ตอนที่ 1 คุณหนูขี้เหงา (1)

ดรณ์พ่อบ้านหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดกำลังสั่งการอยู่ที่ห้องทานอาหารของคฤหาสน์สุลาลัยลักษณ์ เขาเข้ามาเป็นพ่อบ้านที่นี่ได้หนึ่งปีเต็มแล้ว จากความเมตตาของธัน สุสาลัยลักษณ์ คนที่เขาเรียกว่านายท่าน ซึ่งท่านมีบุตรสาววัยยี่สิบสองปีที่กำลังเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

ดรณ์ทำหน้าที่ดูแลบ้าน รวมทั้งดูแลคุณหนูของบ้านอย่างมิ่งกมล ด้วยเพราะนายท่านไม่มีเวลาให้ ท่านผู้หญิงก็จากไปหลายปีแล้ว ท่านเลยห่วงบุตรสาวยิ่งกว่าอะไร เลยให้เขาดูแลแทนทุกอย่าง

วันนี้เป็นวันเกิดของคุณหนูมิ่งกมล แต่นายท่านกลับไม่ได้อยู่ด้วยเพราะต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ ซึ่งมิ่งกลมรับรู้แล้วแต่ก็ยังอยากจะจัดงานวันเกิดขึ้น แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้เชิญเพื่อนมาร่วมด้วยเพราะเป็นคนที่เข้าถึงยากและไม่ค่อยคบใครจนสนิทกันนัก นั่นเลยทำให้เธอเกิดเหงาขึ้นมาบ่อยครั้ง

มิ่งกลมเดินเข้ามาในห้องอาหาร บนเพดานแต่งด้วยไฟระย้า มีโต๊ะอาหารตัวยาว บนโต๊ะประดับแจกันด้วยดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าขาว ชมพู เป็นดอกไม้ที่เธอชอบมากที่สุดเพราะมันเปรียบเสมือนตัวเธอเอง ดอมไม้ที่เป็นตัวแทนของหัวใจที่ด้านชา

รองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบช้า ดรณ์ค้อมกายให้เมื่อเธอเดินผ่านไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ปลายนิ้วของมิ่งกมลไล้ผ่านส่วนไหล่ภายใต้สูทดำของเขา แต่เจ้าตัวกลับค้อมกายนิ่งจนกระทั่งมิ่งกมลเดินผ่านไปแตะปลายนิ้วลงไปบนกลีบดอกไฮเดรนเยียช่อสีฟ้า ริมฝีปากเรียวบางหยักเป็นรูปสวยขยายยิ้มและหันมามองดรณ์ที่กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว

มิ่งกมลหันกลับไปมองอาหารมากมายบนโต๊ะและมองพวกแม่บ้านทั้งห้าคนและคนขับรถอีกหนึ่งที่กำลังค้อมกายก้มหน้า มิ่งกมลเดินไปนั่งหัวโต๊ะคว้าเอาช้อนมาตักเนื้อปูที่แกะไว้แล้วเข้าปากไปคำหนึ่งและใช้ส้อมจิ้มผักสลัดตามไปอีกคำ

ดรณ์เดินมายืนใกล้ๆ พร้อมด้วยเปิดไวน์ราคาแพงเทใส่แก้วและค่อยๆ วางลงบนโต๊ะ และคอยสลับจานอาหารให้เมื่อมิ่งกลมเอื้อมไม่ถึง เธอกินทุกอย่างที่จัดขึ้นโต๊ะ แต่ก็กินไม่เกินจานละสองคำ พวกแม่บ้านรู้ดีว่ามิ่งกมลทานง่าย แต่ก็ต้องมีให้ทานหลายอย่าง เหลือมากก็สั่งให้พวกแม่บ้านกินเสียเลย

มิ่งกลมทานอาหารไปเพียงลำพังและเงียบๆ ก่อนจะวางช้อนส้อมลงและยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ กิริยามารยาทเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองดรณ์ เขาก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว

“สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณหนู” พวกแม่บ้านเอ่ยพร้อมกันทำให้ต้องละสายตาจากพ่อบ้านหนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ” มิ่งกมลเอ่ยและส่งยิ้มให้ทุกคน ถึงเธอจะเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็ไม่เคยโวยวายจิกหัวใช้พวกแม่บ้าน ทุกคนเลยต่างยำเกรงมากนัก

“คุณหนูจะเป่าเทียนเค้กวันเกิดเลยไหมคะ?”

“ให้คุณดรณ์ยกตามไปบนห้องก็แล้วกัน” มิ่งกลมเอ่ยพร้อมทั้งลุกขึ้นยืน ชายตามองดรณ์เล็กน้อยก่อนจะเดินเนิบช้าออกไปจากห้องอาหาร

“คุณหนูคงไม่เรียกใช้อะไรแล้ว เก็บกวาดเสร็จก็ไปพักกันได้เลย” ดรณ์เอ่ยจบก็เดินเข้าครัวไปเอาเค้กก้อนใหญ่สีขาวที่แต่งหน้าเค้กด้วยรูปดอกไฮเดรนเยียหลายช่อ ปักเทียนลงไปหนึ่งเล่มและพาเค้กก้อนนั้นตามมิ่งกมลไปชั้นบน

“คุณหนูจะขอของขวัญอะไรจากคุณดรณ์น้า” อรรพีเอ่ยทีเล่นทีจริง

เพียะ! อรรพีถูกตบปากทันทีจากฝ่ามือของปราณี ที่ถือว่าเป็นแม่บ้านผู้อาวุโสที่สุด

“อย่านินทาคุณหนู”

“ขอโทษค่ะ” อรรพีรู้ว่าตัวเองพลั้งปากเพราะพวกแม่บ้านต่างก็เคารพรักคุณหนูของบ้านกันทั้งนั้น คุณหนูจะทำตัวอย่างไรกับใครต่างไม่เคยเอามาคิดให้มากความ ซึ่งทุกคนรู้ดีว่าคุณหนูของบ้านต้องรู้สึกดีๆ กับคุณพ่อบ้านหนุ่มอยู่แล้ว

“รีบเก็บกวาดเถอะ” พวกแม่บ้านและคนขับรถช่วยกันยกอาหารทั้งหมดเข้าไปในครัว และก็แน่นอนว่าอาหารเย็นมื้อนี้แสนแพงและแสนอร่อยก็ตกถึงท้องทุกคนในที่นั้น

ดรณ์เคาะประตูและเปิดเข้าไปเลยเพราะทำอย่างนี้ทุกครั้ง ห้องของมิ่งกมลไม่เคยล็อกประตู และเขาก็เข้าออกได้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ เพราะเช้าก็ต้องมาปลุก นอนก็ต้องส่งเข้านอน เค้กถูกวางลงที่โต๊ะตรงหน้าต่างห้อง ดรณ์มองหาเจ้าของห้องก็เห็นกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ภายในห้องถูกเปิดทิ้งไว้แค่ไฟหัวเตียงทั้งสองดวง

ร่างอรชรเดินเนิบช้าเข้ามาสวมกอดเขา ศีรษะสวยได้รูปซบลงที่แผงอกกำยำ เปลือกตาพริ้มหลับลงและสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้กอดเขา อยากจะอยู่อย่างนี้ไปนานแสนนาน