บทที่ 1.7

เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น นางจำได้แม่นว่านั่นเป็นเสียงของซูม่านฉี ข้างกายของนางมีการขยับลุกพรวด ซูอวี่ฉีอยากลืมตาทว่านางเหนื่อยล้าเกินไป สิ้นหวังเกินไป ไม่เข้าใจ สับสน ร่างกายนี้ร้อนผ่าวเจ็บร้าวไม่อาจขยับ ผิวกายของนางร้อนลวก เรี่ยวแรงไม่หลงเหลือ แม้อยากต่อต้านแต่เหมือนบางอย่างคอยฉุดรั้ง ที่นางทำได้ก็คือหลบตาลงไม่ขยับ แม้รับรู้ว่าเรือนกายของตนเปลือยเปล่า ทว่านางกลับไม่อาจทำได้แม้แต่การดึงผ้านวมคลุมกาย

เสียงทะเลาะกันดังขึ้นด้านนอกนั่น ทุกอย่างทำให้นางเกิดคำถามขึ้น แท้ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะอะไรมู่จวิ้นจึงเข้ามาอยู่ในห้องนี้ ขึ้นมาบนเตียง... เขาไม่ควรเลยเถิดแม้จะคนบนเตียงจะไม่ใช่นาง ตลอดมาหญิงสาวมองออกว่ามู่จวิ้นให้เกียรติและเอ็นดูซูม่านฉีมาก แต่เมื่อคืนมันไม่ปกติ

เช่นกันกับนางที่แม้ดื่มสุรา ทว่านางไม่ควรไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน นางหลับสนิทก็จริง แต่มีบุรุษเข้ามาในห้องทั้งยังขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกัน นางจะไม่ลุกขึ้นขัดขืนเลยหรือ นี่มันผิดปกติเป็นอย่างมาก!!!

เสียงด่าทอกรีดร้องของซูม่านฉีดังมาก ถึงขั้นที่ว่าสาปแช่งมาถึงนางที่ไม่อาจลุกขึ้นจากเตียง ไม่อาจส่งเสียง

เสียงนุ่มทุ้มของมู่จวิ้นพยายามบอกให้อีกฝ่ายตั้งสติ ใจเย็นๆ เขาจะอธิบายทุกอย่าง จะให้คำตอบต่อคนรัก ซูอวี่ฉีกลับรู้สึกขมขื่นกับประโยคนั้นของเขา

“พวกท่านล้วนทรยศข้า! ท่านรับปากจะแต่งข้าเป็นฮูหยิน แต่กลับพลอดรักกับสหายของข้า ทั้งที่ข้าก็อยู่ตรงนี้ อยู่ที่ห้องข้างๆ! ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร!! พี่จวิ้น นั่นสหายของข้า!! สหายที่ข้ารักที่สุด!! ซูอวี่ฉีเจ้าออกมา!! เจ้าทรยศข้าเช่นนี้ยังเป็นคนอยู่หรือไม่!!”

ซูอวี่ฉี...ขมวดคิ้ว นางพยายามลืมตา บอกตัวเองให้ลุกขึ้นแต่กลับไร้เรี่ยวแรง นี่ก็เหมือนกันไม่ปกติเอามากๆ คล้ายกับว่านางถูกวางยา!!!

นึกถึงสุราจอกนั้นก่อนนอน นึกถึงขวดน้ำมันหอมที่ตกแตก นึกถึงชุดของนางที่ถูกสุราหกรด จากนั้นนางก็เปลี่ยนมาสวมชุดของซูม่านฉี...

‘อวี่อี...ข้าว่าข้าชอบทั้งพี่จวิ้นและก็ชอบองครักษ์เสิ่นด้วย’ ประโยคที่ทำให้นางตระหนักว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตามด้วยอีกประโยค ‘ข้าจะทำอย่างไรดีหากต้องเลือกระหว่างพวกเขาสองคน’

ความเคลื่อนไหวข้างนอกนั่น...

บทสนทนาที่น่าอดสู...

ซูอวี่ฉีอยากนอนนิ่งเช่นนั้นไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย...ทั้งชาติ ตลอดชีวิตของนางเต็มไปด้วยการถูกหักหลัง ถูกหลอกใช้ ถูกรังแก ไม่เคยเลยที่จะเชื่อใจผู้ใดได้อย่างจริงจัง พอได้เข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเจิน ได้พบนายหญิง ได้พบซูม่านฉี นางยอมเปิดใจอีกครั้ง หลังถูกท่านลุงและท่านป้าทอดทิ้ง

นางเชื่อใจสหายอย่างไม่เคยเคลือบแคลง ไม่ว่าสิ่งใดล้วนทำเพื่ออีกฝ่ายได้ งานทุกอย่าง ช่วยโกหก ช่วยปิดบัง รักและไว้ใจอีกฝ่ายโดยไม่มีข้อแม้...

แล้วเพราะเหตุใด เพราะเหตุใดนางถูกหักหลังอีกแล้ว!!!

ซูม่านฉีก่นด่าสาปแช่งนางจากข้างนอก บอกว่านางทรยศ หักหลัง นางไม่ใช่คน ทั้งๆ ที่เป็นสหายกัน เป็นพี่ เป็นน้อง ...น่าขัน น่าขันเหลือเกิน

นานมาก นางได้แต่นอนอยู่เช่นนั้น ไม่มีใครสนใจ ไม่มีเสียงเท้า เสียงทะเลาะกันดังลั่นค่อยๆ เงียบเสียงลง นางไม่อาจขยับได้แต่ปลอบตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป...เช่นทุกครั้ง

ในที่สุดเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น ใกล้เข้ามา...ใกล้เข้ามา

นางรู้สึกอดสูอย่างถึงที่สุด ระหว่างความวุ่นวาย ระหว่างการทะเลาะกัน นางที่เปลือยเปล่าไม่มีใครใส่ใจ ไม่มีใครสงสัย เหตุใดเสียงดังถึงเพียงนี้แต่นางกลับยังนอนนิ่ง ไม่มีใครห่วงใย ไม่มีใครนึกถึง อาจมีบางอย่างผิดปกติกับนาง นางอาจเป็นอะไร

สัมผัสจากผ้านวมแทบจะทำให้นางถอนหายใจออกมาเสียงดังๆ ตามมาด้วยความรู้สึกโล่งอก กระทั่งเสียงของท่านป้าฮูหยินหัวหน้าหมู่บ้านกระซิบเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้นกับนาง นาง...เป็นไข้แล้ว??”

ซูอวี่ฉีอยากร้องไห้ ขอบตาของนางร้อนผ่าว อยากลุกขึ้นกอดสตรีผู้นี้เหลือเกิน อยากให้อีกฝ่ายปลอบนางเหลือเกิน ในที่สุดก็มีคนสังเกตแล้วว่าที่นี่ยังมีนางอีกคน...

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่มีเสียงของซูม่านฉี ไม่มีวี่แววของมู่จวิ้นที่เป็นเจ้าบ้าน มีเพียงเสียงกระซิบกันของหัวหน้าหมู่บ้านและฮูหยินเท่านั้น นางค่อยๆ เรียบเรียงกระทั่งเข้าใจในที่สุด