ตอนที่5งานชมดอกเหมย

ตอนที่ 6 งานชมดอกเหมย

ภายในห้องหรูหราตกแต่งอย่างวิจิตร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยลอยคลุ้งในอากาศ

เซี่ยเหมยลี่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ลี่จิ่นสาวใช้คนสนิท กำลังช่วยหวีผมและจัดแต่งปิ่นปักผมอย่างประณีต

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ลี่จิ่นถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง มองสำรวจเจ้านายของตนอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วย รอยยิ้ม

“วันนี้คุณหนู ดูงดงามผิดจากปกติเลยนะเจ้าค่ะ”

เซี่ยเหมยลี่มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก พลางยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ผิวขาวเนียนไร้ที่ติ วันนี้นางแต่งหน้าเพียงเบาบางต่างจากการแต่งหน้าจัดแบบที่สตรีในยุคนี้นิยม

นางหัวเราะในใจ นี่เป็นหนึ่งในเทคนิคจากโลกเดิมที่เธอเอามาปรับใช้ ดูเหมือนผลลัพธ์จะออกมาเหนือความคาดหมายทีเดียว

“ไปกันเจ้าค่ะ คุณหนู”

เสียงของลี่จิ่นดึงสติของนางกลับมา เซี่ยเหมยลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“ไปไหน?”

นางหันไปมองสาวใช้คนสนิทอย่างงุนงง

“คุณหนูลืมอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”

เซี่ยเหมยลี่ทำหน้างงอย่างจริงจัง เพราะเธอลืมจริง ๆ

ลี่จิ่น ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเตือน

“วันนี้คุณหนูต้องไปร่วมงานชมดอกเหมยที่จวน องค์หญิงสามเจ้าค่ะ และที่สำคัญองค์ชายรองก็มาร่วมด้วยนะเจ้าค่ะ”

งานเลี้ยงชมดอกเหมยจวนองค์หญิงสาม….

เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของเซี่ยเหมยลี่ก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที!

ความทรงจำเกี่ยวกับนิยายที่เธอนั้นเป็นคนสร้างเองกับมือ ผุดขึ้นมาในหัวทันที ‘วันนี้คือวันที่เซี่ยเหมยลี่ตัวร้าย วางยาพิษในอาหารของ ไป๋ซินอวี้นางเอกในนิยาย เพียงเพราะความริษยาที่องค์ชายรองแสดงความสนใจ ในตัวของไป๋ซินอวี้

และเพราะแผนการนี้ ลี่จิ่นสาวใช้คนสนิทกลับกลายเป็นแพะรับบาป ถูกลงโทษอย่างทารุณและจบชีวิตลงอย่างน่าสลด

เซี่ยเหมยลี่เม้นริมฝีปากแน่น นิ้วมือกำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ไม่! เธอจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเด็ดขาด

เพราะตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการนั้น ไม่ใช่ความรักที่ไม่คู่ควรขององค์ชายรอง เธอต้องการเพียงชีวิตที่สงบสุขเท่านั้น

….

ณ จวนองค์หญิงหลิงซู

ลานสวนกว้างของวังองค์หญิงหลิงซู ถูกจัดตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา พื้นทางเดินปูด้วยหินอ่อนขาวสะอาด รอบข้างเต็มไปด้วยซุ้มดอกไม้ที่เบ่งบานรับแสงแดดอ่อน ๆ ของฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมของดอกเหมยโชยมาตามสายลมบางเบา เหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม

องค์หญิงหลิงซูในชุดอาภรณ์สีชมพูอ่อน เดินนำหน้าเหล่ากลุ่มสตรีผู้สูงศักดิ์ พวกนางต่างก้าวเดินอย่างเรียบร้อย สง่างาม

“ดอกเหมยในสวนนี้ปลูกมากว่าหลายสิบปี เมื่อถึงยามนี้ก็จะบานสะพรั่งงดงามนัก ท่านหญิงทั้งหลายคิดว่าสีใดงามที่สุด?”

องค์หญิงหลิงซูกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมีเสียงสนทนาดังขึ้น หลายคนชี้ไปที่ดอกเหมยสีแดงสดที่แข่งกันผลิบาน ส่วนบางคนกลับชื่นชมดอกเหมยขาวที่ดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์

“คุณหนูเซี่ย เจ้าคิดว่า…ระหว่างดอกเหมยสีแดงกับสีขาวสีใดงดงามกว่ากัน”

องค์หญิงหลิงซูเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมามองเซี่ยเหมยลี่ด้วยสายตาสงบนิ่ง

สิ้นเสียงขององค์หญิงหลิงซู เหล่าคุณหนูที่อยู่รอบตัวต่างพากันหันมามองเซี่ยเหมยลี่ บางคนมีรอยยิ้มเย้ยหยัน บางคนดูสนใจใคร่รู้ ว่าสตรีผู้เอาแต่ใจและแสนจะเย่อหยิ่งจนเป็นที่เลื่องลือนั้น จะตอบเช่นใด

เซี่ยเหมยลี่เพียงยิ้มบางก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ทูลองค์หญิง ดอกเหมยนั้นแม้จะมีสีที่แตกต่างกัน แต่ล้วนเป็นเหมยเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ สีแดงเปี่ยมด้วยพลังความกล้าหาญ สีขาวสง่างามและบริสุทธิ์ ขึ้นอยู่กับว่าผู้ชมจะมองเห็นความงามในแง่มุมใดมากกว่า”

คำตอบนี้ทำให้ผู้คนต่างพากันพึมพำ องค์หญิงหลิงซูเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางประดับบนใบริมฝีปาก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เจ้าช่างมีคำพูดที่น่าสนใจนัก ข้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเจ้ามานานไม่คิดว่าตัวจริงจะต่างจากข่าวลือยิ่งนัก ดังคำว่า ได้ยินร้อยครั้ง ไม่เท่ากับเห็นด้วยตาตัวเองครั้งเดียว”

คำพูดขององค์หญิงหลิงซูทำเอาเหล่าคุณหนูรอบข้างมีสีหน้าเปลี่ยนไป บางคนอิจฉา บางคนสงสัยเพราะวันนี้เซี่ยเหมยลี่นั้นดูแปลกไปมาก ทั้งท่าทางที่ดูสง่างามกว่าเดิม ท่าทางแห่งความเย่อหยิ่งนั้นก็หายไปด้วย

ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการชมสวนดอกเหมย ทันใดนั้น เสียงประกาศจากขันทีก็ดังขึ้น

“องค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นเสด็จ!”