บทที่ 1.5

“ข้าน้อยจำเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋รับคำจากนั้นถอยออกไปอย่างว่าง่าย

อิงหลันเสวี่ยมองตามสาวใช้ตัวน้อยออกไปด้วยสายตาที่อ่อนลง ชาติก่อนตอนที่นางกำลังลำบาก ตอนที่นางใกล้สิ้นใจ มีเพียงเสี่ยวอวี๋เท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยช่วยเหลือ ไม่จากไปไหน ไม่เอาใจออกห่าง ไม่ทรยศ

ตำหนักตะวันออก

หยางกวง...เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นหยางเหยียนกำลังก้มลงอ่านจดหมายร้องเรียนมากมายก็หัวเราะ

“รัชทายาทดูเหมือนกำลังงานยุ่ง ข้ามารบกวนหรือไม่”

“เสด็จอา...ท่านมาแล้ว? หม่ากงกงให้คนเตรียมชา”

“พ่ะย่ะค่ะ” หม่ากงกงรีบถอยออกไปสั่งการ เขาวกกลับมาก็เห็นว่ารัชทายาทบัดนี้ยิ้มออกแล้ว จากเมื่อครู่เคร่งเครียดกลับมีท่าทีผ่อนคลายขึ้นมาก

ความจริงแล้วรัชทายาทและหรงเจี้ยนหวางอายุไล่เลี่ยกัน แม้จะมีศักดิ์เป็นอาหลาน ทว่ามองเผินๆ กลับให้ความรู้สึกคล้ายเป็นสหายกันมากกว่า

“เสด็จอาจะทรงออกเดินทางเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ”

“วันนี้”

“วันนี้?! เร่งร้อนถึงเพียงนั้น??”

หยางกวงหัวเราะ “ก็ไม่ได้เร่งร้อน เพียงอยากไปชายแดนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวง”

หยางเหยียนถึงขั้นเลิกคิ้ว “หรือว่า...ไทเฮาประสงค์จะให้ทรงรับชายา? นั่นมิใช่เรื่องดีหรอกหรือ?”

หยางกวงหรุบตาลงจิบชา ข้างหูคล้ายได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา “หากรัชทายาทคิดว่าเป็นเรื่องดี มิสู้ทรงรับพวกนางเข้าตำหนักตะวันออกแทน...”

“ใครรับใครเข้าตำหนักนะ” เสียงสตรีดังขึ้นจากประตูทางเข้า

“ชายารัชทายาทหูไวมิใช่เล่น”

“หาไม่ข้าจะรู้หรือว่าท่านกำลังคิดจะให้รัชทายาทรับเช่อเฟย ศิษย์พี่ท่านว่างมากเหตุใดไม่รีบๆ ไปช่วยท่านพ่อกับพี่ใหญ่ที่ทางเหนือ มาลอยหน้าลอยตายุแยงชาวบ้านให้ทะเลาะเบาะแว้ง”

“เจ้าจะทะเลาะกับรัชทายาทเกี่ยวอะไรกับข้า อีกอย่างด้วยนิสัยนี้ของเขา ถึงเจ้าอยากทะเลาะด้วยก็ใช่ว่าเขาจะยอม มีแต่จะอ่อนข้อให้เจ้าชนะสิไม่ว่า”

หยางเหยียนหัวเราะ “ชายารัก เจ้ามาเพราะอยากฝากของไปให้ท่านแม่ทัพทั้งสองกระมัง”

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่ ท่านว่าสถานการณ์ทางนั้นน่ากังวลหรือไม่”

“มีสิ่งใดน่ากังวลกัน อาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่มิใช่อยู่ที่นั่นแล้ว? ยังมีสิ่งใดน่ากังวล”

“แน่ใจหรือว่าท่านไม่มีเรื่องปิดบังข้า ที่นั่นไม่มีเรื่องต้องกังวลจริงหรือ”

หยางกวงหัวเราะ “ข้าก็มิใช่จะออกเดินทางไปดูด้วยตัวเองอยู่นี่อย่างไรเล่า ยังไม่วางใจ?”

“แต่ว่า...” นางมองไปรอบๆ “ข้ากลับกังวลว่าองค์ชายรองจะ...”

“ชายารัก” หยางเหยียนปรามอีกฝ่าย “จะฝากของมิใช่หรือ หรือว่าจดหมาย ไม่เห็นเจ้านำสิ่งใดมาด้วย”

ชายารัชทายาทถอนหายใจ “ข้าเชื่อใจท่าน ดังนั้น...ข้าหวังว่าทั้งท่านพ่อ พี่ใหญ่ รวมไปถึงท่านศิษย์พี่ พวกท่านต้องปลอดภัยกลับมา”

หยางกวงยิ้ม “ได้ ข้ารับปากเจ้า” รอยยิ้มสุดท้ายของเขาที่มองหยางเหยียนฝาดเฝื่อนเล็กน้อย

ราชสำนักวุ่นวาย คานอำนาจกำลังสั่นคลอน สงครามยังไม่จบ แต่กลับมีขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายเกี่ยงกันให้ความช่วยเหลือ แม้แต่เสบียงก็กำลังถูกยักยอก ถูกลดทอน เรื่องนี้หยางกวงรับหน้าที่เดินทางไปสอบสวนด้วยตัวเองลับๆ ถามว่าน่ากังวลหรือไม่...ก็ต้องตอบว่าน่ากังวล

ฮ่องเต้ประชวรบ่อยครั้ง รัชทายาทมีขุนนางหลายฝ่ายสนับสนุนก็จริง ทว่าขุนนางฝ่ายบู๊กลับมีเพียงตระกูลเซี่ยของชายารัชทายาทที่เป็นแม่ทัพแดนเหนือ แม้ฮ่องเต้ฝากฝังรัชทายาทเอาไว้กับเขา แต่ขั้วอำนาจฝ่ายองค์ชายรองตอนนี้ก็แข็งแกร่งยิ่ง...