ฮองเฮาหยางหลานซู

หลังจากที่เสี่ยวหลงทานนมจนอิ่มและเล่นน้ำลายจนพอใจแล้ว เด็กน้อยตาก็เริ่มปรือและหลับไป อันยาหรือพระสนมหนิงเหอ อันกุ้ยเหรินก็มองหน้าทารกตัวน้อยแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

“ข้าผู้นี้ตั้งครรภ์เจ้ามาเก้าเดือน ใยหน้าเจ้าตัวน้อยถึงได้เหมือนฮ่องเต้แก่เกือบหมดแบบนี้” อันยาอดบ่นขึ้นมาไม่ได้

“พระสนมเพคะ มีคำกล่าวโบราณว่ายิ่งหน้าลูกเหมือนพ่อ แม่ก็รักพ่อของลูกมากเท่านั้นเพคะ” ซิวเซียง สาวใช้ตัวน้อยบอกพระสนม

อันยาหรือพระสนมหนิงเหออดเบ้ปากและกรอกตาบนไม่ได้นั้นคงเป็นเจ้าของร่างเดิมแหละที่รักฮ่องเต้แก่ แต่สำหรับเธอขอบายล่ะ

“พระสนมส่งองค์ชายมาทางนี้เพคะ เดี๋ยวหม่อมจะพาไปบรรทมที่เปลน้อย” อันยาส่งเด็กชายตัวน้อยให้ซิวเซียง จากนั้นก็กวาดตารอบๆอีกครั้งหนึ่ง

ตำหนักเย็นนี้เก่า โบราณ อับชื้น ดูแล้วใครมาอยู่คงอายุไม่ยืนแน่นอน เฮ้อ ช่างมันก่อน ตอนนี้เธอหิวมากแล้ว ต้องการเนื้อโดยด่วน แต่ต้องรอให้ซิวเซียงกลับจากการพาเด็กชายตัวน้อยไปนอนเปลให้เรียบร้อยก่อนแล้วกัน จะให้ทำไงได้ล่ะ ตอนนี้มีเพียงเธอและซิวเซียงที่อยู่ตำหนักนี้สองคนเท่านั้น ร่างนี้ก็ยังอ่อนแอเคลื่อนไหวลำบาก รอก่อนเถอะ เธอจะฟื้นฟูให้ร่างนี้แข็งแกร่งเหมือนเธอสมัยเป็นทหารรับจ้างให้ได้

ระหว่างรอซิงเซียว เธอให้ AI สมชายช่วยหาข้อมูลบุคคลสำคัญที่นี้ก่อนดีกว่า รู้เขารู้เรา ย่อมดีที่สุด

“สมชาย หาประวัติฮองเฮาที่นี้ให้หน่อย เอาแบบละเอียด” อันยาพูดกับ AI ในหัวตัวเอง

“ครับเจ้านาย” สักพัักหนึ่งก็ขึ้นมีประวัติฮองเฮาขึ้นมา

ฮองเฮาหยางหลานซู

อายุ:35 ปี

ลักษณะเด่น: สูงโปร่ง ผมยาวดกดำ ใบหน้าสวยหวาน อ่อนโยน จัดเป็นสาวงามคนหนึ่งของวังหลัง

ประวัติ: บุตรสาวคนโตของ หยางหลง ผู้นำตระกูลหยางที่มีอิทธิพลในราชสำนัก มีความสามารถด้านดนตรี ศิลปะ กาพย์กลอน และการร่ายรำชั้นสูง ทำให้ถูกเลือกเป็นชายาเอกองค์ชายก่อนจะขึ้นเป็นฮองเฮาในที่สุด

สถานการณ์: สวดมนต์ ไหว้พระ ถือศีลกินเจ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับวังหลัง ทุกอย่างยกให้หลิงกุ้ยเฟยเป็นคนดูแลทั้งหมด

คำเตือน ฮ่องเต้เฉินหรงไม่มีโอรสและธิดาเพราะฮองเฮา

อันยาหลังจากอ่านประวัติฮองเฮาแล้วก็ได้แต่เลิกคิ้ว ว้าว นี้เธอได้มาดูการต่อสู้ของวังหลังชิดขอบแบบนี้เลยหรอ นึกว่าฮ่องเต้ไร้น้ำยา ที่ไหนได้เป็นเพราะเมียตัวเองแท้ๆเลย แต่จะว่าไปทำไมร่างเดิมถึงมีลูกได้ล่ะ

“แล้วทำไมพระสนมหนิงเหอถึงมีลูกได้ล่ะ สมชาย” อันยาถามสมชายด้วยความสงสัย

“เพราะว่ายังไม่ทันที่ฮองเฮาจะวางยาพระสนมหนิงเหอก็ถูกส่งมาตำหนักเย็นก่อน และไม่มีข่าวว่าพระสนมหนิงเหอมีอาการผิดปกติใดๆที่ตามหมอหลวงมาตรวจอาการ ทำให้ฮองเฮาวางใจไม่ได้ตามมาวางยาเหมือนพระสนมคนอื่น”

“อ่อ ต้องเรียกว่าโชคดีในคราวเคราะห์”

“ดี งั้นปล่อยให้ฮ่องเต้แก่นึกว่าตัวเองไม่มีลูกต่อไปเถอะ ส่วนเด็กคนนี้ต้องเป็นของฉันคนเดียวแล้วกัน ฮ่าๆๆ” อันยาพูดกับสมชาย

“พระสนมเพคะ อาหารมื้อนี้มาแล้ว” ซิงเซียวที่พาองค์ชายน้อยไปบรรทมที่เปลเรียบร้อยก็ไปรับอาหารนำมาให้พระสนม โดยนำโต๊ะไม้ตัวเล็กไปวางไว้ที่นอนก่อนจะเรียงอาหาร 3 อย่างไว้บนโต๊ะ เพื่อให้พระสนมได้เสวย

อันยาที่ได้ยินเสียงซิงเซียวก็หันไปมองอาหารถึงกับตาลุกวาว อาหารแต่ละอย่างนับว่าดีมาก อดลูบท้องน้อยๆของตัวเองไม่ได้ อย่างน้อยฮ่องเต้แก่และฮองเฮาก็ดูแลสนมตำหนักเย็นดีเหมือนกันนะเนี่ย ต่างจากในหนังสือที่เธอเคยอ่านบนโลกสีน้ำเงิน ใครมาอยู่ตำหนักเย็นต้องอดอยากหิวโหย

อาหารมื้อนี้ประกอบด้วย ปลาเซียนทอดกรอบ ซุปหูฉลาม ผัดผักรวม อาหารทั้งสามส่งกลิ่นหอมออกมา ทำให้ตัวตะกละในท้องของอันยา อยากกวาดอาหารตรงหน้าทั้งหมดลงท้อง ไม่อยากบอกเลยสมัยเป็นอันยา ทหารรับจ้าง เธอเคยไปแข่งรายการกินจุมาก่อน ได้แชมป์มาด้วย

ซิงเซียวที่จัดโต๊ะเสร็จ กำลังจะหันไปเชิญพระสนมให้เสวยอาหารก็ถึงกับผงะ ทำไมพระสนมหนิงเหอที่แสนงดงามและกิริยามารยาทอ่อนช้อย ถึงกับมีน้ำลายไหลออกมาข้างมุมปากแบบนี้ แล้วยังใช้หลังมือเช็ดน้ำลายตัวเองอีกด้วย ไม่ได้การแล้ว ซิงเซียวคนนี้ต้องรีบออกจากวังไปหายาสักเทียบมาให้พระสนมทานอย่างเร่งด่วนแล้ว

“เสร็จแล้วใช่ไหม ซิงเซียว” อันยาพูดจบก็คว้าตะเกียบและจานทันที

“เพคะ” ซิงเซียวถอยห่างออกมา

จากนั้นอันยาก็กวาดอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง เอามือลูบท้องตัวเองแล้วอดรู้สึกไม่ได้ว่า ยังไม่อิ่มเลย ไม่เป็นไร รอเธอหย่าจะฮ่องเต้แก่ก่อน จะออกไปหาอาหารทานให้จุใจเลย

“ซิงเซียว” อันยาเรียกสาวใช้ที่กำลังเก็บจานบนโต๊ะหลังจากที่เธอทานเสร็จ

“เพคะพระสนม”

“ไปยื่นเรื่องกับขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ได้เลย ข้าต้องการหย่ากับฮ่องเต้ ออกไปจากที่นี้”

“แต่ว่าพระสนมคิดดีแล้วหรือเพคะที่จะหย่า” ซิงเซียวถามพระสนมด้วยความกังวล เพราะนางรู้ดีกว่าพระสนมมีองค์ชายน้อยแบบนี้ ฮ่องเต้จะยอมให้อีกฝ่ายหย่าและพาบุตรชายเพียงคนเดียวของตัวเองออกจากวังหรอ

“ดีแล้ว ข้าอยากหย่าและตั้งใจว่าจะไม่กลับตระกูลเดิมด้วย” อันยาพูดเสียงเรียบกับสาวใช้ เรื่องนี้เธอแน่วแน่มาก ต้องการออกไปหาอิสรภาพข้างนอก ดีกว่าอยู่ที่นี้เหมือนดั่งอยู่ในคุก

“แต่ว่าพระสนมเคยบอกว่าจะไม่มีวันยอมหย่า เพราะพระองค์รักฝ่าบาทมาก” ซิงเซียวถามพระสนมอีกครั้ง เพราะถ้ายื่นเรื่องหย่าแล้วจะเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้

“ไปทำเรื่องหย่าเถอะ ข้าจะรอวันลงนามหย่ากับฮ่องเต้” อันยาสั่งเสียงเข้มอีกครั้ง ไม่ปล่อยให้ซิงเซียวถามอีก

“เพคะ” ซิงเซียวย่อตัวแล้วรีบไปด้านนอกตำหนักเย็นเพื่อหาขันทีคนสนิทฮ่องเต้ เพื่อดำเนินการเรื่องหย่า

นอกตำหนักเย็น

มีขันทีและนางกำนัลเดินผ่านไปมาแถวนั้น เห็นซิงเซียวที่พวกเขาไม่ได้เห็นออกจากตำหนักเย็นนานแล้ว กำลังเดินไปยังทิศทางที่มุ่งไปยังตำหนักกลางอย่างเปิดเผย ทำให้พวกเขาสงสัยว่าเพราะเหตุใด นางกำนัลคนสนิทของพระสนมหนิงเหอถึงเดินไปตำหนักกลางได้ เพราะปกติถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่สำคัญก็ยากที่องค์รักษ์เฝ้าประตูหน้าตำหนักเย็นจะปล่อยให้อีกฝ่ายออกมาแบบนี้

แล้วก็มีขันทีและนางกำนัลใจกล้าเดินไปถามองค์รักษ์เฝ้าประตูหน้าตำหนักเย็นว่าซิงเซียวไปยังตำหนักกลางทำไม ซึ่งข่าวที่ได้ก็สร้างความตกตะลึงครั้งใหญ่ไปทั่ววัง

“พระสนมหนิงเหอ ขอหย่ากับฝ่าบาท”