5

กึก กึก

เดินทางไปได้สักพักก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ร่างบางต้องลืมตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อรถม้ากระตุกอย่างแรง จนทำให้ศีรษะของนางโขกไปกับผนังรถม้าด้วยแรงที่ไม่เบานัก

ร่างบอบบางส่ายศีรษะไปมาอย่างมึนงง เพราะปวดบริเวณที่โขกเข้ากับรถม้า

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงหวานเอ่ยถามสาวใช้อย่างงุนงงสับสน เมื่อรถม้าที่พวกนางนั่งอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสั่นคลอนลงแต่อย่างใด มีแต่ยิ่งวิ่งไปในทิศทางที่ไม่แน่นอน

และเพื่อให้ได้คำตอบจ้าวเฟยเซียงจึงเปิดหน้าต่างออกไปเพื่อดูด้วยตนเอง ทำให้พบกับความตกใจอีกหนหนึ่ง นั่นคือมีกลุ่มคนร้ายกำลังลอบโจมตีกลุ่มของพวกนาง

ม้าที่ถูกผูกติดเพื่อให้ลากรถม้า ถูกยิงด้วยธนูทำให้ม้าตกใจเตลิดวิ่งไปไม่ตามทิศทางที่ควรจะเป็น คนคุมรถม้าก็ถูกลูกธนูยิงตกจากรถม้าไป ทำให้ไม่มีผู้ควบคุม รถม้าเลยส่ายไปตามแรงของม้าที่วิ่งไม่รู้ทิศทาง

“เซียงเอ๋อ ออกมา จับมือข้า” เหลียงจื่อหานที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด เขาขี่ม้ามาขนาบข้างรถม้า ใบหน้าของเขาปรากฏความเคร่งเครียด ยื่นมือหนามาเพื่อให้จ้าวเฟยเซียงจับ

จ้าวเฟยเซียงประคองตัวเองออกจากรถม้าในขณะที่ม้ากำลังวิ่งอย่างไม่รู้ทิศทางโดยที่มีมือใหญ่ของเหลียงจื่อหานยื่นเข้ามาและคว้าตัวนางได้ก็อุ้มให้ไปนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกัน

“พี่จื่อหานๆ สาวใช้ของข้าเล่า” นางถามเสียงสั่นแม้จะมีความกลัว แต่นางก็รู้สึกเป็นห่วงสาวใช้ตัวน้อยด้วยเช่นกัน

“คนของข้าจะจัดการช่วยนาง เจ้าไม่ต้องห่วง”

จ้าวเฟยเซียงกำชุดของอีกฝ่ายแน่น เมื่อมีลูกธนูยิงออกมาจากทั่วทิศทางโจมตีมาที่ม้าของพวกนาง จนทำให้ม้าได้รับบาดเจ็บ

ไม่นานพวกนางถูกล้อมจากคนของอีกฝั่งที่ขี่ม้ามาประกบและล้อมพวกนางไว้ ทำให้ติดอยู่ในวงล้อม เหลียงจื่อหานกระโดดลงจากม้าและพาจ้าวเฟยเซียงมาหลบอยู่ข้างหลังตน

“ยอมทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ซะเถอะคุณชาย ข้าจะให้เจ้าตายครบสามสิบสอง” อีกฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี เพราะพวกเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ

นางเงยหน้ามองเหลียงจื่อหาน ที่ปรายตาไปจุดหนึ่ง สีหน้าของชายหนุ่มมีร่องรอยของความเคร่งเครียดแต่เริ่มผ่อนคลายลงเมื่อสังเกตเห็นคนของตัวเอง

ทำให้นางคาดเดาได้ว่ามีคนของเขาที่รอจังหวะและจะโจมตีอีกฝั่งอยู่

“ใครส่งพวกเจ้ามา” เหลียงจื่อหานเค้นถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าคนพวกนี้ยอมตายย่อมไม่บอกออกมา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณชายฝันหวานไปรึ ถึงแม้ว่าอีกประเดี๋ยวเจ้าจะลงไปยังปรโลก แต่พวกข้าย่อมไม่มีทางบอกชื่อผู้ว่าจ้างให้เจ้าได้รู้”

มือใหญ่ของเหลียงจื่อหานยกขึ้น ทำให้หัวหน้ากลุ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ แต่ก็ไม่ทันการเพราะอีกฝ่ายโจมตีผ่าเข้ามาได้

“พวกเรา ระวัง” เสียงตะโกนจากคนร้ายดังลั่น เพื่อเตือนพวกพ้องของตัวเอง

ลูกธนู ถูกยิงมาจากทิศทางที่ผู้คุ้มกันของเหลียงจื่อหานอยู่ ทำให้เหล่าบรรดาลูกน้องที่ไม่ทันได้เตรียมตัวถูกยิงจนล้มลงไปทีละคน มีเพียงคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มและลูกน้องไม่กี่คนที่สามารถหลบลูกธนู ของการโจมตีกับกลุ่มคนที่เพิ่มเข้ามา

คนร้ายเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และอาจจะเพลี่ยงพล้ำทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ แต่ฝีมือของเขาก็ไม่ได้อยู่ในระดับต่ำ

ทำให้เขาสามารถใช้กระบี่แทงไปที่เหลียงจื่อหานได้สำเร็จ แม้จะแลกมาด้วยดาบของเหลียงจื่อหานที่แทงกลับมาตรงจุดหน้าอกข้างซ้ายตรงจุดของหัวใจ

“อึก เจ้าไม่มีทางรอดหรอก” หัวหน้าคนร้ายเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่จะฟุบลงไปเพราะโดนกระบี่ของคนคุ้มกันของพวกนางไปอีก ทำให้ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่

เหลียงจื่อหานได้รับบาดเจ็บบริเวณหน้าอกด้านขวา เขาเริ่มหมดแรงโดยที่จ้าวเฟยเซียงที่ถูกเหวี่ยงไปอีกฝั่งเมื่อมีดาบพุ่งเข้ามายังชายหนุ่ม หญิงสาวรีบวิ่งมาเพื่อพยุงที่ชายหนุ่มทันที

เลือดที่ออกมาจากบาดแผลสีดำ

เป็นสีของพิษ ที่ได้รับผ่านกระบี่ที่แทงเข้าไป

สถานการณ์ถูกควบคุมได้โดยฝั่งของเหลียงจื่อหาน แต่เนื่องจากผู้เป็นนายได้รับบาดเจ็บทำให้ต้องแบ่งกันสองฝ่าย

ฝ่ายนึงจัดการเก็บกวาดที่เหลือ กับพานายของตัวเองไปรักษา