Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่3:ชะตาที่ถูกเขียนใหม่
“นี่ฉันต้องไปตามจับปีศาจจริง ๆ เหรอเนี่ย… แค่คิดก็เหมือนก้าวขาเข้าไปอยู่ในยมโลกแล้ว”
หลินชิงเยาพึมพำกับตัวเอง ขณะยกถ้วยชาขึ้นจิบ
แต่ยังไม่ทันได้ดื่ม จู่ ๆ ความร้อนก็ลวกโดนมือของนางจนสะดุ้ง
“โอ๊ย—”
ถ้วยชาสั่นเล็กน้อย น้ำชาร้อนหยดลงบนหลังมือ
สาวใช้ที่ยืนรินชาอยู่รีบคุกเข่าลงทันที
“ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวซุ่มซ่ามเอง!”
แม้จะรู้สึกแสบร้อน แต่หลินชิงเยากลับรีบดึงตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
“ไม่เป็นไร เจ้ารีบลุกเถอะ”
การกระทำของนางทำให้คนที่แอบมองอยู่ด้านนอกถึงกับตกตะลึง
หลินซูเหยียนยืนมองอยู่เงียบ ๆ สายตาจับจ้องน้องสาวโดยไม่กะพริบ
ก่อนจะพึมพำเบา ๆ
“หลินชิงเยา… เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆหรือ”
หลังจากนั้นไม่นาน
หลิงหลงกำลังทายาให้ที่หลังมือของหลินชิงเยา
“คุณหนู เหตุใดท่านไม่ลงโทษสาวใช้คนนั้นเจ้าคะ”
หลินชิงเยาชะงักเล็กน้อย
“แต่ก่อน… ข้าทำแบบนั้นหรือ”
หลิงหลงกับอาซื่อมองหน้ากัน
ก่อนที่อาซื่อจะพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ใช่เจ้าค่ะ แค่พวกนางทำให้ท่านไม่พอใจแม้เพียงเล็กน้อย ท่านก็สามารถสั่งเฆี่ยนพวกนางจนตายได้”
หลินชิงเยาขมวดคิ้ว
“งั้นพวกเจ้าลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ ว่าวีรกรรมของข้าแต่ก่อนเป็นอย่างไร”
อาซื่อเหมือนจะรอคำถามนี้อยู่แล้ว นางรีบเล่าทันที
“ครั้งหนึ่งท่านกำลังแช่น้ำนมอยู่ สาวใช้คนหนึ่งเผลอเปิดหน้าต่าง ทำให้เศษฝุ่นปลิวเข้ามาตกในอ่างน้ำนมแค่จุดเล็ก ๆ เท่านั้น ท่านก็สั่งให้นางดื่มน้ำนมในอ่างจนหมด สุดท้ายสาวใช้คนนั้นอาการสาหัสจนเกือบตาย”
หลินชิงเยาทำหน้าตกใจ
แต่อาซื่อยังเล่าต่ออย่างไม่หยุด
“อีกครั้งหนึ่ง ตอนที่ท่านนั่งชมวิวอยู่ในสวน สาวใช้คนหนึ่งเดินผ่านหน้า ท่านก็สั่งให้ตีขาของนางจนหัก ทำให้นางเดินไม่ได้อีก”
หลิงหลงเริ่มสะกิดน้องสาวเบา ๆ แต่ดูเหมือนอาซื่อจะยังไม่รู้ตัว
“และคนที่หนักที่สุดคือลั่วเอ๋อร์ เพราะท่านไม่พอใจที่นางหน้าตางดงาม ท่านจึงทำลายใบหน้าของนางจนเสียโฉม และยังจับแม่กับน้องสาวของนางไปขังไว้ในคุกใต้ดินด้วย…”
หลิงหลงรีบสะกิดแรงขึ้น
อาซื่อจึงหยุดพูดทันที
หลินชิงเยานั่งนิ่ง
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“หลินชิงเยาเป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรือ…”
นางพึมพำกับตัวเอง
“ทำไมฟ้าต้องให้ฉันมาอยู่ในร่างของคนที่ทำชั่วไม่อายฟ้าดินแบบนี้ด้วยนะ”
ครู่หนึ่งนางก็เงยหน้าขึ้น
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า ข้าจับแม่กับน้องสาวของลั่วเอ๋อร์มาขังไว้… เพราะอะไร”
อาซื่อตอบทันที
“ก็เพราะท่านไม่พอใจที่คุณหนูใหญ่คืนสัญญาทาสให้ลั่วเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
“ท่านจึงจับครอบครัวของนางมาเป็นตัวประกัน เพื่อให้นางไม่อาจหนีออกจากเรือนของท่านได้”
หลินชิงเยาถอนหายใจยาว
“แล้วในเรือนนี้ไม่มีใครห้ามข้าเลยหรือ แม้แต่เจ้าสำนักก็ไม่สนใจงั้นหรือ”
หลิงหลงตอบเบา ๆ
“ท่านเป็นบุตรสาวคนเล็กที่นายท่านกับฮูหยินรักที่สุด”
“ไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด พวกท่านก็มักจะตามใจเสมอเจ้าค่ะ”
หลินชิงเยาส่ายหน้า
“อย่างนี้นี่เอง… หลินชิงเยาถึงได้มีนิสัยเสียขนาดนี้”
สองสาวใช้มองหน้ากัน
“คุณหนูกำลังต่อว่าตัวเองอยู่หรือเจ้าคะ”
หลินชิงเยาหัวเราะแห้ง ๆ
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ถ้าคนนิสัยเสียแบบนี้อยู่ในโลกของฉัน คงโดนโซเชียลถล่มจนไม่มีที่ยืนแล้ว”
สองสาวใช้ทำหน้ามึนงงทันที
จังหวะนั้นเอง
สาวใช้อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาคำนับ
“คุณหนูเจ้าคะ น้ำนมแพะจากภูเขาบูรพามาถึงแล้ว”
หลินชิงเยามองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าพูด
“ทำไมเจ้าต้องก้มหน้าตลอดเวลา”
นางถามอย่างสงสัย แต่หญิงสาวคนนั้นยังคงก้มหน้า
หลินชิงเยาจึงเอื้อมมือไปเชยคางของนางขึ้น
ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น นางก็ชะงัก
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น
ผิวที่เคยงดงามถูกทำลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
แววตาที่หม่นเศร้ายิ่งทำให้ดูน่าสงสารจับใจ
“นางคือลั่วเอ๋อร์เจ้าค่ะ” อาซื่อพูดขึ้น
ลั่วเอ๋อร์รีบคว้าผ้าเช็ดมือของหลินชิงเยา แล้วคุกเข่าลงทันที
“คุณหนู ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเจ้าค่ะ!”
หลินชิงเยาตกใจ
“รีบลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”
นางรีบดึงตัวหญิงสาวให้ลุกขึ้น
ลั่วเอ๋อร์มองนางอย่างไม่อยากเชื่อ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าก็ไปทำงานเถอะ”
ลั่วเอ๋อร์ยังคงงุนงงกับท่าทีอ่อนโยนของคนตรงหน้า
แต่ก็ไม่กล้าถามอะไร เพียงค้อมศีรษะแล้วรีบเดินออกไป
หลินชิงเยาหันกลับมาหาสาวใช้ทั้งสอง
“พวกเจ้ารู้จักหมอยาเก่ง ๆ บ้างไหม”
อาซื่อตอบทันที
“ข้ารู้จักอยู่คนหนึ่งเจ้าค่ะ เขาคือหมอเทวดาที่เคยมารักษาฮูหยินเมื่อปีก่อน”
“รักษาอะไรหรือ”
“วันนั้นฮูหยินจู่ ๆ ก็นอนหลับไปแล้วไม่ฟื้น”
“นายท่านเชิญหมอจากทั่วแคว้นมารักษา แต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นโรคอะไร”
“จนวันหนึ่งหมอเทวดาคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น”
“เขาเข้าไปอยู่ในห้องกับฮูหยินตั้งแต่เช้า และไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป แม้แต่นายท่าน”
“พอฟ้ามืดเขาก็ออกมา และคืนนั้นฮูหยินก็หายดีเป็นปกติ”
หลินชิงเยาขมวดคิ้ว
“เขารักษาอย่างไร ในเมื่อหมอเก่ง ๆ ยังรักษาไม่ได้”
“ไม่มีใครรู้เจ้าค่ะ มีเพียงเขากับฮูหยินเท่านั้นที่รู้”
อาซื่อพูดเพลินจนหลิงหลงต้องสะกิดอีกครั้ง
หลินชิงเยาถามต่อ
“หมอเทวดาคนนั้นชื่ออะไร”
“ฮูหยินเรียกเขาว่า… หมอเหยียนเจ้าค่ะ”
“เขาเป็นหมอที่เดินทางมาจากชิงชิว”
หลินชิงเยาชะงักเล็กน้อย
“แล้วตอนนี้เขาพักอยู่ที่ใด”
“อยู่ที่ตรอกเหวินเจ้าค่ะ”
หลินชิงเยาพยักหน้า ก่อนจะมองหลิงหลงที่ยืนเงียบมาตลอด
“เจ้าล่ะ ทำไมไม่พูดอะไรบ้าง”
อาซื่อหัวเราะ
“พี่ข้าเป็นคนเงียบเจ้าค่ะ ไม่เหมือนข้า”
หลินชิงเยามองทั้งสองคน
“แต่ดูไปดูมา พวกเจ้าหน้าตาคล้ายกันนะ”
อาซื่อยิ้มกว้าง
“ก็พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่เจ้าคะ เรื่องนี้ท่านก็ลืมหรือ”
หลินชิงเยาพยักหน้าเบา ๆ
“อย่างนี้นี่เอง”
จากนั้นนางก็ลุกขึ้น
“พวกเจ้าเตรียมตัว”
“เราจะไปที่ตรอกเหวิน… ตอนนี้เลย”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
