ตอนที่5:ชะตาใหม่กำลังเกิด

ขณะที่หลินชิงเยากลับมาถึงเรือน

นางก็เห็นหลินซูเหยียนกำลังก้าวออกมาจากลานฝึกดาบยาวในมือของนางสะท้อนแสงจันทร์บาง ๆ

เมื่อเห็นหลินชิงเยา นางจึงหยุดฝีเท้า

สายตาเย็นเรียบทอดมองมา

“น้องหญิง เจ้าไปไหนมา”

หลินชิงเยาตอบอย่างเรียบเฉย

“ข้าออกไปเดินเล่นมา ว่าแต่ท่านจะไปไหนหรือ”

หลินซูเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าลืมภารกิจสำคัญของพวกเราแล้วหรือ”

เสียงของนางจริงจังขึ้น

“อีกไม่กี่วันเจ้ากับข้าจะต้องประลองกัน”

สายตาของนางกวาดมองหลินชิงเยาอย่างพิจารณา

“แต่เจ้ากลับเอาแต่ออกไปเดินเล่น เช่นนี้แล้ว…เจ้าจะสู้ข้าได้อย่างไร”

หลินชิงเยาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบเบา ๆ

“เดิมทีข้าก็ไม่ได้คิดจะสู้กับท่านอยู่แล้ว”

คำพูดนั้นทำให้สายตาของหลินซูเหยียนเย็นลงเล็กน้อย

“ไม่ได้”

นางกล่าวเสียงหนักแน่น

“การประลองครั้งนี้จะตัดสินว่า ระหว่างเจ้ากับข้า ใครกันแน่ที่สมควรเป็นเจ้าสำนักน้อย”

นางกำดาบในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดดูถูก ว่าตำแหน่งนี้ได้มาเพราะเจ้าออมมือให้”

พูดจบ หลินซูเหยียนก็หมุนตัวเดินจากไป

ชายเสื้อสีขาวพลิ้วไหวตามสายลม

ทิ้งไว้เพียงหลินชิงเยาที่มองตามแผ่นหลังของนางเงียบ ๆ

ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ข้าไม่ได้ออมมือให้ท่าน…แต่ข้า…ไม่มีมือให้ใช้อีกแล้วต่างหาก”

“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ท่านเรียบร้อยแล้ว”

หลิงหลงกล่าวพลางชี้ไปยังห่อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ

หลินชิงเยามองมันครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้ว

“เตรียมเสื้อผ้าไปทำไม”

หลิงหลงทำหน้าประหลาดใจ

“ก็คุณหนูต้องออกไปจับปีศาจหลายวันมิใช่หรือเจ้าคะ อย่างน้อยก็ต้องมีเสื้อผ้าไว้เปลี่ยนหลังอาบน้ำ”

หลินชิงเยาถอนหายใจเบา ๆ

“ข้าว่ากว่าจะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าคงถูกปีศาจฆ่าตายเสียก่อน”

นางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“เอาของที่มีประโยชน์ไปดีกว่า”

อาซื่อเอียงศีรษะอย่างสงสัย

“ของที่มีประโยชน์หรือเจ้าคะ?”

หลินชิงเยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ก็พวก…ดาบ หรือกระบองอะไรทำนองนั้นกระมัง”

สองสาวใช้มองหน้ากัน

ก่อนที่อาซื่อจะพูดขึ้นอย่างลังเล

“แต่ที่เรือนของเรา…ไม่มีดาบเลยนะเจ้าคะ”

หลินชิงเยาชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่มีเลยหรือ”

อาซื่อพยักหน้า

หลินชิงเยาจึงโบกมือทันที

“งั้นก็ไปหา! พวกเจ้ารีบไปหาดาบมาให้ข้าเร็วเข้า”

“เจ้าค่ะ!”

สองสาวใช้รีบวิ่งออกไปทันที

ไม่นานนักพวกนางก็กลับมา

อาซื่อยกดาบเล่มหนึ่งขึ้นอย่างภูมิใจ

“คุณหนู ได้ดาบมาแล้วเจ้าค่ะ!”

หลินชิงเยาหันไปมอง แต่เมื่อเห็นของในมือของอาซื่อ

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

“นี่มัน…ดาบไม้ไม่ใช่หรือ”

นางมองมันอย่างพูดไม่ออก

“พวกเจ้าไปเอามาจากไหนกัน”

อาซื่อตอบอย่างซื่อ ๆ

“จากเรือนเก็บของเก่าเจ้าค่ะ”

หลินชิงเยายกมือกุมหน้าผาก

“แค่โดนฟันสักทีคงหักเป็นสองท่อนแล้วมั้ง”

นางถอนหายใจ

“พวกเจ้านี่นะ…”

พูดจบ นางก็หันตัวเตรียมจะเดินออกไปหาดาบ

แต่ในจังหวะนั้นเอง เจ้าสำนักกลับเดินเข้ามาพอดี

“เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ออกเดินทางอีก”

เสียงนั้นทำให้หลินชิงเยาชะงักทันที

ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย

“ข้า…ข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

นางรีบคำนับ ก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ในมือยังคงถือดาบไม้เล่มนั้นติดไปด้วย

ก่อนจะพ้นลานเรือน

นางยังหันกลับมาสั่งสาวใช้ทั้งสอง

“พวกเจ้าอย่าลืมเอายานี้ผสมลงในอ่างล้างหน้าของลั่วเอ๋อร์ด้วย”

สายตาของนางอ่อนลงเล็กน้อย

“ทางนี้ข้าฝากพวกเจ้าช่วยดูแลนางด้วย”

หลิงหลงกับอาซื่อพยักหน้าพร้อมกัน

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

หลินชิงเยายิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ดาบไม้เล่มนั้นแกว่งไกวอยู่ในมือ

ราวกับอาวุธที่ไม่น่าเชื่อว่าจะใช้ต่อสู้กับปีศาจได้จริง

ระหว่างทาง

หลินชิงเยาเดินผ่านถนนสายหนึ่งของหมู่บ้าน

ท้องของนางพลันร้องขึ้นเบา ๆ

นางหยุดเดินก่อนจะถอนหายใจ

“ยังไม่ทันเจอปีศาจ ข้าคงหิวตายก่อนเสียแล้ว”

กลิ่นหอมของน้ำซุปและเกี๊ยวลอยมาแตะปลายจมูกพอดี สายตาของนางจึงเหลือบไปเห็นร้านเกี๊ยวเล็ก ๆ ข้างทาง ไอน้ำลอยขึ้นจากหม้อซุป กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว หลินชิงเยาเดินเข้าไปหยุดที่หน้าร้านทันที

“พ่อค้า ขอเกี๊ยวหนึ่งชาม”

พ่อค้าที่ยืนอยู่หลังหม้อเงยหน้าขึ้นยิ้ม

“ได้เลยขอรับ เชิญนั่งรอก่อน”

หลินชิงเยากำลังจะเดินไปหาที่นั่ง

แต่ทันใดนั้น—

เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากปลายถนน

ชายคนหนึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนมาอย่างลนลาน

ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว มือหยาบกร้านก็ฉุดแขนของนาง และดึงร่างของนางไปขวางไว้ตรงหน้า

คมมีดเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอของนางทันที

ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างตกใจรีบถอยห่าง

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วถนน

หลินชิงเยาถอนหายใจอย่างหมดแรง

“เกิดแต่กับข้าจริง ๆ เลย…”

นางพึมพำกับตัวเอง

ก่อนจะหันไปมองชายที่จับนางเป็นตัวประกัน

“พี่โจร ท่านปล่อยข้าไปเถอะ”

นางพูดอย่างจริงจัง

“ทั้งตัวข้าไม่มีอะไรเลย มีแค่ดาบไม้เก่า ๆ เล่มเดียว”

นางยกดาบไม้ขึ้นเล็กน้อย

“เอาไปก็ขายไม่ได้หรอก”

“หุบปาก!”

โจรตวาดใส่หูของนางเสียงดัง

หลินชิงเยาสะดุ้งเล็กน้อย

แต่ก็ยังพูดต่อ

“นี่ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็ต้องติดคุกนะ หรือหนักกว่านั้น…อาจจะถูกประหารก็ได้”

นางถอนหายใจเบา ๆ

“ข้าน่ะตัวคนเดียว ไม่มีเงิน ไม่มีญาติ อยู่ก็เหมือนไม่อยู่”

นางหันไปมองเขาอย่างจริงจัง

“เจ้าลองคิดดูให้ดี ว่ามันคุ้มไหมที่จะฆ่าข้า”

“ข้าบอกให้หุบปาก!”

โจรตวาดกร้าวอีกครั้ง

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างไม่กล้าเข้าไปใกล้

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ทันใดนั้น—

เงาสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากฝูงชน

รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน

หลินชิงเยายังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ดาบไม้ในมือของนางก็หายไปแล้ว

วูบ—

เสียงลมแหวกอากาศดังขึ้น

“พลั่ก!”

ดาบไม้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของโจรอย่างแม่นยำ

ชายคนนั้นตาเหลือก ก่อนจะทรุดลงกับพื้นหมดสติ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา

หลินชิงเยากะพริบตาอย่างงุนงง

เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

ชุดสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำยาวปลิวเบา ๆ ตามสายลม

ในมือของเขายังคงถือดาบไม้ของนางอยู่

หมอเหยียน

เขามองนางด้วยสีหน้าราบเรียบ

ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“เจ้านี่…ปากมากจริง ๆ”

หมอเหยียนกล่าวเสียงเรียบ

หลินชิงเยากะพริบตาปริบ ๆ ราวกับยังตั้งตัวไม่ทัน

ก่อนจะหันไปมองโจรที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น

จากนั้นจึงหันกลับมามองดาบไม้ในมือของเขา

“ดาบไม้ของข้า…”

หมอเหยียนยื่นมันคืนให้อย่างไม่ใส่ใจ

“ของแบบนี้ก็เอาไว้ตีหัวคนได้อยู่”

หลินชิงเยารับดาบไม้มา ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

“ดีนะที่ไม่หัก…”

หมอเหยียนเหลือบมองนางเล็กน้อย

เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ยังไม่ทันเอ่ย

หลินชิงเยาก็หันไปมองที่ร้านเกี๊ยวทันที

สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เอ่อ…พ่อค้า”

พ่อค้ายืนอึ้งอยู่ข้างหม้อซุป

“เกี๊ยวของข้า…ทำเสร็จหรือยัง”

ทั้งถนนเงียบไปชั่วครู่

ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างมองนางด้วยสายตาแปลก ๆ

ราวกับไม่อยากเชื่อ

ว่าหญิงสาวคนนี้เพิ่งรอดจากมีดของโจรมา

แต่สิ่งแรกที่ถามคือ เกี๊ยว

พ่อค้าหัวเราะแห้ง ๆ

“เอ่อ…เสร็จแล้วขอรับ”

หลินชิงเยาถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ดีจริง ๆ ข้าหิวแทบตายแล้ว”

นางเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างสบายใจ

ก่อนจะหันกลับมามองหมอเหยียน

“ท่านหมอ…จะกินด้วยกันไหม”

หมอเหยียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“สตรีเช่นเจ้านี่…”

เขาพึมพำกับตัวเอง

“น่าปวดหัวจริง ๆ”

แต่ถึงอย่างนั้น

เขาก็ยังเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามนางโดยไม่รู้ตัว