ตอนที่2

ตอนที่3 เป็นเพียงหมาก

วังหลวง

ณ ตำหนักในของพระสนมหลินกุ้ยเฟย กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณ เซี่ยเหมยลี่เดินอย่างสง่างามเข้าไปภายในตำหนัก นางคุกเข่าถวายพระพรพระสนมหลินกุ้ยเฟย ก่อนจะลอบมองซ้ายขวาด้วยสายตาร้อนรน หัวใจเต้นระส่ำพลางกวาดตามองหาองค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นอย่างรอคอยไม่ไหว

พระสนมหลินกุ้ยเฟยที่ทอดพระเนตรเห็นอากัปกิริยาของนาง ก็ทรงเข้าใจแจ่มแจ้งเป็นอย่างดี รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“จิ้งอวิ๋นรอเจ้าอยู่ที่ศาลากลางสวนดอกเหมยแล้ว รีบไปเถิด”

เพียงได้ยินคำนี้ รอยยิ้มของเซี่ยเหมยลี่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า นางรีบย่อตัวคำนับก่อนจะเร่งฝีเท้าออกไปทันที ราวกับมิอาจรอคอยได้แม้เพียงลมหายใจเดียว

……

กลางสวนดอกเหมย กลีบดอกสีแดงโปรยปรายตามสายลม ร่างสง่างามขององค์ชายรอง หลี่จิ้งอวิ๋น นั่งอยู่ภายในศาลา ขับเน้นบารมีสูงศักดิ์ของเขาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

เซี่ยเหมยลี่ที่เร่งฝีเท้าเข้ามา เมื่อเห็นภาพนี้ นางก็พลันคิดในใจนี่แหละคือบุรุษที่คู่ควรกับข้า ช่างหล่อเหลาและอ่อนโยนยิ่งนัก

มิรอช้า นางรีบวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน ลอบสูดลมหายใจเข้าอย่างใจเต้น แล้วก้มศีรษะทำความเคารพ

“องค์ชายรอง…”

ยังมิทันที่องค์ชายรองจะตอบ นางก็เดินเข้าไปนั่งเคียงข้างเขาโดยไม่รอคำอนุญาต ราวกับทั้งสองใกล้ชิดกันมาเนิ่นนาน

หลี่จิ้งอวิ๋นมองนางด้วยสายตาเย็นชา ในใจรู้สึกเอือมระอายิ่งนัก เขาหลีกเลี่ยงสตรีผู้นี้มาโดยตลอด แต่นางกลับมิรู้จักถอยห่าง มิว่าเขาจะไปแห่งใด นางก็มักจะแอบตามไปเสมอ ทำให้เขารู้สึกรำคาญ

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เสด็จแม่ ลูกขอตัวก่อน”

สิ้นคำกล่าว ร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกจากศาลาทันที มิคิดแม้แต่จะหันกลับมามอง

เซี่ยเหมยลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นหมายจะวิ่งตามไป แต่แล้วกลับถูกพระสนมหลินกุ้ยเฟยคว้าข้อมือไว้

“ข้ามีวิธีทำให้เขาแต่งกับเจ้า”

คำกล่าวนั้นทำให้นางหยุดชะงัก หันกลับมามองพระสนมด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวัง

“จริงหรือเพคะ! ต้องทำเช่นไร?”

พระสนมหลินกุ้ยเฟยคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตบมือเบา ๆ ที่เบาะข้างกาย

“นั่งลงก่อนสิ”

เซี่ยเหมยลี่รีบนั่งลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ไปเขย่ามือของพระสนมด้วยสายตาอ้อนวอน

พระสนมหลินกุ้ยเฟยมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงแค่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะเบื้องหน้า

“นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ?”

“เพียงเจ้าสามารถทำให้พ่อเจ้าลงตราประทับในนี้ได้ ข้าจะให้องค์ชายรองแต่งกับเจ้าทันที

ดวงตาของเซี่ยเหมยลี่เป็นประกาย นางรีบคว้าหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาโดยมิแม้แต่จะอ่านเนื้อหา ภายในใจเต็มไปด้วยความยินดี

“ได้เพคะ! หม่อมฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

พูดจบ นางก็ลุกขึ้นพลันวิ่งออกจากตำหนักไปด้วยความตื่นเต้น มุ่งตรงกลับจวนตระกูลเซี่ยอย่างมิรีรอ

พระสนมหลินกุ้ยเฟยมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์

“ช่างโง่เขลานัก… เช่นนี้จึงเป็นหมากที่ดีของข้า”

…..

จวนตระกูลเซี่ย

ภายในเรือนใหญ่ เซี่ยเหมยลี่ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบเข้าไปยังห้องหนังสือของเสนาบดีเซี่ย นางกวาดสายตาหาเป้าหมายโดยรอบ แต่กลับไม่พบเงาของบิดาแม้แต่น้อย

ความร้อนรนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางขมวดคิ้วก่อนจะตะโกนเรียกสาวใช้คนสนิท

“ลี่จิ่น! ท่านพ่ออยู่ที่ใด?”

เสียงแหลมใสดังขึ้นสะท้อนทั่วห้อง

ไม่นาน ร่างของลี่จิ่นก็ปรากฏขึ้น นางรีบก้มศีรษะก่อนตอบเสียงเบา

“ท่านเสนาบดีเสด็จเข้าวังตั้งแต่ยามเฉิน ยังมิได้กลับมาเลยเจ้าค่ะ”

เซี่ยเหมยลี่ได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด นางถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะโยนหนังสือสัญญาลงบนโต๊ะทำงานของบิดา

“เมื่อท่านพ่อกลับมา ข้าจะให้ท่านประทับตราให้ข้าโดยเร็ว!”

เอ่ยจบ นางหมุนตัวกลับ เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ ดวงตาสะท้อนความทะเยอทะยานและมั่นใจเต็มเปี่ยม ว่าอีกไม่นานทุกสิ่งที่ปรารถนาจะเป็นจริง

เซี่ยเหมยลี่เดินตรงไปยังห้องของตนเอง ก่อนจะเอนกายนอนลงบนเตียงนุ่ม และหลับตาลงเพื่อพักผ่อน…

โดยที่ไม่รู้เลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของนางแล้วที่จะได้อยู่ในโลกนิยายของ ‘เซี่ยหลัน’…