ตอนที่4 ข้าคือเซี่ยเหมยลี่

ตอนที่4ข้าคือเซี่ยเหมยลี่

เสียงลมหายใจแผ่วแว่วเข้ามาในโสตประสาท ความรู้สึกแรกคือหนักอึ้งทั่วทั้งร่าง ราวกับกำลังจมอยู่ในใต้ทะเลลึกอันมืดมิด

เซี่ยหลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพนดานไม้แกะสลักงดงาม ตกแต่งด้วยลวดลายสไตล์โบราณยิ่งนัก ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่าง

“ที่นี่มัน…”

เธอขยับตัวช้า ๆ ความรู้สึกปวดหนึบบริเวณขมับแล่นเข้ามาจนต้องยกมือขึ้นจับ แต่ทันทีที่มองเห็นมือของตนเอง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

นิ้วเรียวขาว ผิวเนียนละเอียด แตกต่างจากมือของเธอที่เคยหยาบกร้านจากการพิมพ์งานหนัก

“หรือว่า…”

เธอลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ ทันใดนั้น ความทรงจำบางอย่างของเจ้าของร่าง ก็เริ่มไหลทะลักเข้ามาในหัวภาพเหตุการณ์มากมายแวบผ่านราวกับกระแสน้ำหลาก

“เซี่ยเหมยลี่!”

ริมฝีปากเธอขยับชื่อนั้นออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เธอยกมือเรียวขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของตนเองเต็มแรง

“โอ้ย!…เจ็บ”

นี่คือความจริงหรือ เธอทะลุมิติมาอยู่ในนิยายของตัวเอง !

แต่ที่สำคัญ เธอไม่ได้มาในฐานะนางเอกผู้สูงส่งแต่กลับมาอยู่ในร่างของ นางร้ายจอมเอาแต่ใจ ผู้มีชะตากรรมสุดเวทนา!

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างของสาวใช้ในชุดผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อน เดินเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องประดับและชุดผ้าไหมปักลายประณีต

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

เสียงใสเอ่ยทักด้วยความคุ้นชิน แต่กลับทำให้เซี่ยหลันที่ยังคงมึนงงกับสถานการณ์สะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับไปมองสาวใช้คนนั้น ดวงตายังเต็มไปด้วยความสับสน

สาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี ผมถักเป็นเปียเกล้าขึ้นครึ่งศรีษะ ใบหน้ากลมมนมีรอยยิ้มสุภาพ แต่เมื่อสบตากับเธอกลับเผยสีหน้างุนงงออกมา

เซี่ยหลันเม้นริมฝีปากแน่น ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“ข้าคือเซี่ยเหมยลี่เหรอ?”

สาวใช้กะพริบตาปริบ ๆ หันซ้ายขวาเหมือนจะมองหาใครสักคน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วตอบเสียงแผ่ว

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่จริง!”

เซี่ยหลันอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเตียง วิ่งตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของสาวใช้

ในกระจก…ไม่ใช่ใบหน้าของเธอที่คุ้นเคยอีกต่อไป หญิงสาวในกระจกงดงามราวกับภาพวาด เส้นผมดำขลับยาวสยาย ผิวขาวดุจหิมะ เนียนไร้ที่ติ ดวงตาเรียวคมประดับด้วยขนตาหนา ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อโดยไม่ต้องตกแต่งแต้ม ใบหน้านั้นสมกับเป็นลูกคุณหนูจากตระกูลขุนนางใหญ่โดยแท้

เซี่ยหลันยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองช้า ๆ ราวกับยังไม่อยากเชื่อ ผิวนุ่มจนเธอต้องสะดุ้ง มันไม่ใช่ความฝัน! นี่ฉันกลายเป็นเซี่ยเหมยลี่จริง ๆ น่ะเหรอ! เธอหันกลับไปมองสาวใช้ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่อ ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดคุณหนูของตนจึงมีท่าทีแปลกประหลาดเช่นนี้

“คุณหนู…ท่านป่วยหรือเปล่าเจ้าคะ?”

“ไม่…ตอนนี้ข้ายิ่งกว่าป่วยเสียอีก”

เซี่ยหลันได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพลวงตา เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวร้ายที่เธอเขียนขึ้นมาจริง ๆ ตัวร้ายที่ต้องเจอกับจุดจบ ที่สุดเวทนา เพราะความโง่เขลาและความเอาแต่ใจของตนเอง

เซี่ยเหมยลี่….

นางร้ายผู้โง่เขลา เอาแต่ใจ หลงรักองค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นและคอยกลั่นแกล้ง ไป๋ซินอวี้ สารพัดเพราะความ ริษยาที่องค์ชายรองนั้นสนใจในตัวของ ไป๋ซินอวี้ นางทำสารพัดวิธีเพื่อกำจัดศัตรูทางใจแต่ก็ไม่สำเร็จ แถมยังเป็นหมากให้องค์ชายรองและพระสนมหลินกุ้ยเฟยหลอกใช้จนทำให้คนในตระกูลต้องรับโทษกบฏ สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นทาส ก่อนจะถูกขายเข้าไปในหอโคมเขียวและจบชีวิตอย่างเวทนา

โอ้ยเวรกรรมฟ้าดินคงลงโทษเธอสินะถึงได้ให้มาอยู่ในร่างที่แสนจะสุดเวทนานี้..

ไม่!… เธอต้องหาทางรอดด้วยการเปลี่ยนแปลงตนเองให้ไม่โง่เขลาเหมือนในนิยาย เซี่ยหลันสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะผ่อนออกมา

นางเริ่มทำใจยอมรับว่าตั้งแต่บัดนี้ ตัวเองนั้นคือ ‘เซี่ยเหมยลี่’ แต่จะไม่ยอมรับชะตากรรมอันสุดเวทนานั้น นางจะเป็น เซี่ยเหมยลี่ในเวอร์ชั่นใหม่ เซี่ยหลันหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจับจ้องไปยังกระจก

“ใบหน้านี้ไม่เลวเลย งดงามเสียจริงเทียบกับนางเอกดาราดังในซีรีส์จีนโบราณได้เลยนะเนี่ย… สมกับเป็นนางร้ายผู้สูงศักดิ์”

นางเอียงหน้าซ้ายขวา มองพิจารณาใบหน้าของเซี่ยเหมยลี่ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเผลอยกยิ้มมุมปาก แต่ก่อนที่นางจะชื่นชมตัวเองไปมากกว่านี้ เสียงเรียกเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณหนู…?”

เซี่ยเหมยลี่ละสายตาจากกระจก หันไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยแววตาใคร่รู้ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เจ้าชื่ออะไร?”

สาวใช้ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงลังเล

“ข้าลี่จิ่นเจ้าค่ะ…วันนี้คุณหนูดูแปลก ๆ ไปนะเจ้าคะ แม้แต่ชื่อของข้า ก็จำไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ”

ลี่จิ่น…

เซี่ยเหมยลี่นิ่งงันไปชั่วขณะ ความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามา

ลี่จิ่น…

สาวใช้คนสนิทที่จงรักภักดีกับเซี่ยเหมยลี่ ตัวประกอบที่นางสร้างขึ้นมาเพื่อ รับผิดแทนเซี่ยเหมยลี่จนได้รับโทษถึงตาย

นางจับจ้องไปยังใบหน้าไร้เดียงสานั้น รู้สึกโทษด้วยเอง ที่ทำให้สาวน้อยหน้าตาน่ารักขนาดนี้ต้องตายทั้งที่อยู่ในวัยสาวสะพรั่ง นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ให้สาวใช้ตรงหน้า

“เปล่า…ข้าต้องรบกวนเจ้าแล้วล่ะลี่จิ่น”

สาวใช้คนสนิทขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดวันนี้คุณหนูของตนจึงดูใจดีผิดปกติ แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม

เซี่ยเหมยลี่มองเด็กสาวตรงหน้า พลางลอบสาบานในใจ เด็กสาวที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ไม่ควรตายเพราะความโง่เขลาของเซี่ยเหมยลี่ คราวนี้เธอจะปกป้องนางเอง

“เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าหน่อย ต่อจากนี้ไปข้าจะเป็นเซี่ยเหมยลี่คนใหม่…”