บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก

บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก

“ใต้เท้าลู่! ทางนี้ๆ!”

เสิ่นเจียวเจียวออกแรงลากท่อนแขนแกร่งของลู่หวูเหยียนฝ่าฝูงชนไปอย่างไม่ลดละ แม้ว่าบุรุษชุดดำข้างกายจะทำหน้าไม่พอใจและแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ แต่แปลกนักที่เขากลับไม่ได้สะบัดแขนออกอย่างจริงจัง เพียงแค่เดินตามแรงลากของนางไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเท่านั้น

ณ หน้าร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในตลาด

“ชิงชิง ปิ่นปักผมหยกมันหยางชิ้นนี้เหมาะกับเจ้ามาก เปิ่นหวางซื้อให้ เจ้ารับไว้เถอะ” รัชทายาทจ้าวเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนโยนที่สุด พลางยัดเยียดกล่องไม้จันทน์หอมใส่มือของสตรีบอบบางตรงหน้า

ซูชิงชิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้างดงามฉายแววอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด “ตี้จวิน... ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป หม่อมฉันรับไว้ไม่ได้หรอกเพคะ อีกอย่าง หม่อมฉันเพียงแค่มาเดินดูของประดับเล่นๆ ไม่ได้คิดจะซื้อหาอันใด...”

“ของล้ำค่าก็ต้องคู่กับสตรีที่คู่ควรสิ เจ้าปฏิเสธเปิ่นหวางมาหลายครั้งแล้วนะชิงชิง หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์มอบของขวัญให้เจ้า?” น้ำเสียงของจ้าวเย่เริ่มติดจะขุ่นเคือง แฝงการบีบบังคับกลายๆ ตามสไตล์บุรุษที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

ซูชิงชิงเม้มริมฝีปากแน่น นางเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางขั้นผู้น้อย จะเอาอำนาจใดไปงัดข้อกับรัชทายาทได้ ในขณะที่นางกำลังยืนอึดอัด กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่นั้นเอง...

“อัยย่า! บังเอิญเสียจริงเชียว!”

เสียงหวานใสที่จงใจดัดให้ดังกังวานกว่าปกติ แทรกทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนั้นจนแตกกระจาย

จ้าวเย่และซูชิงชิงหันขวับไปตามเสียง ก่อนที่ดวงตาของรัชทายาทจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและรังเกียจผสมปนเปกัน

“เสิ่นเจียวเจียว! นี่เจ้าตามข้ามาถึงที่นี่เลยรึ! สตรีหน้าหนา ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าอย่ามาตามตื๊อข้าอีก!” จ้าวเย่ตวาดลั่นทันทีที่เห็นหน้านาง โดยไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเลยว่าข้างกายนางมี พญายม ยืนอยู่ด้วย

เสิ่นเจียวเจียวกรอกตามองบนอย่างเปิดเผย (จนลู่หวูเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังแอบเลิกคิ้วแปลกใจกับกิริยาไร้จริตนั้น)

“ตี้จวินเพคะ... ท่านเอาความมั่นใจผิดๆ นี้มาจากที่ใดกัน? ถนนเส้นนี้เป็นพื้นที่ส่วนพระองค์หรือเพคะ ข้าถึงมาเดินเล่นไม่ได้?” เสิ่นเจียวเจียวแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะแกล้งทำเป็นเพิ่งสังเกตเห็นซูชิงชิง

“โอ๊ะ! แม่นางซูชิงชิงใช่หรือไม่? ตัวจริงงดงามสมคำร่ำลือจริงๆ มิน่าเล่า... ถึงมี แมลงวัน ตัวใหญ่บินตอมไม่ยอมห่าง จนท่านหน้าซีดไปหมดแล้ว!”

คำว่า แมลงวันตัวใหญ่ ทำเอาจ้าวเย่หน้าดำทะมึน “เสิ่นเจียวเจียว! เจ้ากล้าด่าข้า...”

“หม่อมฉันด่าท่านตอนไหนเพคะ?” นางแกล้งทำหน้าซื่อตาใส ไร้เดียงสาสุดขีด “ข้าเห็นแมลงวันตัวใหญ่จริงๆ นะเพคะ แต่มันเพิ่งบินหนีไปเมื่อครู่นี้เอง...”

นางลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะปล่อยมือจากแขนของลู่หวูเหยียน แล้วพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือของซูชิงชิงมากุมไว้อย่างสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมา!

“ในเมื่อมีโอกาสได้มาเจอกันแล้ว น้องชิงชิงพอจะมีเวลาว่างหรือไม่? เราไปนั่งคุยกันเถอะ พี่สาวจะพาเจ้าไปนั่งจิบชาอร่อยๆ ที่โรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามเอง”

ซูชิงชิงตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก นางเคยได้ยินแต่กิตติศัพท์ความร้ายกาจและขี้หึงของเสิ่นเจียวเจียว พอเห็นนางเดินเข้ามาประจันหน้า นางก็เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องโดนอาละวาดตบตีแน่ๆ แต่ไหง... คุณหนูเสิ่นถึงมาพูดคุยอย่างเป็นกันเอง แถมยังดูเหมือนจงใจเข้ามาช่วยดึงนางออกไปให้พ้นจากรัชทายาทด้วย?

“เสิ่นเจียวเจียว! ข้ากำลังคุยกับซูชิงชิงอยู่ อยู่ดีๆ เจ้าจะพานางไปเช่นนี้ได้อย่างไร!” รัชทายาทตวาดลั่น ก้าวฉับๆ เข้ามาหมายจะกระชากแขนเสิ่นเจียวเจียวออกด้วยความโมโห

แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของจ้าวเย่จะแตะโดนแม้แต่ชายแขนเสื้อของนาง... บุรุษร่างสูงในชุดดำก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาขวางหน้าเสิ่นเจียวเจียวเอาไว้ดุจปราการหินผา!

“ถวายบังคมตี้จวิน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเยือกแข็งของลู่หวูเหยียนดังขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองรัชทายาทอย่างไม่เกรงกลัว

“ผู้คนในตลาดกำลังมองดูอยู่ พระองค์คงไม่อยากเสียชื่อเสียง และทำให้ชาวบ้านเข้าใจผิดคิดว่าพระองค์กำลัง... บังคับขู่เข็ญสตรี ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

จ้าวเย่ชะงักกึกราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งเย็นเฉียบ เขาเพิ่งสังเกตเห็นชัดๆ ว่าใครคือบุรุษที่เดินควงมากับเสิ่นเจียวเจียว!

“ลู่หวูเหยียน! เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร! แล้วทำไมเจ้าถึงมากับนาง!” จ้าวเย่ชี้หน้าลู่หวูเหยียนสลับกับเสิ่นเจียวเจียวด้วยความสับสนงุนงง

หน่วยผู้ตรวจการลับขึ้นตรงต่อฮ่องเต้เพียงผู้เดียว ลู่หวูเหยียนจึงเป็นเสมือนหอกข้างแคร่ที่รัชทายาททั้งเกลียดชังและหวาดระแวงที่สุดมาตลอด

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ตี้จวินต้องใส่พระทัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงมาทำ ธุระส่วนตัว กับคุณหนูเสิ่น” ลู่หวูเหยียนตอบเสียงเรียบ ทว่าจงใจเน้นย้ำคำว่า ธุระส่วนตัว จนคนฟังอดคิดลึกไม่ได้

เสิ่นเจียวเจียวที่หลบอยู่ด้านหลังแอบลอบยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริ... กรี๊ดดด! ใต้เท้าลู่ออกหน้าปกป้องข้าด้วย! สามีแห่งชาติ! ยมทูตสายซึนของแท้!

“เอาล่ะๆ หมดเรื่องแล้ว น้องชิงชิง... เราไปกันเถอะ!” เสิ่นเจียวเจียวโผล่หน้าออกมาจากแผ่นหลังกว้างของลู่หวูเหยียน โบกมือไล่รัชทายาทอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ซูชิงชิง

ว่าแล้วนางก็จูงมือนางเอกต้นฉบับเดินฉับๆ ออกไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้รัชทายาทจ้าวเย่ยืนกำปั้นแน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัดจนแทบกระอักเลือดอยู่กลางตลาด

ลู่หวูเหยียนปรายตาดุดันมองจ้าวเย่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินตามสตรีสองคนนั้นไปอย่างเงียบๆ

ริมฝีปากที่เคยเรียบตึง... บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ตรงมุมปากโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันรู้ตัว การได้เห็นรัชทายาทโมโหจนพูดไม่ออก ถือเป็นเรื่องบันเทิงใจอย่างหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกน่าสนใจยิ่งกว่า...

คือสตรีหน้าหนาที่ชื่อ เสิ่นเจียวเจียว ผู้นี้ต่างหาก

นางไม่ได้รักรัชทายาทอีกต่อไปแล้วจริงๆ ... และนางยังไม่ได้มีท่าทีเกลียดชังซูชิงชิงเหมือนที่สายลับเคยรายงาน แต่นางกำลังพยายามทำอะไรอยู่กันแน่? ดึงศัตรูมาเป็นมิตร? หรือมีแผนการอื่นซ่อนอยู่?

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังเจื้อยแจ้วชวนซูชิงชิงคุยอย่างออกรส... ช่างเป็นสตรีที่เต็มไปด้วยความลับและคาดเดาไม่ได้เสียจริงๆ และเขา... จะต้องกระชากหน้ากากของนางออกมาให้จงได้! (แม้ว่าลึกๆ แล้ว เขาจะเริ่มรู้สึกสนุกกับการถูกนางกวนประสาทก็ตามที)