะไรเหรอครับคุณชายจีน" มาร์แชลให้ความสนใจและรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายทำของกินน่ารักๆ แบบนี้ได้ด้วย แล้วแบบนี้ใครจะยอมให้ไปเป็นจักรพรรดินีเล่า

"เรียกว่าซุปข้าวโพด มีส่วนผสมของหัวหอมใหญ่ เนยสด ครีมสด น้ำซุป ใบกระวาน แล้วก็เติมเกลือ พริกไทย น้ำตาล เป็นของกินที่เหมาะกับการกินต่อจากสเต๊กปลาครับ แล้วการกินเค้กวานิลลาที่เป็นของหวานละลายในปากจะทำให้ชุ่มคอและนอนหลับสบายด้วยครับ"

"เก่งจังกระรอกน้อย ความสามารถหลากหลายมากเลยนะ"

"ไม่ใช่แค่นั้นขอรับ คุณชายจีนทำซุปข้าวโพด เค้กวนิลา และนมสดที่ต้องดื่มเองเพราะอายุยังไม่ถึงด้วยตัวเองหมดเลยครับ" มีเทนอธิบายเพิ่มเติมเพราะดูจากท่าทางแล้วอาจจะไม่อยากบอกว่าทำอะไรได้เยอะเกินไปหรือเปล่า หรือด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เขาซึ่งเป็นพ่อบ้านขององค์จักรพรรดิควรชี้แจงให้ถูกต้องมากกว่า

"ลูกทำได้ยังไงอะลูก แม่ยังทำไม่เป็นเลย"

"พอดีว่าแม่ผมสอนมาครับ พวกเราเปิดร้านทำขนมแล้วผมเป็นคนทำขนมกับลูกมือช่วยปรุงเครื่องดื่ม แต่อาหารหลักจะเป็นแม่ครับ ผมทำอาหารจานหลักไม่เป็นครับ"

"เท่านี้ก็เก่งมากแล้วครับคุณชายจีน ผู้ชายของจักรวรรดิส่วนใหญ่ทำอาหารไม่เป็นหรอกครับ ยกเว้นพ่อบ้านเท่านั้น" มาร์แชลบอกเนื่องจากพวกเขาถูกสอนมาให้รบเก่งกว่าการทำอาหารแบบนี้

"ครับ ผมว่ารับประทานอาหารกันครับ เดี๋ยวของกินเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะครับ"

บรรยากาศในการรับประทานเงียบสงบกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก นึกว่าพี่คีย์กับคุณบลัฟจะพูดจาแดกดันเหมือนที่เขาเคยเห็นเสียอีก แต่เหมือนต่างคนต่างสงวนท่าทีของตนเองไว้แล้วรอดูว่าใครจะเริ่มก่อนมากกว่า ไม่แปลกที่จะถูกเลี้ยงมาอย่างดี แม้แต่ตอนจะสู้กันยังมีชั้นเชิงแบบนี้

"ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ ฝันดีครับท่านพี่"

"ฝันดี กระรอกน้อย"

ในขณะที่ร่างสูงจะกลับไปยังห้องนอนของตนเอง ก็มีเสียงเอ่ยเรียกไว้เสียก่อน

"ข้าขอคุยอะไรกับรัชทายาทสักหน่อยได้ไหมพะยะค่ะ"

"ได้สิ ข้าเองก็อยากจะคุยกับเจ้าอยู่เหมือนกัน" เขาเองก็ปรารถนาเช่นนั้นเหมือนกัน

"ข้าไม่ได้พูดเล่น ข้าชอบคุณชายจีนจริงๆ" อีกฝ่ายเอ่ยความต้องการของตนเองออกมาอย่างเปิดเผย

"ข้าเองก็ชอบกระรอกน้อย แล้วกระรอกน้อยก็คือคนในคำทำนาย ยังไงเจ้าก็ไม่มีทางพรากเนื้อคู่ของข้าให้ไปอยู่กับเจ้าได้หรอกนะ"

เพราะว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่แรกแล้วยังไงล่ะ

"ไม่รู้สิ ของยังงี้ต้องให้คุณชายจีนตัดสินใจถึงจะถูก"

"กระรอกน้อยไม่มีทางเลือกเจ้าอยู่แล้ว"

"ดูมั่นใจจังเลย รัชทายาท"

"เพราะว่าข้าเห็นท่าทีของกระรอกน้อยตั้งแต่วันแรกจนกระทั่งวันนี้ เจ้าไม่มีทางปกป้องเขาได้อยู่แล้ว"

"ข้าอยากทราบว่าทำไมถึงเรียกคุณชายจีนว่ากระรอกน้อยครับ"

"พวกเราเจอกันวันแรก จีนมีท่าทางสั่นเกร็ง แววตาหวาดกลัวทุกสิ่ง แต่ก็ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือจากใคร ซึ่งเป็นวิสัยของกระรอก ส่วนคำว่าน้อยนั้นมาจากที่เขายังเด็กกว่านั่นเอง มีอะไรจะถามอีกไหม คุณชายจากตระกูลมาร์แชล"

"เรียกข้าซะเต็มยศแบบนี้ ข้าเขินแย่เลยพะยะค่ะ"

"ข้าชอบกระรอกน้อยตรงไหน เพราะตัวตน ฐานะ หรือว่าเพราะเลือด"

"หมายความว่ายังไง รัชทายาท"

"ข้าชอบกระรอกน้อยคนนี้คนเดียวเท่านั้น ไม่ได้ชอบเพราะกลิ่นเลือด ไม่ได้ชอบเพราะฐานะ หรือเพราะว่าเขาแปลก แต่จะต้องเป็นคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น ข้าจะไม่แต่งงานกับคนอื่นเด็ดขาด"