บทที่ 3 ความแตกตื่นอันเร่าร้อน - 1

คิมหันตฤดูเข้ามาเยือนพืชผลขาดน้ำ ประชากรอดอยากถึงกระนั้นงานเลี้ยงฉลองในจวนได้เริ่มขึ้นท่ามกลางความทุกข์ระทมของชาวบ้านทว่าจักรพรรดิไป่เซ่อได้มีการสร้างอุโมงค์ใต้ดินสำหรับเก็บแผ่นน้ำแข็งเพื่อถนอมอาหารในคิมหันตฤดูนี้

ข้าปลีกตัวออกมาหลังจวนซึ่งเป็นศาลาริมสระบัวสถานที่โปรดในยามผ่อนคลายลมพัดโชยอ่อนๆ ดวงตากลมโตเพ่งมองเงาสะท้อนของตนเองพลางหวนย้อนนึกคำพูดของจวินอ๋อง สายตาคมกริบจับจ้องข้าไม่เคยละไปทางอื่นและคําที่เขาพูดอันหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคํา เมื่อสิ้นสุดราชโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้

“ต่อจากนี้จะไม่มีใครทําร้ายเจ้าได้อีกเป็นหวางเฟยของข้าเถอะ ตําแหน่งนี้ข้ารักษาไว้ให้เจ้าเพียงคนเดียว” แววตาจริงจังของเขาทำให้ข้าหวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ห้าปีที่ผ่านมานี้ข้าเอาแต่ปิดกั้นตนเองยังคงหวนนึกถึงเซินอู๋หล้วผู้เลวทราม เป็นสตรีที่เก่งในการสู้รบ แต่กลับตกม้าตายเพียงเพราะบุรุษเพียงผู้เดียว ทว่าแววตาเขาวันนี้กลับเปลี่ยนไปทันทีที่ท่านอ๋องรองเอ่ยวาจานั้นออกมา แววตาสิ้นหวังที่ข้าเฝ้ารอมาเนิ่นนานว่าจะได้เห็นมันจากเขาและบัดนี้ก็สมใจดั่งใจปรารถนาแล้ว

"เจ้าอยู่ที่นี่เอง"เสียงนุ่มนวลของเขาทำให้นางตื่นจากภวังค์

"ท่านอ๋องรอง รู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่นี่?" นางขมวดคิ้วชนกันทำให้คนร่างสูงเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ที่จวนของเจ้าไม่ได้กว้างขวางเท่าไหร่นัก อีกทั้งข้าเคยมาเยี่ยมเยือนท่านแม่ทัพหยางเฟยหลงเป็นปล่อยครั้ง เมื่อครั้นที่เจ้าตบแต่งเข้าจวนโหวจื้อหยวน"น้ำเสียงนั้นแผ่วลง "หรือเป็นก่อนหน้านั้น"

"เหตุใดท่านอ๋องรองถึงต้องการข้า สตรีม่าย,หม้ายเช่นข้าเหมาะจะเป็นหวางเฟยของท่านหรือ!"

"ทุกคนล้วนมีเหตุผลของตนเอง ข้าก็เช่นกันเพียงเพราะต้องการให้เจ้าอยู่ในสายตาข้าตลอดเวลานี่ใช่ความรักหรือไม่!"รอยยิ้มของเขาส่องสว่างทั่วทั้งใบหน้า "เอ๊ะ" ไม่คิดว่าจวินอ๋องผู้นี้จะกล้าเปิดอกคุยกับนางเช่นนี้ มันช่างซื่อตรงต่อใจเหลือเกิน

"หากเจ้าต้องการล้างแค้นเซินอู๋หลัวตำแหน่งหวางเฟยก็คู่ควรกับเจ้าแล้ว ฮึ! แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่อาจหลบหนีคืนเข้าหอกับข้าไปได้ จงเตรียมใจไว้เถิด เหมยเซียน หึ" สีหน้าของเปิดเผยถึงความยินดีอย่างชัดเจน ร่างสูงผิวปากอย่างร่าเริงขณะเดินจากไปทิ้งให้นางหวาดหวั่นเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าคำพูดเช่นนี้ของเขาจะหยาบคายยิ่งนัก

"นี่หรือบุรุษที่อาจสิ้นลมได้ทุกเมื่อ”

ยามซื่อเกี้ยวเจ้าสาวมาถึงหน้าประตูใหญ่จวนจวินอ๋อง ท่านอ๋องรองเตะคานประตูเกี้ยวเจ้าสาวหนึ่งครั้งและจากนั้นเหมยเซียนก็จะเตะคานประตูตอบภายในหนึ่งครั้ง ซึ่งมีความหมายว่าชายมิกลัวภรรยาและสตรีมิอ่อนแอ จากนั้นเหมยเซียนก็โยนกุญแจสินสมรสที่ตนนำติดตัวมาด้วย

ท่านอ๋องรองรับมาแล้วชูกุญแจขึ้นเป็นนัยว่าให้ฟ้าเป็นสักขีพยานเป็นเคล็ดขอให้ได้ลูกชายหลายๆ คนเพื่อสืบสกุล เมื่อได้ฤกษ์หามเกี้ยวเข้าไปที่หน้าโถงพิธีการจากนั้นท่านอ๋องรองใช้พัดเคาะหลังคาเกี้ยวสามครั้งและเตะคานเกี้ยวสามครั้งเพื่อการแสดงอำนาจว่าต่อไปภรรยาจะได้เชื่อฟังผู้เป็นสามีจากนั้นจึงเข้าสู่พิธีกราบไหว้ฟ้าดิน ทุกอย่างดำเนินผ่านไปด้วยดีท่ามกลางเหล่าผู้มีอำนาจ เสนาบดี และซื่อหยวนรวมทั้งเซินอู๋หลัวและฮูหยินคนใหม่ของเขา

คืนเข้าหอเป็นอย่างที่หลงเยว่ฉานว่าไว้ เขาได้พรากความบริสุทธิ์ของนางไปอย่างไร้ความปรานีไม่แม้แต่เปิดโอกาสให้นางขัดขืน

เหมยเซียนไม่คิดว่าเขาผู้ที่ใครคิดว่าอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง กลิ่นสุราตลบคลุ้งออกมาจากร่างกำยำที่ขึ้นคร่อมนางอยู่มือทั้งสองข้างถูกยึดไว้เหนือศีรษะตนเองด้วยมือข้างเดียวของเขา ริมฝีปากอุ่นร้อนกำลังประกบริมฝีปากนางแนบแน่น ความหวาดหวั่นบ่นความแตกตื่นอันเร่าร้อนทำให้เหมยเซียนเบิกตามองค้างทำให้นางหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว

"อ่า..."

เสียงครางเบาๆ หลุดลอดออกมาจากลำคอ สมองของเหมยเซียนคิดหาวิธีหลบหนีจากเขาหนักหนาบัดนี้ขาวโพลนว่างเปล่าด้วยความตกตะลึงของการกระทำอุกอาจของหลงเยว่ฉาน นี่นะหรือความรู้สึกเมื่อถูกจูบมันช่าง...หอมหวานเหลือเกิน

"เอ๊ะ!"

พลันสติของนางกลับคืนมาด้วยความอับอายแสนอาย เหมยเซียนผลักร่างท่านอ๋องรองอย่างแรงจะลุกหนีไปจากที่นี่ทว่าเหมือนสัญชาตญาณนักล่าเช่นเขากลับโอบกอดรั้งนางไว้ทันท่วงที ดวงตากลมโตดั่งจันทราประสานเข้ากับนัยต์ตาดำสนิทราวกับท้องฟ้ายามราตรีเมื่อได้แหงนหน้ามองหลงเยว่ฉานใกล้ๆ แบบนี้หัวใจของเหมยเซียนเต้นโครมครามอีกครั้งม่คิดมาก่อนว่าเขาจะหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว กรามแข็งแรงเด่นชัดคนที่สง่างามโดดเด่นเช่นนี้เป็นสามีของนาง...

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าไม่อาจหลบหนีคืนเข้าหอกับข้าไปได้..."ดวงตาที่ฉ่ำด้วยฤทธิ์เหล้ายามนี้ดูสร้างขึ้นมาแล้ว น้ำเสียงทุ้มต่ำมีพลังทำให้นางถึงกับสะท้าน

"หลบหนีได้หรือไม่ มาลองดูกัน"ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานล้ำ แต่ทว่าใบหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกท้อ ทันใดนั้นหลงเยว่ฉานโน้มตัวลงหอมแก้มอันอวบอิ่มของนางพูดเสียงแผ่ว " หอมหวานเหลือเกิน"

เขาจูบนางซ้ำๆ จูบนั้นอ่อนโยนและบริสุทธิ์เหมือนสายลมเย็นในฤดูใบไม้ผลิ เหมยเซียนพยายามขัดขืนทว่าทุกการสัมผัสของทำให้ร่างบางอ่อนระทวย มือใหญ่ยังคงสัมผัสไปทั่วร่างของเหมยเซียนสร้างความปั่นป่วนให้นาง สุดท้ายริมฝีปากของหลงเยว่ฉานก็ไล่ไปตามแนวโค้งของลำคอเรียวสวยเคลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ