บทที่ 1.3

เขาพยักหน้า “ค้าจ้างห้าร้อยตำลึงต่อหนึ่งรอบ”

“ข้าขอเสียมารยาทถาม เงินห้าร้อยตำลึงนี้ท่านจะนำไปใช้เรื่องใด”

“มารดาของข้าล้มป่วย”

“มารดาของท่าน?”

“ใช่แล้ว”

“หากข้ารับปากว่าจะรับมารดาของท่านมาไว้ในการดูแลของข้า เช่นนี้ท่านจะวางใจคุ้มครองปกป้องน้องชายของข้า อยู่ดูแลเขาชั่วระยะหนึ่งรวมไปถึงส่งข่าวคราวกลับมาหาข้าที่เมืองหลวงเป็นครั้งคราวได้หรือไม่”

อีกฝ่ายขมวดคิ้วมองนาง... “รับมารดาข้าไปดูแล?”

“ถูกต้อง”

“ในช่วงสงครามเช่นนี้?”

“ไม่ผิด” นางสบตาเขานิ่งด้วยประกายมั่นคง “มารดาของท่านจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทั้งค่ายา ค่าหมอ สาวใช้ ที่พัก ความปลอดภัยในเมืองหลวง”

ลั่วเป่ยหยวนมองนางราวกับมองคนเสียสติ “ค่าจ้างห้าร้อยตำลึงไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดจึงต้องยอมจ่ายมากมายถึงเพียงนั้น”

“มารดาของท่านสำคัญต่อท่าน น้องชายของข้าก็สำคัญต่อข้าเช่นกัน ที่มากไปกว่านั้นข่าวที่ท่านจะส่งกลับมาก็สำคัญกับข้าและคนในตระกูลด้วย ชีวิตของข้า ของคนในจวนข้า ขึ้นอยู่กับข่าวที่ท่านจะส่งกลับมา”

“ข้าตกลง ทำสัญญากันเถิด”

นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ได้ ทำสัญญา” นางหันไปมองเสี่ยวอวี๋ “ไปซื้อกระดาษ หมึก กับพู่กัน”

“เจ้าค่ะ”

สัญญาสองฉบับประทับลายมือลงนามเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันได้กล่าวลา นายกองผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา “ไม่ทราบว่าคุณชายท่านนี้คือคุณชายลั่วใช่หรือไม่”

“ข้าน้อยเอง”

อิงหลันเสวี่ยมองบุรุษสองคนผู้มาใหม่ เห็นการแต่งตัวของทั้งสองก็ได้แต่รู้สึกผิดในใจ

“ข้าได้ยินมาว่ามารดาของเจ้าป่วย หากอยากได้เงินค่ารักษาข้ามีงานให้เจ้าทำ ไม่รู้ว่าเจ้ายังสนใจอยู่หรือไม่”

ลั่วเป่ยหยวนขมวดคิ้วหันไปมองหญิงสาว “ต้องขออภัยด้วย ข้าเพิ่งทำสัญญารับงานกับฮูหยินท่านนี้ไป ดังนั้น...”

อิงหลันเสวี่ยค้อมศีรษะให้นายกองผู้นั้นเล็กน้อย นางหันไปมองลั่วเป่ยหยวน “วันพรุ่งนี้ท่านพามารดาไปรอข้าที่หอเซวียนเก๋อ”

“ขอรับ” เขารับคำจากนั้นนางจึงได้แต่เดินจากไป

คล้อยหลังนางจากไปหญิงสาวไม่ได้สังเกตเลยว่าริมถนนฝั่งตรงกันข้ามมีรถม้าจอดอยู่ เป็นรถม้าหรูหราแม้ไม่มีป้ายแสดงว่ามาจากจวนใด ทว่าด้วยม้าและขนาด รวมไปถึงม่านรถม้าที่ทำจากผ้าไหมชั้นดี ย่อมแสดงถึงฐานะที่ไม่ธรรมดาของผู้เป็นเจ้าของ

“คนเล่า” ประโยคคำถามดังขึ้นจากเจ้าของรถม้า

“โดนชิงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษที่นั่งอยู่ในรถม้าเลิกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย “เป็นผู้ใด”

“เป็น...คุณหนูใหญ่จวนหย่งจื๋อปั๋วพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยเคยไปร่วมงานแต่งงานของอี้ผิงโหว วันนั้นนางออกมาส่งท่านโหวออกไปชายแดน”

“ฮูหยินจวนโหวจะต้องการทหารรับจ้างฝีมือดีไปทำไมกัน” ปลายนิ้วเรียวปล่อยม่านรถม้าหลังกล่าวจบ “ไปสืบมาว่านางกำลังคิดจะทำอะไร เหตุใดกล้าแย่งคนกับข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอ๋อง อีกห้าวันก็ต้องออกเดินทางไปชายแดนเหนือแล้ว เกรงว่าคงต้องหาคนมีฝีมืออีกสองสามคน มิสู้ท่านอ๋องเลือกผู้อื่น”

“กลับจวน” เสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายดังขึ้นจากนั้นรถม้าหรูหราก็แล่นจากไป

อิงหลันเสวี่ยส่งขบวนของน้องชายออกจากเมืองหลวง เสบียงกรังรอบแรกนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อส่งสิ่งจำเป็นในนามจวนโหวและจวนปั๋วเท่านั้น แต่นางยังมีจุดประสงค์อื่นแฝงไปด้วย

ก่อนหน้านี้นางจัดการเรื่องมารดาของลั่วเป่ยหยวนจนเรียบร้อย ให้เขามั่นใจว่าในยามที่เขาไม่อยู่ มารดาของเขาจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทั้งยังปลอดภัยแม้ในยามที่บ้านเมืองเกิดความวุ่นวายก็ตาม

‘จำเอาไว้ ใช้เส้นทางสายรองเท่านั้น อย่าใช้เส้นทางสายหลัก ตลอดทางให้ทำให้มั่นใจว่าชาวบ้านล่วงรู้ว่านี่เป็นขบวนขนเสบียงของกองทัพ สมุนไพร ยาสมานแผล รวมไปถึงผ้าพันแผลเหล่านี้ ท่านพกติดตัวเอาไว้เสมอเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น ถึงที่นั่นแล้วให้ลอบสังเกตท่านโหวกับคนของเขา หากมีท่าทีน่าสงสัยให้รีบส่งข่าวมาหาข้า ยังมี...เสบียงเหล่านี้ต้องส่งเข้ากองทัพโดยตรง ไม่จำเป็นต้องติดต่อหรือพยายามส่งให้ท่านโหว หากเขาถามก็ให้บอกไปว่านี่เป็นเสบียงในนามของสองจวน’

‘ยังมีเรื่องกำชับอีกหรือไม่ขอรับ’

ลั่วเป่ยหยวนมองออกว่านางมีอีกเรื่องที่สำคัญมาก หญิงสาวขยับออกมาจากขบวนเดินทาง ‘ระหว่างทางท่านอาจได้พบกับขบวนเดินทางของหรงเจี้ยนหวาง เขากำลังสืบคดียักยอกเสบียงหลวง หากสามารถช่วยชีวิตเขาได้ก็ช่วย แต่หากช่วยไม่ได้...’

‘หากช่วยไม่ได้ จะให้ทำอย่างไรขอรับ’

‘หลบเร้นให้ไกล จำไว้หากหลบก็ต้องมั่นใจว่าเขาไม่เห็น’

ลั่วเป่ยหยวนไม่เข้าใจ นางทั้งอยากให้ช่วย ทั้งไม่อยากให้เขาช่วยท่านอ๋องผู้นั้น!!

สิ่งต่อไปที่นางต้องเตรียมรับมือหลังกลายเป็นฮูหยินจวนโหว... นั่นก็คือคนตระกูลจ้าว ทั้งมารดา น้องชายและน้องสาวของจ้าวหลิวผู้เป็นสามี!!