บทที่ 2.1

เว่ยกวงอวี่มองส่งกู้หรั่นเยวี่ยกลับเข้าจวนไปด้วยความสับสน เขาไม่คุ้นเคยกับสตรีนางนี้ ไม่เคยพบหรือได้รับการแนะนำให้รู้จักกัน ในงานเลี้ยงก็ไม่เคยเข้าใกล้หรือเฉียดกรายกันและกัน แม้เขารู้จักกับคุณชายรองตระกูลกู้แต่ก็เพียงผิวเผินเท่านั้น ไม่เคยสนทนากันเกินสามประโยคด้วยซ้ำ ทางหนึ่งเพราะชื่อเสียงของเขาที่ทำให้คนหวาดกลัว กับอีกทางก็คือชื่อเสียงของนาง...กู้หรั่นเยวี่ย

ชื่อเสียงอันลือเลื่องของนางไม่มีผู้ใดในเมืองหยวนเฉิงไม่เคยได้ยิน อีกทั้งมีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเห็นกับตาว่าสตรีนางนี้กำลังกลั่นแกล้งรังแกผู้อื่น

เรื่องราวระหว่างสตรีสองนางกับเฉิงเทียนอวี้ เขาได้ยินจากน้องสาวของตัวเองเสมอ เดิมทีเฉิงเทียนอวี้ได้หมั้นหมายอยู่กับเสิ่นซินหลัน ไม่รู้เพราะอะไรต่อมาจึงมีข่าวว่าทั้งสองถอนหมั้นกันแล้ว อีกทั้งข้างกายเขาก็มักจะมีกู้หรั่นเยวี่ยอยู่ข้างๆ ผู้คนล้วนเห็นถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ อีกทั้งยังคาดเดาว่าไม่นานสองตระกูลคงมีข่าวมงคล

ตอนมีข่าวลือเรื่องงานมงคลของตระกูลกู้และตระกูลเฉิง เขาบังเอิญไปที่หอหมื่นธารา พบว่ากู้หรั่นเยวี่ยผลักเสิ่นซินหลันลงจากระเบียงทางเดินชั้นสอง หญิงสาวนางนั้นตกลงไปในแม่น้ำอันเย็นเยียบ ตะเกียกตะกายตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงและท่าทางน่าเวทนา

ถึงอย่างนั้น...สายตาของกู้หรั่นเยวี่ยที่มองไปยังศัตรูหัวใจช่างเย็นชาและอำมหิตนัก นับจากวันนั้นเขาก็รู้สึกรังเกียจคุณหนูเก้าตระกูลกู้ผู้นี้ ทั้งยังกำชับน้องสาวว่าไม่ให้เข้าใกล้นางเด็ดขาด

ไม่เพียงแต่เรื่องนี้ที่ทำให้กู้หรั่นเยวี่ยเป็นที่น่ารังเกียจในสายตาของคหบดีเมืองหยวนเฉิง ยังมีนิสัยเอาแต่ใจและร้ายกาจทั้งต่อหน้าและลับหลังผู้คนนั่นอีก นางไม่เคยไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น อยากกลั่นแกล้งก็ทำตามอำเภอใจ อยากเกลียดชังก็ไม่เคยลังเล

ครั้งหนึ่งเขาเห็นกับตาว่านางขายสาวใช้เข้าหอนางโลม เพียงเพราะพี่สาวอีกฝ่ายทำให้ไม่พอใจ สาวใช้นางนั้นยังคงอยู่ในจวนตระกูลกู้ ในขณะที่น้องสาวต้องกลายเป็นสาวใช้ในหอนางโลม เมื่ออายุครบสิบห้าก็คงมีชะตาที่น่าเศร้า ต้องกลายเป็นนางโลมไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่

ในสายตาของนางสาวใช้ก็เป็นเหมือนสัตว์เลี้ยง จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด จะกลั่นแกล้งเหยียบย่ำอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับว่านางอารมณ์ดีหรือไม่ดี สตรีเช่นนี้หากบิดาของนางมิได้ร่ำรวยมีชื่อเสียงทั้งยังคอยปกปิดความผิด หาไม่นางคงไม่อาจอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน

ตอนเห็นนางหยุดอยู่ริมถนนอย่างเดียวดาย เขาไม่คิดที่จะหยุดรถม้ารับนาง เพราะจะอย่างไรนางก็กำลังเดินกลับเข้าประตูเมืองอยู่แล้ว

ได้ยินมาว่านางเขียนจดหมายลาตายเอาไว้สามฉบับ หนึ่ง...ส่งให้เฉิงเทียนอวี้หลังจากรู้ว่าเฉิงเทียนอวี้ส่งเกี้ยวไปรับเสิ่นซินหลัน งานมงคลที่รอคอยกลับมีอันต้องมาผิดหวัง บุรุษที่หมายใจแต่งให้กลับส่งเกี้ยวไปรับศัตรูหัวใจ เขานึกไม่ออกเลยว่าสตรีอย่างกู้หรั่นเยวี่ยจะรู้สึกอย่างไร

สอง...เสิ่นซินหลัน เป็นจดหมายอาฆาตแค้น กล่าวว่าวิญญาณของนางจะตามหลอกหลอนอีกฝ่ายทุกภพทุกชาติ

และฉบับที่สาม...ก็คือส่งให้นายท่านกู้ กำชับให้เขาไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามญาติดีกับคนสองตระกูลนั้น ห้ามเกี่ยวข้อง ห้ามให้ความช่วยเหลือ...ทั้งชาติ!!

เขียนจดหมายลาตายให้บิดาก็แล้วไปเถิด แต่ถึงกับส่งไปให้ศัตรูหัวใจและบุรุษที่ตนหมายปอง นี่ช่างเป็นการกระทำอันโง่เขลาโดยแท้ เพราะนั่นเท่ากับประกาศให้คนทั้งเมืองได้รับรู้ ทำให้บิดาและคนตระกูลกู้ทั้งจวนต้องขายหน้า...