บทที่ 1 เปลี่ยนเป้าหมายด่วน! ทิ้งตี้จวินเฮงซวย

บทที่ 1 เปลี่ยนเป้าหมายด่วน! ทิ้งตี้จวินเฮงซวย

“เพล้ง!”

เสียงถ้วยชาเคลือบชั้นดีแตกกระจายเกลื่อนพื้น ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ตวาดกร้าวด้วยความรำคาญใจขั้นสุด

“เสิ่นเจียวเจียว! ต่อให้เจ้าจะอาละวาดพังหอสุรานี้จนราบเป็นหน้ากลอง หรือขู่จะผูกคอตายเรียกร้องความสนใจอีกกี่รอบ เปิ่นหวางก็ไม่มีวันชายตามองสตรีร้ายกาจไร้ยางอายเช่นเจ้า! เลิกตามตื๊อข้าเสียที!”

เสิ่นเจียวเจียวกะพริบตาปริบๆ อาการปวดหัวจี๊ดแล่นพล่านราวกับถูกใครเอาค้อนปอนด์มาทุบ ภาพตรงหน้าคือบุรุษรูปงามสวมชุดหรูหราปักลายมังกรสี่เล็บ เขากำลังมองนางด้วยสายตาขยะแขยงราวกับมองก้อนกรวดเปื้อนโคลนริมทาง

เดี๋ยวนะ... สตรีร้ายกาจ? เปิ่นหวาง?

หญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนมองคนแปลกหน้า “ขออภัยนะเจ้าคะ เมื่อครู่... ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

บุรุษตรงหน้าแค่นเสียงเหอะ “นี่เจ้าถึงขั้นแกล้งเลอะเลือนลืมชื่อตัวเองเพื่อยื้อเวลาอย่างนั้นรึ? ได้! ข้าจะเรียกชื่อเจ้าซ้ำอีกครั้งให้เต็มสองหู... เสิ่น-เจียว-เจียว!”

เปรี้ยง!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะหม่อม ความทรงจำสายหนึ่งไหลทะลักเข้ามาในหัวทำเอานางแทบทรุด บ้าไปแล้ว! นี่นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่อง ลิขิตรักบุปผาเหนือมังกร ที่เพิ่งด่าไรท์เตอร์ยับจนจบไปเมื่อคืนงั้นเหรอ! แถมไม่ได้เป็นนางเอกแสนดีมีสกุลรุนชาติ แต่ดันมาอยู่ในร่างของ เสิ่นเจียวเจียว คุณหนูตระกูลแม่ทัพผู้เอาแต่ใจ นางร้ายอันดับหนึ่งของเรื่องที่คลั่งรักรัชทายาท จ้าวเย่ จนเสียสติ!

และจุดจบของนางร้ายสายพลีชีพคนนี้คืออะไรน่ะหรือ? อีกสามปีข้างหน้า ตระกูลเสิ่นจะถูกใส่ร้ายด้วยข้อหากบฏ นางและคนทั้งตระกูลจะถูกลากไปตัดหัวเสียบประจานเลือดนองเต็มลานประหารกลางเมือง!

ภาพคมดาบวาววับลอยเข้ามาในหัว เสิ่นเจียวเจียวลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ หญิงสาวกวาดตามองสถานการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้นางกำลังยืนขวางทางรัชทายาทจ้าวเย่อยู่ที่ระเบียงชั้นสองของหอสุราอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ผู้คนรอบข้างต่างชะเง้อคอมอง ซุบซิบนินทากันสนุกปาก รอดูฉากคุณหนูเสิ่นร้องห่มร้องไห้ลงไปกอดขารัชทายาทเหมือนทุกที

“เจ้าหูหนวกไปแล้วหรือไง!” จ้าวเย่ตวาดซ้ำเมื่อเห็นนางนิ่งอึ้งไป

เสิ่นเจียวเจียวสูดลมหายใจเข้าลึก... ก่อนจะก้าวถอยหลัง หลบทางให้กับรัชทายาทอย่างง่ายดาย พร้อมผายมือเชิญด้วยท่วงท่าสง่างาม

“เชิญเสด็จเพคะ”

จ้าวเย่ชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ ทำไมสตรีบ้าคนนี้ถึงได้เงียบและยอมถอยง่ายๆ เช่นนี้? แต่ความรำคาญมีมากกว่า เขาจึงสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปอย่างไม่ไยดี

เสิ่นเจียวเจียวมองตามแผ่นหลังนั้นพลางเบะปาก คว่ำตามองบน คนที่อ่านนิยายมาจนทะลุปรุโปร่งอย่างนางรู้หมดเปลือกนั่นแหละ ว่าไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังการสร้างหลักฐานเท็จใส่ร้ายครอบครัวนาง ก็คือรัชทายาทเฮงซวยผู้นี้นี่เอง! นิสัยทุเรศแบบนี้ เป็นพระเอกไปได้ยังไงเนี่ย!

“คุณหนู... ท่านไม่เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” ชุนเถา สาวใช้คนสนิทรีบถลันเข้ามาประคองผู้เป็นนาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของนาง

เป็นสิ เป็นแน่ๆ! นางคิดในใจอย่างหัวเสีย อยู่ๆ ก็โผล่มาที่ไหนไม่รู้ แถมเปิดฉากมาก็ถูกผู้ชายตะคอกใส่หน้า ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองมาอย่างสมเพชเวทนา

“ชุนเถา กลับจวนกันเถอะ” นางเอ่ยเสียงเรียบ

ทว่า ขณะที่เสิ่นเจียวเจียวกำลังจะก้าวเท้าลงบันได สายตาของนางพลันสะดุดเข้ากับขบวนม้าที่กำลังเคลื่อนผ่านถนนสายหลักหน้าหอสุราเบื้องล่างพอดี

ผู้ที่ขี่ม้านำหน้าสุดคือบุรุษหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีดำขลิบแดงของหน่วยผู้ตรวจการลับ (องครักษ์เสื้อแพร) เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับหยกชั้นดีที่สวรรค์ตั้งใจแกะสลัก ทว่ากลับเย็นชาจนน่าขนลุก คิ้วเข้มพาดเฉียง นัยน์ตาดุดัน แค่เขานั่งอยู่เฉยๆ บนหลังม้า รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านจนชาวบ้านสองข้างทางต้องก้มหน้าหลบสายตาเป็นพัลวัน

เสิ่นเจียวเจียวตาโตเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความหล่อสะเทือนใจ แต่เพราะความกลัว!

บุรุษผู้นั้นคือ ลู่หวูเหยียน หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการลับ เจ้าของฉายา ยมทูตหน้าน้ำแข็ง ผู้กุมอำนาจล้นฟ้า... และที่สำคัญที่สุด เขาคือ คนที่จะเป็นผู้สั่งประหารชีวิตครอบครัวนางในอีกสามปีข้างหน้า!

ตึกตัก... ตึกตัก...

สมองของนางเริ่มคิดหาวิธีอย่างรวดเร็ว วิธีไหนจะทำให้นางรอดพ้นจากลานประหาร? ดูเหมือนผู้ชายเพียงคนเดียวในเมืองหลวงแห่งนี้ ที่มีอำนาจมากพอจะช่วยนางสืบหาความจริงและคุ้มกะลาหัวนางได้ ก็คงมีแต่ พระรอง สายโหดผู้นี้เท่านั้น

แล้วจะทำอย่างไรให้ยมทูตผู้นี้ยอมมาอยู่ข้างนางล่ะ? คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว... ก็คือต้องทำให้ผู้ชายคนนี้ หลงรักนาง และยอมมาเป็น สามี ของนางให้จงได้!

เมื่อเป้าหมายชัดเจน ยุทธการ อ่อยเพื่อรอดตาย จึงถูกงัดออกมาใช้อย่างฉับพลัน!

หญิงสาวรีบปลดป้ายหยกประจำตัวที่ห้อยเอวออกมา ผูกติดกับผ้าเช็ดหน้าไหมปักลายดอกมู่ตันที่อบร่ำกลิ่นหอมฟุ้งประจำกายของนางอย่างแน่นหนา นางกะระยะสายตา มองตวัดลงมาจากระเบียงชั้นสอง เล็งเป้าหมาย ก่อนจะ...

ฟิ้ววว!

“ว้ายยย!” เสิ่นเจียวเจียวแสร้งทำเสียงตกใจ (ด้วยจริตที่ฟังดูปลอมจนชุนเถายังต้องเบือนหน้าหนี)

ป้ายหยกที่ห่อหุ้มด้วยผ้าเช็ดหน้าลอยละลิ่วลงมาจากชั้นสอง พุ่งหลาวดิ่งลงไปหาบุรุษบนหลังม้าอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ลู่หวูเหยียนผู้มีวรยุทธ์ล้ำเลิศย่อมสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติที่พุ่งลงมา เขาเพียงแค่ตวัดมือขึ้นเบาๆ ก็สามารถคว้ารับสิ่งของชิ้นนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย

ลู่หวูเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าสตรีที่ส่งกลิ่นหอมฉุนกึก และป้ายหยกเนื้อดีสลักคำว่า เสิ่น ในมือ นัยน์ตาดุดันตวัดขวับ พุ่งเป้าสายตากลับขึ้นไปยังต้นเหตุบนชั้นสองทันที

สิ่งที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีรัตติกาลของเขา คือร่างของคุณหนูตระกูลเสิ่นผู้โด่งดังเรื่องความฉาวโฉ่ นางกำลังยืนเท้าคางกับระเบียงไม้ด้วยท่วงท่าเย้ายวนใจเกินสตรีทั่วไป นัยน์ตาส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย

“อัยหยา... ขออภัยด้วยเจ้าค่ะใต้เท้าลู่ พอดีมือข้ามันลื่นน่ะเจ้าค่ะ” เสิ่นเจียวเจียวส่งเสียงหวานใสเจือความหยอกเย้า จงใจเปล่งเสียงให้ดังพอที่คนทั้งถนนจะได้ยิน “แต่ในเมื่อ ของแทนใจ ของข้าตกไปอยู่ในมือท่านแล้ว... ไม่ทราบว่าใต้เท้าลู่จะส่งแม่สื่อมาสู่ขอข้าเมื่อใดดีเจ้าคะ?”

พรวดดด!

“แค่กๆๆ!” อาสือ องครักษ์คนสนิทที่ขี่ม้าตามหลังมาถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนหน้าแดง ชาวบ้านรอบข้างเบิกตาค้างอ้าปากหวอ แม้แต่รัชทายาทจ้าวเย่ที่เพิ่งก้าวเดินพ้นประตูหอสุราออกมาดู ยังชะงักงันด้วยความตกตะลึง

ลู่หวูเหยียนมองสตรีหน้าหนาบนระเบียงด้วยใบหน้าเรียบตึงไร้ความรู้สึก ทว่ามือแกร่งกลับกำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน

“คุณหนูเสิ่น...” เสียงทุ้มเย็นชาเปล่งออกมาเรียบๆ แต่มันชวนให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ “ท่านอยากลองเข้าไปนั่งเล่นในคุกหลวงดูหรือไม่?”

คำขู่ที่ทำเอาชาวบ้านหัวหด แทบจะมุดดินหนี แต่เสิ่นเจียวเจียวผู้เพิ่งก้าวข้ามมิติมา มีหรือจะกลัว? นางหัวเราะคิกคักราวกับได้ยินเรื่องตลก ยักคิ้วหลิ่วตาให้เขาหนึ่งที ก่อนจะโน้มตัวลงไปข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนท้าทาย

“หากคุกหลวงมีใต้เท้าลู่คอยเฝ้า... ต่อให้ต้องติดคุกไปตลอดชีวิต ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ!”

“...” ลู่หวูเหยียนหรี่ตาลง สตรีบ้าผู้นี้... กำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่?