บทที่ 2.1

ร้านค้าบนตรอกหั่วเซิงผู้คนบางตา การค้าไม่ได้คึกคักมากนัก พ่อบ้านซูหอบบัญชีสองสามเล่มเดินเข้าไปโดยไม่มีใครในร้านห้ามเขาหรือสนใจ กระทั่งเดินทะลุเข้าไปด้านหลังร้าน เสี่ยวอวี๋จึงรีบออกมาเปิดประตูห้องหนังสือ

“พ่อบ้านซู คุณหนูรออยู่เจ้าค่ะ”

พ่อบ้านซูเร่งเดินเข้าไปด้านใน เขารายงานสิ่งที่ตนได้รับมอบหมาย จากนั้นวางบัญชีเหล่านั้นลงให้หญิงสาว

“ข้าน้อยทำตามที่คุณหนูสั่งการ ส่งอันธพาลสามคนไปดักรอคุณชายสามจวนโหว ในทุกๆ วันเขาจะไปนั่นเล่นพนันจนหมดตัวค่อยกลับ เงินที่คุณชายสามลงนามกู้ยืมตอนนี้เป็นของเราแล้วขอรับ ข้าทำตามที่คุณหนูส่งทำการบวกยอดดอกเบี้ยลงไปด้วย เขาลงนามบางคราก็นำของมีค่าออกมาจำนำไว้ด้วย”

อิงหลันเสวี่ยเปิดบัญชีที่มีลายมือลงนามของจ้าวหรง “ท่านทำดีมาก ทางด้านถนนสือซว่านเล่า”

“คนของเราเห็นว่าอี๋เหนียงจวนโหวเข้าๆ ออกๆ โรงจำนำ เห็นชัดว่ากำลังเร่งหาเงินก้อนโตเพื่อไถ่ตัวคุณชายหกจากหอซิ่วฉุย ร้านค้าที่เป็นสินเดิมของท่าน อี๋เหนียงแอบนำโฉนดไปจำนำเอาไว้ ทางเราไถ่คืนมาแล้ว พบว่าเงินนั่นอี๋เหนียงนำไปซื้อร้านค้าเล็กๆ ร้านหนึ่งที่ถนนชิงหวง ลงชื่อคุณชายหกเป็นเจ้าของ คุณหนูจะให้ข้าน้อยจัดการอย่างไรต่อไปขอรับ”

“จับตาดูเอาไว้ก็พอ”

“ขอรับ ยังมี...ช่วงนี้นายท่านอาการไม่ใคร่จะสู้ดี รู้สึกตัวระยะสั้นๆ และนอนหลับนานกว่าที่เคย ฮูหยินฝากเรียนคุณหนูว่าหากมีเวลาให้กลับไปเยี่ยมจวนปั๋วสักครา”

“อืม บอกท่านแม่ว่าข้าจะกลับจวนพรุ่งนี้”

“ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว” พ่อบ้านซูคำนับนางจากนั้นล่าถอยออกไป

เสี่ยวอวี๋เดินเข้ามาพร้อมกับของว่าง “คุณหนู แม่นมสวีให้คนมาแจ้ง คุณหนูรองส่งคนมาเบิกเบี้ยหวัดล่วงหน้าอีกแล้วเจ้าค่ะ เดือนหน้ายังส่งเทียบเชิญเพื่อจัดงานเลี้ยงชมบุปผา”

“ให้จัดการไปตามนั้น”

“เจ้าค่ะ”

เสี่ยวอวี๋เดินออกไปแล้วอิงหลันเสวี่ยจึงจิบชาและยิ้มที่มุมปาก นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา “...ใกล้เวลาแล้วสินะ ข้าจะรวบยอดทีเดียวเลยจะได้ไม่เสียเวลา”

ในเวลาเพียงครึ่งปีที่แต่งเข้าจวนโหว อิงหลันเสวี่ยตรวจพบว่าคนจวนโหวผลาญเงินไปไม่น้อย สินเดิมของนางถูกมารดาสามียักยอกครั้งแล้วครั้งเล่า อ้างว่านำไปซื้อเสบียงส่งไปยังแดนเหนือ ด้วยกลัวว่าบุตรชายทางนั้นทำศึกแทนจวนปั๋วจะลำบาก ทว่าแท้ที่จริงนางกลับนำเงินไปปรนเปรอบุรุษ ทั้งยังแอบซื้อร้านค้าเพื่อขายของทำกำไร ที่สำคัญนางยังแอบทำในนามของคุณชายหก โดยที่ไม่รู้เลยว่าสถานะของอีกฝ่ายนั้น...เป็นเพียงทาส

เช้าวันหนึ่ง...อยู่ๆ ก็มีเจ้าหน้าที่ทางการบุกเข้ามาในจวนโหว หมายจับออกมาชัดเจน อี๋เหนียงจวนโหวมีส่วนกับคดีรับซื้อของโจรและค้าของเถื่อน!!!

ว่านซื่อถูกบุกเข้าไปลากตัวลงจากเตียง จวนโหววุ่นวาย ด้านนอกผู้คนมุงดูด้วยความสนอกสนใจ บรรดาคนจวนโหวต่างเรียกร้องให้อิงหลันเสวี่ยออกหน้าช่วยแก้ปัญหา

นาง...ไปยังจวนว่าการพร้อมน้องสาวและน้องชายของสามี ฟังการไต่สวนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ใต้เท้าข้าน้อยไม่ได้ทำความผิด ข้าน้อยถูกใส่ความเจ้าค่ะ”

ใต้เท้าจวนว่าการตวาดเสียงดังลั่น “ว่านซื่อ!! เจ้ารู้ความผิดหรือไม่ หลักฐานชัดเจนถึงเพียงนี้เจ้ายังจะปฏิเสธ?! คุณชายหกผู้นั้นเดิมทีเป็นเพียงบุรุษในหอโคมเขียว มีสถานะเป็นเพียงทาส เจ้าซื้อร้านค้าพร้อมกับลงชื่อเขาเป็นเจ้าของก็จริง ทว่าสัญญาขายตัวของเขาก็เป็นเจ้าที่ลงนามซื้อขาย ร้านค้าเจ้าเป็นคนลงนามซื้อขายอีก กิจการเจ้าเป็นเจ้าของ กฎหมายต้าฉู่ทาสขึ้นทะเบียนภายใต้ผู้เป็นนาย ภายใต้ผู้ซื้อขาย เจ้าเข้าๆ ออกร้านนั้นทุกวัน จะไม่รู้เลยหรือว่าที่นั่นซื้อขายสิ่งใด ได้กำไรจากสินค้าใด!!”