ตอนที่ 6 ยกน้ำชา
ยามเฉินของวันรุ่งขึ้น กู้เหอซีบรรจงแต่งตัวอย่างงดงาม นางเลือกเสื้อผ้าตัวที่ราคาแพงสุดที่นำมาจากบ้านเดิมมาใส่ บนผมประดับด้วยปิ่นทองติดพลอยที่เพิ่งซื้อใหม่ แต่งหน้าละเอียดประณีต โดยเฉพาะคิ้วและดวงตาที่ถูกเน้นจนสวยคม แล้วใช้ผ้าคาดหน้าปิดไว้เหมือนเช่นทุกวัน
“ข่มเจ้าสาวป้ายแดงสักหน่อยละกัน” ดวงตาโตเป็นประกายจ้องมองในคันฉ่อง เชิดหน้าหามุมที่สวยสะพรึง
นางไปที่โถงรับรองท่ามกลางสายตาดูถูกเหยียดหยามของสาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวน แต่กู้เหอซีก็ได้สนใจไม่ นางเดินไปนั่งที่เก้าอี้แล้วสั่งให้คนไปตามฮูหยินรองมายกน้ำชาคารวะ
“เร็วๆ เข้า ข้ารีบ” นางส่งเสียงน่าเกรงขามให้ผู้ที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยิน
ไม่นานนักว่านเฉินคุนกับเชียนจื่อซินที่แต่งชุดสบายๆ พูดง่ายๆ ก็คือแต่งกายลวกๆ เดินเข้ามาภายในห้องโถง กู้เหอซียิ้มมุมปากอย่างได้ใจ ดีที่ฝ่ายชายไม่เห็น มิเช่นนั้นอาจจะมีปัญหากันอีกรอบ
“โอ้ว ยังลุกจากเตียงไหวด้วย มายกน้ำชาให้ข้าเร็วๆ สาวน้อย”
สาวใช้รีบนำถ้วยน้ำชามาให้เชียนจื่อซินถือ เชียนจื่อซินรับด้วยสีหน้าอึมครึม ภายในใจมีแต่ไฟโทสะ เพราะกู้เหอซีทำให้นางถูกพวกอันธพาลรุมข่มขืน ยังดีที่มีหมอหญิงมาช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนนางคงถูกว่านเฉินคุนฆ่าตายแน่ๆ
ขณะที่เชียนจื่อซินกำลังคิดว่าจะแกล้งทำน้ำชาหกใส่กู้เหอซีดีหรือไม่ ก็ถูกเสียงของสตรีที่นางกำลังคิดร้ายด้วยดังขึ้น
“อย่าคิดจะเอาน้ำสาดใส่ข้าเชียว อ่อ ข้าพูดไว้ก่อนน่ะ เรื่องแย่ๆ พวกนางร้ายในนิยายชอบทำกัน แต่ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นสตรีที่อ่อนโยน บอบบาง คงไม่คิดเช่นนางร้ายพวกนั้นหรอกนะ”
สายตาของเชียนจื่อซินจ้องมองกู้เหอซีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือทั้งสองยื่นถ้วยน้ำชาให้ แล้วข่มอารมณ์พูดจาเสียงหวาน
“ท่านพี่พูดเล่นมากไปแล้วนะเจ้าคะ ข้าไหนเลยจะคิดร้ายกับท่านได้”
“น้องหญิงก็อย่าคิดมากไป ข้ามันก็ปากไม่ดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” มือเรียวของกู้เหอซีลูบเบาๆ ตั้งแต่ข้อมือของเชียนจื่อซินไล่ยาวมาจนถึงปลายนิ้วก่อนรับถ้วยน้ำชาจากเชียนจื่อซิน
เชียนจื่อซินขนลุกที่ถูกทำกิริยาเช่นนี้ใส่ แต่ก็ทำได้เพียงยิ้ม ต่อหน้าว่านเฉินคุนนางไม่กล้าร้ายให้เขาเห็น
ส่วนว่านเฉินคุนที่มองเห็นก็เม้มปากด้วยความไม่พอใจ ยังดีที่กู้เหอซีเป็นสตรี หากเป็นบุรุษมาทำเช่นนี้กับผู้หญิงของเขา คงได้ชักกระบี่ฟันจนไร้ชีวีไปแล้ว
กู้เหอซีจิบน้ำชาเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ข้านั้นไม่ยุ่งวุ่นวายกับเจ้าหรอก เจ้าอยากทำสิ่งใดก็เชิญเลย ขอให้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะ” ว่าเสร็จนางก็ลุกแล้วก็เดินออกจากห้องโถง ระหว่างที่นางเดินผ่านว่านเฉินคุน กู้เหอซีก็แกล้งกระพริบตาแล้วส่งสายตาที่ยั่วยวนให้เขา
ว่านเฉินคุนสะดุ้งเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความงามของกู้เหอซี ดวงตานางช่างสวยหวานเย้ายวนจนเหมือนเชิญชวนบุรุษมาเปิดผ้าที่ปิดอำพรางไว้ ดีที่เข้ารู้แล้วว่าใต้ผ้านั้นมีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียด มิเช่นนั้นเขาอาจจะเก็บเอาภาพความสวยงามนี้ไปฝันถึง
“แกล้งพวกเขาแบบนี้ก็สนุกดีนะ” กู้เหอซีพูดกับไฉ่หงขณะเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะออกนอกจวน “เอาให้อกแตกตายกันไปเลย”
ก่อนที่จะไปยังบ้านที่เช่า นางก็แวะร้านขายของแต่งบ้าน สั่งโต๊ะและเก้าอี้ไม้ให้ไปส่ง จากนั้นก็ไปที่ร้านขายบะหมี่เมื่อวานตามที่นัดสตรีน้อยไว้
ใกล้ถึงร้าน สายตาก็เห็นคนที่นัดหมายยืนใส่หมวกที่ติดผ้าห้อยลงมาปิดบังใบหน้า กู้เหอซีจึงไปหาด้วยความอ่อนโยน
“ตามข้ามาเถอะ”
มาถึงบ้านหลังน้อย ก็เห็นว่าหลิวถงถง ผู้ที่นางติดต่อเช่าบ้านนั้นเปิดประตูให้คนที่มาส่งโต๊ะและเก้าอี้เข้าไปวางด้านในแล้ว
“พี่หลิว” กู้เหอซีร้องเรียก
“ซีซี เจ้ามาแล้ว” หลิวถงถงตอบรับด้วยความยิ้มแย้ม สายตานางมองไปที่สตรีที่สวมหมวกอำพรางใบหน้า
“คนนี้คนไข้ข้าเอง นางจะมาทำสวย ช่วงที่นางพักฟื้นต้องรบกวนพี่หลิวดูแลนางหน่อยแล้ว”
เมื่อวานนี้กู้เหอซีได้เล่ารายละเอียดให้หลิวถงถงฟังว่าจะเช่าบ้านทำโรงหมอรักษาเรื่องความงาม ซึ่งหลิวถงถงก็ยินดีช่วยดูความเรียบร้อยให้
กู้เหอซีเข้าไปดูแต่ละห้อง วางแผนตกแต่งห้องแล้วสั่งให้ไฉ่หงไปตามร้านขายของแต่งบ้านเพื่อดูราคา หากราคาเป็นที่พึงพอใจนางก็จะได้ซื้อเข้ามาเลย
“แม่นาง เจ้าชื่ออะไร” กู้เหอซีเอ่ยถามสตรีที่พามา
“ข้าชื่อ ไต้เหว่ย”
“ไต้เหว่ย ข้าจะต้องแจ้งให้เจ้ารู้ก่อนนะ หลังจากที่ข้าแปลงโฉมเจ้าแล้ว ใบหน้าของเจ้าจะบวมหลายวัน ดังนั้นเจ้าสะดวกหรือไม่ที่จะพักอยู่ที่นี่ ข้าจะได้มาตรวจแผลของเจ้าสะดวก”
“ได้เจ้าค่ะท่านหมอ ข้ายินดีมาเป็นลูกมือท่าน ท่านจะเรียกใช้งานอะไรข้าก็ได้” สตรีน้อยรีบส่งเสียง
“เช่นนั้นข้าจะเตรียมห้องพักให้เจ้า เจ้าก็ช่วยทำความสะอาด รดน้ำต้นไม้ให้ข้าละกันนะ”
กู้เหอซีพูดพลางเดินไปดูห้องที่นางเตรียมเป็นห้องตรวจวินิจฉัย ส่วนห้องทำหัตถการเป็นห้องที่มีโต๊ะเพียงหนึ่งตัว พื้นที่ว่างภายในห้องเตรียมไว้สำหรับใช้ระบบเรียกเครื่องมืออุปกรณ์ออกมา อีกห้องหนึ่งเป็นห้องที่นางสั่งเตียงขนาดเล็กมาตั้ง เผื่อว่าจะหาผู้ช่วยมานวดหน้า มาสก์หน้าให้ลูกค้า
“เจ้าพักผ่อนสักครู่ ข้าเตรียมห้องเสร็จเมื่อไหร่จะเรียกเจ้าเลย เมื่อวานที่ข้าสั่งให้ทำ เจ้าทำครบหรือไม่”
“ข้าหลีกเลี่ยงอาหาร พักผ่อนและทำทุกอย่างตามที่ท่านหมอสั่งเลยเจ้าค่ะ” ไต้เหว่ยตอบน้ำเสียงตื่นเต้น
“ดี” กู้เหอซีพยักหน้าพึงพอใจ
หลังจากนั้นไม่นาน กู้เหอซีก็เรียกไฉ่หงและไต้เหว่ยเข้าไปในห้อง ให้ทั้งสองเตรียมตัวตามที่นางบอก ไต้เหว่ยจะเป็นคนไข้ศัลยกรรมคนแรกที่ยุคนี้ของนาง นางต้องเตรียมความรู้ความเข้าใจไว้สำหรับคนไข้คนต่อๆ ไป ส่วนไฉ่หงนางเตรียมปั้นให้เป็นผู้ช่วยหยิบจับสิ่งของช่วยเหลือภายในห้อง
หลังจากที่สตรีทั้งสองนางตื่นเต้นกับสิ่งของแปลกใหม่ได้ไม่นาน พวกนางก็ปรับอารมณ์พร้อมสำหรับการศัลยกรรมเสริมจมูก กู้เหอซีค่อยๆ บอกกล่าวและพูดคุยอย่างใจเย็น ทำแต่ละขั้นตอนด้วยความคล่องแคล่ว ใช้เวลาไม่นานนัก ไต้เหว่ยก็ได้จมูกใหม่ที่เข้ากับรูปหน้า ดูเป็นธรรมชาติเหมือนสวยมาตั้งแต่เกิด
หญิงสาวตื่นเต้นอย่างมากเมื่อเห็นใบหน้าใหม่ของตนเอง
“ใจเย็นๆ เจ้ายังต้องทำตามที่ข้าสั่งทุกอย่างนะ ไม่งั้นจมูกพังไม่รู้ด้วย” กู้เหอซีรีบขู่นาง
“เจ้าค่ะ” ไต้เหว่ยรับคำด้วยความวิตกกังวล แต่เมื่อรู้ว่าหากดูแลตนเองให้ดีก็ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว
“รอจมูกใหม่เจ้าเข้าที่ ข้าจะดูแลผิวหน้าให้เนียนสวยเลย” กู้เหอซีพูดน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“เจ้าค่ะ”
เสร็จเรื่องของไต้เหว่ย กู้เหอซีก็ไปเปลี่ยนชุด หลังจากนี้บ้านหลังน้อยนี้จะเป็นคลินิกของนางเต็มตัวแล้ว
กู้เหอซีขยับแขน ใช้มือนวดคลึงบริเวณหน้าอกของตน
“ช่วงนี้ข้ารู้สึกคัดตึงเต้านมจังเลย” นางบ่นให้ไฉ่หงฟัง
“หรือว่าข้าทำงานหนักมากเกินไปนะ บางครั้งก็คลื่นไส้อยากอาเจียน” กู้เหอซีทำท่าคิด
“แต่ก็นอนเพียงพอทุกคืน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
ไฉ่หงขมวดคิ้วครุ่นคิด “ไม่ใช่ว่าคุณหนูตั้งครรภ์หรอกนะเจ้าคะ”
กู้เหอซีหันขวับมองไฉ่หง “ว่ายังไงนะ หลังจากคืนนั้นข้าไม่ได้กินน้ำยาห้ามตั้งครรภ์หรอกหรือ”
แม้กู้เหอซีจะไม่ใช่คนยุคนี้ แต่นางก็รู้มาว่ายุคโบราณมียาต้มที่สามารถป้องกันการตั้งครรภ์ได้
ไฉ่หงเริ่มตัวสั่น “ไม่ได้ดื่มเจ้าค่ะ คุณหนู ถ้าตั้งครรภ์ขึ้นมาใต้เท้าว่านจะทำร้ายคุณหนูหรือเปล่าเจ้าคะ”
“ใจเย็นๆ ข้าขอตัวสักครู่นะ”
กู้เหอซีหลบไปยังห้องว่างห้องหนึ่ง นางเรียกระบบออกมา และขอชุดตรวจตั้งครรภ์อย่างไม่ลังเล
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนฉีกซองที่ใส่ชุดตรวจ เมื่อตรวจเสร็จแล้ว กู้เหอซีก็ถึงกับหน้าซีด ในใจปั่นป่วน นั่งหลับตาคิดหาทางออกที่ดี
“สองขีด เอายังไงดี” ความคิดแรกที่พุ่งเข้ามาให้หัวคือ ‘กำจัดเด็กออกซะ’ แต่เมื่อสังเกตผู้คนที่อยู่รอบกายและผ่านการคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบ นางก็ตัดสินใจที่จะเก็บเด็กไว้
“อนาคตอาจจะไม่มีสามีก็ได้ มีลูกไว้เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน” กู้เหอซีหาเก้าอี้นั่ง “บ้านก็มีแล้ว เงินก็มีเข้ามาตลอด เหลือแต่ต้องหาทางหย่าให้ได้ เด็กจะได้ไม่มีปัญหา”
“เฮ้อ งานยากเชียว ทำยังไงไอ้ชั่วนั่นถึงจะยอมหย่านะ” กู้เหอซีทอดถอนใจ ก่อนออกมาจากห้อง
“ไฉ่หง ข้าอยากได้เก้าอี้โยกมาตั้งตรงระเบียงมุมนั้น หาให้ที” นางบอกไฉ่หงให้เป็นธุระจัดการ
“ตกลงว่ายังไงเจ้าคะ” ไฉ่หงเห็นท่าทีที่ดูซึมๆ ของเจ้านายบ้านตนจึงถาม
“อืม ตั้งครรภ์ ยังดีที่มีบ้านแล้ว มีปัญหาอะไรจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้”
“แต่คุณหนูยังดื่มยาขับทันนะเจ้าคะ” ไฉ่หงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ แม้จะไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นพ่อ แต่ข้าเป็นแม่นะ หากแม่ไม่ปกป้องลูกคงน่าละอายมาก” มือเรียวลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบของตน
“ข้าตัดสินใจแล้วที่จะเก็บเด็กไว้ มีเด็กเล็กๆ มาวิ่งเล่น เรียกท่านแม่ก็คงดีไม่ใช่น้อย”
ไต้เหว่ยเดินออกมาจากหลังบ้านพอดี “ท่านหมอ ข้าไปทำขนมมาให้เจ้าค่ะ ลองชิมดูนะเจ้าคะ ข้าเห็นท่านหิวบ่อยเลยทำมาเยอะเลยทีเดียว”
“ดีๆ ขอบใจเจ้ามากนะ”
“เอ่อ ท่านหมอเจ้าคะ ตอนที่จมูกข้ายังบวมไม่มากเช่นนี้ ข้าไปตลาดได้หรือไม่เจ้าคะ”
กู้เหอซีหัวเราะเอ็นดูในท่าทางของสตรีน้อย “ได้สิ ถ้าใครถามว่าทำไมเจ้าถึงสวยขึ้นก็บอกได้เลยว่าเป็นเพราะฝีมือหมอเช่นข้า”
“ได้เจ้าค่ะ” ไต้เหว่ยตอบด้วยความดีใจ
“เดี๋ยวอีกสักพักข้าจะไปหาซื้อของมาไว้ในครัว” นางยิ้มแย้มแล้วเดินไปคุยกับหลิวถงถง
........
ที่ตลาดวันนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมาก ขณะที่ไต้เหว่ยกำลังเลือกซื้ออาหารอย่างเพลิดเพลินก็มีบุรุษหน้าตาดุร้ายมาทักทายนาง
“โอ้ นั่นไต้เหว่ยนี่ ทำไมวันนี้ไม่อัปลักษณ์เช่นเมื่อวานแล้วล่ะ”
ไต้เหว่ยร่างกายสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบตามที่กู้เหอซีสั่ง “ท่านหมอหญิงเทวดาแปลงโฉมให้ข้าน่ะ ต่อไปข้าจะสวยขึ้นไม่อัปลักษณ์อีกแล้ว”
“จริงหรือ นางแปลงโฉมคนได้ถาวรเลยใช่หรือไม่ นางอยู่ที่ใดล่ะ ข้ามีคนจะแนะนำไปหา”
สีหน้าและแววตาของชายผู้นั้นดูตื่นเต้นมาก
ไต้เหว่ยรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าจะมีลูกค้าให้กับกู้เหอซี นางดีใจที่ช่วยหารายรับให้ได้แล้ว จึงบอกที่อยู่ไปอย่างไม่ลังเล
พรุ่งนี้คงได้ลูกค้าแล้วสินะ นางร่าเริงไปยังร้านอื่นๆ เพื่อหาซื้อของและแนะนำคนที่สนใจให้ไปทำศัลยกรรมเช่นนาง
