คนที่เคยปฏิเสธ - 1

พิมพ์ชนกที่กำลังจะตักขนมเข้าปากถึงกับ ชะงัก ไปทันที มือที่ถือช้อนค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ วางมันลง ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารไปชั่วอึดใจเมื่อคำถามของมารดาจี้เข้าไปตรงจุดที่เธอซ่อนไว้ลึกที่สุดในหัวใจ

เธอนิ่งไป... ภาพบรรยากาศที่เมืองนอกไหลย้อนกลับมาในหัวตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ใช่ว่าเธอจะไม่มีใครเข้าหา ตรงกันข้าม มีหนุ่มตาน้ำข้าวโปรไฟล์ดี หรือแม้แต่หนุ่มไทยที่ไปเรียนด้วยกันพยายามเข้ามาทำความรู้จักเธอไม่ขาดสาย

ไม่ใช่เพราะเธอรักสันโดษ หรืออยากครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตแต่เพราะหัวใจของเธอถูกใครบางคนจับจองจนเต็ม และถูกปิดตายตั้งแต่วันที่เธอหันหลังให้ประเทศไทย...

วันที่เธอเลือกจะหนีจากความเจ็บปวดจากชายที่ชื่อว่า‘เมธวิน’ ผู้ชายคนเดียวที่เธอพยายามจะลืมแทบตาย... แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่เคยยอมลืมเขาสักวินาทีเดียว

“โถ่... คุณแม่คะ” พิมพ์ชนกฝืนยิ้มออกมาในที่สุด พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด “พิมพ์ไปเรียนนะคะ งานก็หนัก เรียนก็หนัก พิมพ์ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนั้นหรอกค่ะ”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะลูกที่หนูยังไม่มีใคร พ่อจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน” สุวิทย์ วางช้อนในมือลงช้า ๆ บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังในทันที “ที่พ่อเรียกตัวหนูกลับมาคราวนี้... พ่อจะให้หนูแต่งงาน”

คำว่าแต่งงานหลุดออกมาจากปากบิดาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางโต๊ะอาหาร พิมพ์ชนกที่กำลังจะตักขนมเข้าปากถึงกับชะงักงัน มือที่ถือช้อนสั่นน้อย ๆ จนเธอต้องวางมันลงช้า ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

“แต่งงาน” เธอทวนคำเสียงหลง ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “คุณพ่อล้อพิมพ์เล่นใช่ไหมคะ พิมพ์เพิ่งกลับมาถึงบ้านยังไม่ทันข้ามคืนเลยนะคะ”

“พ่อไม่ได้ล้อเล่น พิมพ์” สุวิทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เรื่องนี้พ่อกับผู้ใหญ่ทางฝั่งโน้นคุยกันมานานแล้ว

‘อะไรกัน… พ่อจะให้เราแต่งงานงั้นเหรอ บ้าไปแล้ว’

“แต่นี่มันสมัยไหนแล้วคะคุณพ่อ จะมาบังคับคลุมถุงชนแบบนี้ไม่ได้นะคะ พิมพ์ไม่ได้รักเขา... พิมพ์ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร” เธอพยายามโต้แย้งและหาทางออกจากเรื่องนี้

“ใครบอกว่าลูกไม่รู้จักล่ะจ๊ะ” อริสา เอื้อมมือมากุมมือลูกสาวไว้พลางลูบเบา ๆ อย่างปลอบโยน “ตาวิน ไงลูก... พี่วินที่หนูเคยวิ่งตามเขาต้อย ๆ ตอนเด็ก ๆ ไง จำไม่ได้เหรอคะ”

อะไรนะ คนที่เราจะเเต่งงานด้วยคือพี่วินเหรอ เป็นไปไม่ได้

ชื่อของเขาทำให้ทุกเสียงรอบตัวเธอดับลงในทันที ชื่อของ เมธวิน พุ่งเข้าปะทะความรู้สึกของเธออย่างแรง ภาพใบหน้าคมเข้มและแววตาคู่นั้นที่เธอพยายามลบเลือนไปตลอดเจ็ดปีที่อยู่ต่างประเทศไหลย้อนกลับมาราวกับเขื่อนแตก

เขานั่นเอง... ผู้ชายคนเดียวที่ทำให้เธอไม่เคยเปิดใจให้ใครได้เลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และเขาก็เป็นคนเดียวกับที่เคยปฏิเสธความรักของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในอดีต จนเธอต้องหนีไปรักษาแผลใจไกลถึงครึ่งซีกโลก

“พี่วิน... เมธวินน่ะเหรอคะแม่”

พิมพ์ชนกพึมพำเสียงแผ่ว ความรู้สึกในใจสับสนปนเปไปหมด ทั้งตกใจ เสียใจ และความโหยหาที่ซ่อนลึกอยู่ข้างในพุ่งย้อนกลับมาจนเธอตั้งตัวไม่ติด

“ใช่จ้ะ” อริสา ตอบยืนยันด้วยรอยยิ้มละไม

ในเสี้ยววินาทีนั้น พิมพ์ชนกรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ อย่างห้ามไม่ได้ หัวใจที่เคยแห้งผากกลับมาเต้นผิดจังหวะอีกครั้งเพียงแค่ได้ยินชื่อของเขา แต่ความกังวลที่หนักอึ้งกว่าก็ถาโถมเข้ามาแทนที่ทันที เพราะภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอถูกเขาปฏิเสธอย่างเย็นชายังคงเป็นแผลเป็นที่คอยย้ำเตือนเธออยู่เสมอ

“แต่... พี่วินเขาไม่ได้ชอบพิมพ์นี่คะคุณแม่” เธอโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสรุป แววตาสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด “ตอนนั้นเขายัง... ปฏิเสธพิมพ์อยู่เลย พิมพ์จะแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักพิมพ์ได้ยังไงคะ”

“เรื่องนั้นมันนานมาแล้วลูก ตอนนี้อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปแล้ว” สุวิทย์ แทรกขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น “คราวนี้ตาวินเขาเป็นคนตอบตกลงกับพ่อเองนะ ถ้าเขาไม่เต็มใจ ใครก็บังคับเขาไม่ได้หรอกลูก”