บทที่ 7 ตอน Seven Time

"แล้วถ้าข้าขอคัดค้านล่ะครับ" มาร์แชลถามหยั่งเชิง พลางเหลือบมองรัชทายาทและคนที่เขาสนใจไปด้วยว่าจะมีปฏิกิริยายังไง และมันก็เป็นดั่งที่คาดการณ์เอาไว้ อีกคนมีท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคนตัวเล็กกว่าก็ตกใจจนตาบ๊องแบ๊วนั้นตาเหมือนไข่หานไปแล้วก็มิปาน

"มีเหตุผลในการคัดค้านไหม คุณชายมาร์แชล" คีย์พยายามอย่างมากที่จะสกัดกั้นอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองให้เป็นปกติมากที่สุด เขาเป็นถึงรัชทายาทจะมาทำตัวโมโหเหมือนคนปกติไม่ได้ มันไม่ใช่ลักษณะคนของที่จะปกครองคนทั่งอาณาจักรทำกัน

"ถ้าจะให้พูดตรงๆ เลย หม่อมฉันสนใจในตัวคุณชายจีน ท่าทางไร้เดียงสาอ่อนต่อโลกแต่เข้มแข็งและเฉลียวฉลาดในยามคับขัน เหมือนอ่อนนอกแข็งใน ใจเย็นและแก้ไขสถานการณ์ได้ดี ถ้ามาเป็นดัชเชสตระกูลข้าคงจะดีไม่น้อย ยังไงที่นี่ก็มีเทคโนโลยีที่จะทำให้ผู้ชายท้องได้อยู่แล้ว เรื่องการสืบทายาทคงไม่ยากเท่าไหร่ เผลอๆ ร่างกายของคุณชายจีนอาจจะเปลี่ยนแปลงเพราะก้าวเข้าดินแดนแห่งนี้ก็เป็นได้ เพราะกลิ่นเลือดหอมหวานน่าลิ้มลองนั้นติดจมูกจริงๆ ครับ" มาร์แชลตัดสินใจพูดความในใจทุกอย่างต่อหน้าจักรพรรดิ จักรพรรดินี รัชทายาท รวมถึงคนที่ถูกกล่าวถึงด้วย ต้องนับถือในความกล้าหาญที่กล้าเสี่ยงแบบนี้เลยทีเดียว

"ก็ลองดูนะว่าลูกจีนจะเลือกใคร เพราะว่าถึงแม้จะเป็นคู่หมั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะแต่งงานกับคนนี้เสียหน่อย" จักรพรรดิยอมตอบรับคำสารภาพลูกผู้ชายของตระกูลมาร์แชล เขารู้ดีว่าเลือดของอีกคนมันเป็นยังไง ขนาดอยู่ไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่นหอมมากๆ ถ้าได้ลิ้มลองมีหวังได้ติดใจจนไม่อยากให้ได้ไปแน่ๆ

"แบบนี้ก็ดี ข้าจะแต่งตั้งให้ลูกจีนเป็นลูกบุญธรรมของจักรพรรดิองค์ก่อน ซึ่งก็คือพี่ชายของฉันเอง ทีนี้ก็ต้องแข่งกันจีบแล้วล่ะนะว่าลูกจีนจะเลือกใคร" คนที่ถูกพูดถึงได้แต่ส่ายหน้าเป็นพัลวันในการปฏิเสธ

"ผมเองก็ไม่ทราบครับ เอาเป็นว่าให้เวลาเป็นตัวตัดสินดีกว่าครับ" จีนตัดสินใจพูดไปแบบนั้นเพื่อตัดปัญหาการแย่งชิงเขาชั่วคราว ถึงจะไม่ใช่สงครามแวมไพร์แยกกันเหมือนในหนังแต่นี่มันก็สงครามเย็นชัดๆ เลย มองกันตาไม่กระพริบขนาดนี้ ถ้าไม่อยู่ในท้องพระโรงป่านนี้ตีกันไปแล้วมั้ง

"หม่อมฉันจะไปเตรียมอาหารให้ทุกคนพะยะค่ะ" มีเทนบอกพลางโค้งตัวให้กับเหล่าเจ้านายทั้งหลาย

"ผมไปด้วยครับ ผมชอบทำอาหาร" เสียงหวานเอ่ยเรียกพลางเดินตามไปด้วยความเร็วเพื่อที่จะตามอีกคนให้ทัน

"ไม่ได้ขอรับ คุณชายจีนเป็นถึงคุณชายจะมาทำงานแบบนี้ไม่ได้ครับ" มีเทนรีบปฏิเสธในทันที

"ไม่ได้จริงๆ เหรอครับ" ใบหน้าหวานมีแววตาที่เศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนลูกหมาที่กำลังถูกทิ้งไม่มีผิดเลย แต่แล้วก็มีสายตาอันโหดเหี้ยมจากทางด้านหลังเป็นจำนวนมากทำให้อีกฝ่ายต้องรีบตอบรับแทนปฏิเสธ

"กล้าขัดใจลูกจีนได้ยังไงมีเทน"

"ข้าเพิ่งจะแต่งตั้งแบบไม่เป็นทางการไปหมาดๆ ว่าลูกจีนเป็นลูกบุตรธรรมของฝั่งพี่ชายข้า"

"ทำไมถึงพูดกับกระรอกน้อยแบบนั้น มีเทน"

"ทำไมต้องต่อว่าคุณชายจีนด้วย"

แวมไพร์ทั้งสี่ต่อว่าองค์รักษ์ผู้อยู่เหนือองค์รักษ์ทั้งหมดในจักรวรรดิทันที มีเทนขึ้นชื่อว่าหัวแข็งและเคร่งในกฎระเบียบเป็นอย่างมาก เขาจะไม่ยอมโอนอ่อนใดๆ ทั้งสิ้นหากใครละเมิดกฎแม้แต่ข้อเดียว ไม่ว่าจะใครเขาก็ไม่เคยละเว้น และทุกคนก็ทำตามเขาอย่างง่ายดายแต่ทำไมครั้งนี้ถึงพากันคัดค้านขนาดนี้นะ แววตาน่าสงสารนั่นอีก เขายอมแพ้แล้ว

"กระผมยอมแพ้ขอรับ อนุญาตให้คุณชายจีนไปทำอาหารด้วยได้"

"งั้นนำทางผมไปเลยครับ"

"เชิญทางนี้ขอรับ" มีเทนผายมือเชื้อเชิญคุณชายวัยละอ่อนให้เดินตามไปอีกฟากของวังหลวง

ภายในห้องครัวนั้นถือเป็นห้องทำอาหารขนาดใหญ่ที่สามารถทำร่วมกันได้หลายคนเลยทีเดียว การจัดตกแต่งเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านมาก บ่งบอกถึงความเคร่งครัดและความใส่ใจของพ่อบ้านยิ่งนัก ยิ่งมีฐานะมากเท่าไหร่จะต้องใส่ใจทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อให้ไม่เจ้านายขายหน้าเวลามีแขกมาเยือนที่บ้าน

"วันนี้จะทำอาหารอะไรกันเหรอครับ" ปากเรียวเล็กได้รูปเอ่ยถามทันที

"วันนี้จะมีสเต๊กปลาแซลมอน ไวน์ขาว แล้วก็เค้กวนิลา ส่วนคุณชายพวกข้าจะทำเป็นนมสดให้รับประทานแทนเพราะอายุยังไม่ถึงขอรับ" เมล์แจกแจงรายละเอียดของอาหารในวันนี้

"ผมว่าน่าจะมีซุปข้าวโพดด้วยนะครับ ความหวานจากผักหวานจะทำให้กลิ่นคาวปลาหายไปด้วยครับ"

"คุณชายจีนรู้เรื่องของกินเป็นอย่างดีมากเลยขอรับ เหมาะที่จะเป็นแม่ศรีเรือนมาก" มีเทนชมจากใจเพราะว่าผู้ชายส่วนมากไม่ค่อยจะเข้าครัวเสียเท่าไหร่ด้วย

"ส่วนมากผมชอบทำของที่กินคู่กัน หรือว่าพวกของหวานกับของกินเล่นมากกว่าครับ พวกอาหารจานหลักก็ทำไม่เป็นหรอก เดี๋ยวผมจะทำซุปข้าวโพดกับเค้กวนิลาเอง แล้วก็นมสดเดี๋ยวผมต้มเองครับ นอกนั้นเมล์กับมีเทนทำกันตามสบายเลยครับ ผมไม่ถนัด" สิ่งที่คุณชายจีนถนัดนั้นมันก็มากพอสำหรับผู้ชายสูงศักดิ์แล้วนะ จะทำให้ใครหลายๆ คนประทับใจไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

มือขาวตักสัดส่วนในการทำแป้งอย่างชำนาญ สองมือนวดแป้งอย่างรู้สึกสนุกสนานเพราะว่าที่บ้านของเขาเป็นร้านทำขนมไงล่ะ ทำไมเรื่องแค่นี้เขาจะทำไม่ได้กัน แน่นอนว่าร้านขนมจะต้องทำพวกเครื่องดื่มกินเป็นการล้างคอด้วยไปในตัว ส่วนเรื่องอาหารจานหลักต้องยกให้แม่ของเขามากกว่า เก่งกาจไปเสียทุกเรื่องแบบนั้น เค้กในถาดถูกวางลงในเตาอบอย่างเบามือและจะต้องอบที่ไฟประมาณ 165 องศาเซสเซียส เป็นเวลา 20 นาทีหรือนานกว่านิดหน่อยเพื่อเค้กเย็นตัวลงจนจับกันเป็นก้อนแล้วนั่นเอง