ตอนที่4:หมอเทวดาแห่งตรอกเหวิน

ตรอกเหวินเป็นตรอกเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่งของเมือง

แม้จะไม่คึกคักเท่าตลาดใหญ่ แต่กลับมีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย

เหตุผลก็เพราะมีเรือนเล็ก ๆ หลังหนึ่งอยู่ปลายตรอก

เรือนนั้นมีป้ายไม้แขวนอยู่

ตัวอักษรเขียนอย่างเรียบง่าย

“คลินิกหมอเหยียน”

หลินชิงเยาหยุดยืนมองป้ายครู่หนึ่ง

“ที่นี่สินะ”

อาซื่อพยักหน้า

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนู หมอเทวดาเหยียนอยู่ที่นี่”

หลินชิงเยาสูดหายใจลึก ก่อนจะก้าวเข้าไป

ภายในเรือนเงียบสงบ กลิ่นสมุนไพรลอยอ่อน ๆ ในอากาศ

ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้

เขาสวมชุดสีขาวเรียบง่าย เส้นผมดำยาวถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง

ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แฝงด้วยความเฉยเมย

ราวกับโลกนี้ไม่มีสิ่งใดทำให้เขาสนใจได้

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า

เขาก็เงยหน้าขึ้น

สายตาคมลึกสบเข้ากับหลินชิงเยาพอดี

เพียงแวบเดียว

ดวงตาของชายหนุ่มก็หรี่ลงเล็กน้อย

กลิ่นอายแปลกประหลาด…

เขาคิดในใจ

หญิงสาวตรงหน้ามีกลิ่นพลังบางอย่าง

ที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย

“มาหาหมอหรือ”

น้ำเสียงของเขาสงบ

หลินชิงเยานั่งลงตรงหน้าเขา

“ข้ามาขอให้ท่านช่วยรักษาคนคนหนึ่ง”

หมอเหยียนมองนางนิ่ง ๆ

ก่อนจะเอ่ยอย่างเฉยชา

“ข้าไม่รับรักษาทุกคน”

หลินชิงเยาขมวดคิ้ว

“เหตุใด”

ชายหนุ่มยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

“เพราะข้า… ขี้เกียจ”

อาซื่อแทบสำลัก

นี่คือหมอเทวดาจริงหรือ?

หลินชิงเยามองเขานิ่ง ๆ

“ถ้าเช่นนั้นท่านรักษาคนแบบไหน”

หมอเหยียนเอ่ยหน้าตาย

“คนที่ข้าอยากรักษาและวันนี้… ข้าไม่อยากรักษา”

พูดจบ เขาก็วางถ้วยชา

เหมือนกำลังจะลุกขึ้นไป

หลินชิงเยารีบพูดขึ้น

“คนที่ข้าอยากให้ท่านรักษา คือหญิงสาวที่ถูกทำลายใบหน้า”

หมอเหยียนชะงักเล็กน้อย

แต่ก็ยังไม่หันกลับมา

“ในโลกนี้มีคนใบหน้าเสียโฉมมากมาย ข้าจะต้องรักษาทุกคนหรือ”

หลินชิงเยานิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะพูดเสียงเบา

“คนที่ทำลายใบหน้าของนาง… คือข้าเอง”

คำพูดนั้นทำให้หมอเหยียนหยุดเดิน

เขาหันกลับมา

สายตาคมมองนางอย่างพิจารณา

“แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าจึงอยากช่วยนาง”

หลินชิงเยายิ้มขม

“เพราะข้าคิดได้แล้ว”

หมอเหยียนแสยะยิ้ม

“คำพูดแบบนี้ ข้าได้ยินมามากแล้ว มนุษย์มักจะพูดว่าตัวเองสำนึกผิด แต่สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิม”

“หากท่านต้องการเงินเท่าใด…เชิญเอ่ยมาได้เลย”

หลินชิงเยากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทว่าหมอหนุ่มกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องน่าขัน

“เจ้าคิดว่าเงินของเจ้ามีค่ามากเพียงใดกัน”

คำพูดนั้นทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เช่นนั้น…ท่านต้องการสิ่งใด จึงจะยอมช่วย”

หมอหนุ่มไม่ได้ตอบ

เขาเพียงหันหลังให้นาง แล้วกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ช่วย.. เจ้ากลับไปเสียเถิด”

ลมอ่อนพัดผ่านลานบ้าน

หลินชิงเยาสูดลมหายใจลึก ราวกับรวบรวมความกล้า

ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หลายปีก่อน…ท่านเคยช่วยชีวิตแม่ของข้าไว้”

หมอหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย

แต่นางยังคงพูดต่อ

“ตอนนั้นหมอทุกคนต่างบอกว่าโรคของแม่ข้าไม่มีทางรักษาได้แล้ว”

“แต่ถึงอย่างนั้น…ในใจของนางก็ยังคงมีความหวัง”

นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

สายตานิ่งและจริงใจ

“ความหวังนั้นก็คือท่าน”

ลมพัดเส้นผมของนางปลิวเบา ๆ

“หญิงสาวคนนั้นก็เช่นกัน.. นางยังมีความหวัง.. หวังว่าสักวันหนึ่ง…นางจะสามารถกลับมามีใบหน้าเหมือนคนธรรมดา”

เสียงของหลินชิงเยาแผ่วลงเล็กน้อย

“ไม่ใช่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผล…จนถูกผู้คนมองราวกับสัตว์ประหลาด”

ความเงียบปกคลุมไปชั่วครู่

ก่อนที่นางจะคำนับลงอย่างลึก

“วันนี้ข้ามาที่นี่.. ไม่ใช่เพื่อตัวข้าเอง.. แต่เพื่อขอร้องท่าน…ให้ช่วยนาง”

น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง แต่จริงใจ

“ท่านหมอ…ได้โปรดเมตตาด้วย”

ร่างของนางยังคงก้มคำนับอยู่เช่นนั้น

ทำให้หมอหนุ่มถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

ดวงตาของเขาไหววูบเล็กน้อย

“เจ้าคิดหรือว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของเจ้า…จะทำให้ข้าเปลี่ยนใจได้”

หลินชิงเยากำมือแน่น

“ข้าไม่รู้”

นางตอบตรง ๆ

“แต่ถ้าข้าไม่ลอง…นางก็คงไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย”

คำตอบนั้นทำให้หมอหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย

สายตาของเขาจับจ้องนางอยู่เงียบ ๆ

ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

ครู่หนึ่งเขาจึงหัวเราะแผ่วเบา

“มนุษย์นี่ช่างประหลาดจริง ๆ”

หลินชิงเยาตกใจเล็กน้อย

หมอหนุ่มเดินผ่านนางไป

ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ

“ลุกขึ้นเถอะ”

นางชะงัก

“ท่านหมายความว่า…”

เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าตู้ใบหนึ่งก่อนจะเลื่อนเปิดออกแล้วหยิบขวดสีขาวเล็กออกมา

“นำยานี้ผสมลงในน้ำที่นางล้างหน้า สองวันใบหน้าของนางจะเริ่มดีขึ้น”

นางยื่นมือไปรับ

“ขอบคุณท่านหมอ”

ขณะที่หลินชิงเยากำลังจะเดินออกจากเรือน

หมอเหยียนก็พูดขึ้นเบา ๆ

“ใบหน้าของนางอาจรักษาได้…

แต่หัวใจของคนที่เคยถูกทำร้าย

ไม่ใช่ทุกคนที่จะเยียวยาได้ หมอรักษาบาดแผลบนร่างกายได้ แต่บาดแผลในใจ…เจ้าต้องรักษามันเอง”

หลินชิงเยาชะงักเล็กน้อย