บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!

บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!

ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งถนนหน้าหอสุรา

ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ ลู่หวูเหยียนยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองสตรีบนระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ใต้เท้า...” อาสือกระซิบเรียกเจ้านายเสียงสั่น “เอาอย่างไรดีขอรับ โยนทิ้งดีหรือไม่?”

ลู่หวูเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกผ้าเช็ดหน้าและป้ายหยกในมือขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดมันเก็บเข้าไปในสาบเสื้อตรงอกอย่างหน้าตาเฉย!

“ริบไว้เป็นหลักฐาน” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยเรียบๆ “ข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะและล่วงละเมิดเจ้าพนักงาน หากคุณหนูเสิ่นอยากได้คืน... ก็จงไปที่หน่วยผู้ตรวจการด้วยตัวเอง”

พูดจบ ยมทูตหน้าน้ำแข็งก็กระตุกบังเหียนม้า นำขบวนองครักษ์เสื้อแพรเคลื่อนผ่านไปอย่างองอาจ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่ยืนอ่อยอยู่บนระเบียงอีกเลย

ทิ้งให้ชาวบ้านอ้าปากค้าง... นี่ใต้เท้าลู่รับของแทนใจ (แบบมัดมือชก) ไปแล้วงั้นรึ!?

ส่วนเสิ่นเจียวเจียวน่ะหรือ? นางแทบจะจุดพลุฉลองอยู่รอมร่อ!

กรี๊ดดด! เขาเก็บป้ายหยกของข้าไปแล้ว! ไม่ได้โยนทิ้งลงพื้น! นี่มันสัญญาณเริ่มต้นที่ดีเยี่ยม!

“เสิ่นเจียวเจียว!!”

เสียงตวาดกร้าวที่ดังขึ้นขัดจังหวะการเฉลิมฉลองในใจ ทำให้นางต้องตวัดสายตาลงไปมอง รัชทายาทจ้าวเย่ที่ยืนอยู่หน้าประตูหอสุรา ชี้นิ้วมาที่นางด้วยความโกรธจัด

“นี่เจ้าเล่นบ้าอะไร! คิดจะใช้ลู่หวูเหยียนมาเรียกร้องความสนใจจากข้าอย่างนั้นรึ? ต่ำทราม! ไร้ยางอายที่สุด! เจ้าคิดว่าทำท่าทีเช่นนี้แล้วข้าจะหึงหวงและหันกลับไปสนใจเจ้า ฝันไปเถอะ!”

ออร่าความมั่นหน้าของพระเอกนิยายต้นฉบับสว่างวาบจนเสิ่นเจียวเจียวแทบตาบอด นางกรอกตา มองบนอย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดชายกระโปรงเดินกรีดกรายลงมาจากชั้นสอง มาหยุดยืนประจันหน้ากับบุรุษสูงศักดิ์

นางปรายตามองจ้าวเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้เสียงเรียบ

“ชุนเถา... กลับจวน”

พูดจบนางก็ย่อกายทำความเคารพอย่างลวกๆ ชนิดที่ว่าขอไปทีสุดๆ แล้วหมุนตัวเดินผ่านหน้ารัชทายาทไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ พูดเยอะก็เจ็บคอ คนประเภทศูนย์กลางจักรวาลแบบนี้ อธิบายไปก็มีแต่จะเข้าข้างตัวเองเปล่าๆ! นางคิดในใจ

ร่างบางก้าวขึ้นรถม้าตระกูลเสิ่นไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รัชทายาทจ้าวเย่ยืนอึ้ง กำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง

ทำไม... ทำไมสตรีที่เคยมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ถึงได้มองเขาเหมือนมองขยะเช่นนั้น!

ณ จวนตระกูลเสิ่น

“คุณหนู! ท่านบ้าไปแล้วหรือเจ้าคะ! ไปยั่วโมโหรัชทายาทไม่พอ ท่านยังไปหาเรื่องพญายมลู่หวูเหยียนอีก! หากนายท่านกับฮูหยินรู้เข้า พวกเราโดนตีขาหักแน่ๆ!”

ชุนเถาเดินวนไปวนมา บ่นกระปอดกระแปดด้วยความตื่นตระหนกตั้งแต่ก้าวขาลงจากรถม้าจนถึงเรือนนอน

ส่วนเสิ่นเจียวเจียวนั้นทิ้งตัวลงบนตั่งนุ่มอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้นำพาต่อเสียงโวยวายของสาวใช้แม้แต่น้อย สายตาของนางกวาดสำรวจไปรอบห้องหออันวิจิตรตระการตา นึกไม่ถึงไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าชีวิตนี้จะได้มาอยู่ในที่แบบนี้ เมื่อก่อนนางเคยเห็นแต่ในพิพิธภัณฑ์ ไม่คิดว่าจะได้มาใช้ชีวิตอยู่จริงๆ

ก่อนหน้านี้ นางคือพยาบาลสาวสู้ชีวิตที่ทำงานควบกะจนแทบไม่ได้นอน ภาพสุดท้ายที่จำได้คือตัวเองกำลังยืนจัดยา เลือดกำเดาหยดแหมะลงบนโต๊ะ แล้วทุกอย่างก็วูบดับไป... นี่สินะที่เรียกว่าตายในหน้าที่ นางคงทำงานหนักเกินไปจริงๆ สวรรค์เลยถีบส่งนางมาเกิดใหม่ในร่างคุณหนูผู้ร่ำรวย แต่ดั๊น! เป็นคุณหนูตัวร้ายที่กำลังจะถูกประหารในอีกสามปีข้างหน้า!

“คุณหนู! ท่านได้ฟังที่บ่าวพูดหรือไม่เจ้าคะ!” ชุนเถากระทืบเท้าเร่าๆ

เสิ่นเจียวเจียวถอนหายใจยาว นางจะอธิบายให้เด็กสาวยุคโบราณคนนี้ฟังอย่างไรดี เอาเป็นว่า... สวมบทคุณหนูสมองกลวงบ้าผู้ชายแบบเดิมไปก่อนแล้วกัน

“ชุนเถาคนดี เจ้าฟังข้านะ” นางจับไหล่สาวใช้ให้หยุดเดิน “อยู่ดีๆ ข้าก็บรรลุสัจธรรม... ข้าหลงรักใต้เท้าลู่เข้าอย่างจังแล้ว และข้า-อยาก-ได้-เขา-มา-เป็น-สา-มี!”

ชุนเถาอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้

หากให้พูดตามตรง ลู่หวูเหยียนนั้นหน้าตาหล่อเหลาปานเทพเซียน เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงต่างแอบมองกันตาเป็นมัน แต่ไม่มีใครกล้าอาจเอื้อม เพราะกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมเด็ดขาดของเขา แถมเขายังเป็นเด็กกำพร้า ไร้บิดามารดา ไร้ผู้อาวุโสในจวน จึงไม่มีผู้ใดในใต้หล้าสามารถใช้อำนาจครอบครัวไปบีบบังคับให้เขาแต่งงานได้เลย!

“คะ... คุณหนูคิดดีแล้วหรือเจ้าคะ?”

“คิดดีแล้ว” เสิ่นเจียวเจียวปัดมือ “เอาเป็นว่าตอนนี้เจ้าจงไปสืบมาให้หมด ว่าลู่หวูเหยียนชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร เวลาว่างไปที่ไหน และพรุ่งนี้เขามีเวรตรวจตราที่ถนนเส้นใด... อ้อ! ไปกว้านซื้อหนังสือนิยายรักประโลมโลกฉบับยอดฮิตมาให้ข้าด้วย ข้าต้องศึกษาตำราการจีบบุรุษเพิ่มเติมเสียหน่อย”

ชุนเถาอ้าปากพะงาบๆ แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังที่หาได้ยากยิ่งของคุณหนู

เมื่ออยู่ตามลำพัง เสิ่นเจียวเจียวก็หยิบกระดาษพู่กันขึ้นมา เริ่มกางแผนผัง ยุทธการล่าหัวใจยมทูต

ลู่หวูเหยียน เป็นคนฉลาด ทันคน เกลียดคนโกหก และระแวงเก่งเป็นที่หนึ่ง... การจะเข้าหาเขาง่ายๆ ด้วยมารยาหญิงตื้นๆ คงโดนถีบกระเด็นออกมาแน่ ข้าต้องใช้สิ่งที่เหนือกว่านั้น... ข้อมูลลับในนิยายไงล่ะ! นางยิ้มกริ่มจนตาหยี แผนการชั่วร้าย (เพื่อเอาชีวิตรอด) เริ่มก่อตัวขึ้นในหัว

ทว่าลึกๆ ในใจนางกลับไม่อยากจะคิดวางแผนการอันใดให้วุ่นวายนัก ไม่แน่ว่าพอหลับตาลงแล้วตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ นางอาจจะหลุดพ้นจากโลกในนิยายแห่งนี้ หรือเรื่องราวทั้งหมดอาจเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง... แต่พอลองหยิกแขนตัวเองดู ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาก็ตอกย้ำว่านี่คือความจริง

อันที่จริง สำหรับตัวนางแล้ว โลกใบเดิมที่จากมาก็ไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอันใดให้ต้องอาวรณ์ คนรอบกายมีเพียงเพื่อนร่วมงาน เพื่อนสมัยเรียน และผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แวะเวียนไปเยี่ยมเยียนเป็นครั้งคราวเท่านั้น เรียกได้ว่าไร้ซึ่งห่วงพันธะใดๆ ให้ต้องพะวักพะวน

เอาเถิด... ลองดูซิว่า วันพรุ่งนี้ นางจะลืมตาตื่นขึ้นมาบนโลกใบไหนกันแน่!

อีกด้านหนึ่ง ณ กองบัญชาการหน่วยผู้ตรวจการลับ

แสงเทียนในห้องหนังสือสะท้อนใบหน้าคมคายของลู่หวูเหยียน เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง บนโต๊ะมีม้วนสำนวนคดีและรายงานสายลับกองพะเนิน ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเขากลับไม่ใช่เอกสารราชการ... แต่เป็นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูปักลายดอกมู่ตันและป้ายหยกตระกูลเสิ่น

“ใต้เท้า... ท่านเก็บของพรรค์นี้ไว้ทำไมขอรับ? หรือว่า... ท่านจะสนใจคุณหนูเสิ่นจริงๆ?” อาสือที่ยืนอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะถาม

ลู่หวูเหยียนปรายตามองลูกน้องด้วยหางตา ทำเอาอาสือรีบหุบปากฉับ

“ตระกูลเสิ่นกุมอำนาจทางทหาร รัชทายาทก็พยายามดึงตัวแม่ทัพเสิ่นมาเป็นพวกตลอดเวลา ทว่าจู่ๆ วันนี้สตรีที่โง่งมหลงรักรัชทายาทหัวปักหัวปำ กลับมาโยนผ้าเช็ดหน้าทอดสะพานให้ข้า... เจ้าคิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเย็นชาและวิเคราะห์อย่างเฉียบขาด

อาสือเบิกตากว้าง “ท่านกำลังจะบอกว่า... นี่อาจเป็นแผนการของรัชทายาท ที่ส่งนางมาเป็นไส้ศึก?”

“ก็ไม่แน่”

ลู่หวูเหยียนโยนป้ายหยกกระแทกโต๊ะเสียงดัง กริ๊ก “สั่งคนของเราให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของเสิ่นเจียวเจียวเอาไว้ ข้าอยากจะรู้นัก... ว่านางจิ้งจอกน้อยตัวนี้ ซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่!”

มุมปากของมัจจุราชหน้าหยก ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องขนหัวลุก... การจับผิดคนคือของถนัดของเขา และเขาจะไม่ยอมให้สตรีผู้นี้มาลูบคมได้ง่ายๆ แน่นอน!