ตอนที่8 [เสียหน้า/2]

คำว่า ‘อาสามาเอง’ ของเธอเหมือนเป็นการท้าทายคำสั่งของเขาโดยตรง ธามไทน์จ้องมองใบหน้าหวานที่ดูอ่อนน้อมแต่แววตากลับไม่ยอมสยบ เขา สัมผัสได้ถึงความรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบร้อยนั้น ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและรุกแรงอย่างเห็นได้ชัด เขาโน้มตัวลงไปหาจนน้ำฟ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เข้มข้น

“กล้าดีนี่!” เขาพึมพำชิดใบหู

“คิดว่ามีผู้ใหญ่หนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!”

“น้ำฟ้าแค่ทำตามหน้าที่จ้ะ ถ้าคุณธามรับไปแล้ว น้ำฟ้าขอตัว” เธอเอ่ยเสียงเรียบ พลางทำท่าจะหมุนตัวกลับ

ทว่ามือหนาของเขากลับคว้าข้อมือเล็กไว้ทันควัน แรงบีบที่ไม่เบานักแต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนเกินไปเป็นการแสดงอำนาจการครอบครองต่อหน้าเพื่อน ๆ ในกลุ่ม ชัชรัณที่ยืนมองอยู่ถึงกับกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ในขณะที่เรย์และลีออนมองหน้ากันอย่างรู้ความหมาย

“ในเมื่อกล้าเอามาส่งถึงที่ ก็รออยู่นี่จนกว่าฉันจะกินเสร็จ” ธามไทน์สั่งด้วยน้ำเสียงเผด็จการ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจะบอกว่า ‘อย่าคิดจะหนี’

“และอย่าให้ฉันเห็นว่าเธอแอบไปมองผู้ชายคนไหนในโรงช็อปนี้ แม้แต่หางตา”

ความร้ายลึกของเขาที่แสดงออกผ่านคำพูดที่ดูเหมือนห่วง แต่กลับเป็นการกักขัง ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความอึดอัด แต่เธอก็ไม่ได้โวยวาย เด็กสาวเพียงแค่ยืนนิ่งและมองสบตาเขาตอบกลับไป เป็นการ ‘ดื้อเงียบ’ ที่บอกให้เขารู้ว่าเธอก็จะไม่ยอมก้มหัวให้เขาง่าย ๆ เช่นกัน

เสียงเครื่องจักรที่เคยดังกระหึ่มในโรงช็อป ดูจะเบาลงไปทันทีเมื่อความตึงเครียดระหว่าง ธามไทน์และ น้ำฟ้าก่อตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของเหล่าเสือวิศวะ ชายหนุ่มยังคงกำข้อมือเล็กไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบที่ปรายมองมานั้นเต็มไปด้วยอำนาจและการกดขี่อย่างเหนือชั้น เขาตั้งใจจะสั่งสอนให้ ‘เด็กฝาก’ คนนี้รู้ซึ้งว่าการขัดคำสั่งเขาต่อหน้าเพื่อนฝูงมันมีราคาที่ต้องจ่าย

“ยืนบื้ออยู่ทำไม! เปิดกล่องข้าวสิ หรือจะให้ฉันกินทั้งพลาสติก” ธามไทน์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ทว่าดุดันด้วยคำสั่งที่บีบคั้น เขาปรายตาไปทางโต๊ะเหล็กตัวยาวที่มีคราบน้ำมันเกาะกรัง เป็นเชิงบอกให้เธอปรนนิบัติเขาตรงนั้น

ชัชรัณ กระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก พลางพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้าออกมาช้า ๆ

“เฮ้ยไอ้ธาม เด็กมึงนี่ใจเด็ดดีว่ะ กล้าเดินเข้าถ้ำเสือมาส่งข้าวคนเดียว”

น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาทว่าความ ‘ดื้อเงียบ’ ที่มีในตัวทำให้ไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้เขาโขกสับอยู่ฝ่ายเดียว เธอค่อย ๆ แกะมือหนาของเขาออกอย่างสุภาพ ก่อนจะวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ ทว่าแทนที่จะเปิดมันออกมาอย่างอ่อนน้อม เธอกลับเงยหน้าสบตาคมกริบของมัจจุราชหน้านิ่งตรง ๆ

“น้ำฟ้าเปิดให้ได้จ้ะ แต่คุณธามช่วย ‘ล้างมือ’ ก่อนดีไหมจ๊ะ! คราบน้ำมันดำปี๋ขนาดนี้ ถ้าหยิบจับอะไรเข้าปากไปน้ำฟ้ากลัวว่าท้องจะเสียเอา เดี๋ยวจะไม่มีแรง ‘สั่ง’ คนอื่นแบบนี้อีก”

เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบเรื่อยทว่าจิกกัดในที ทำเอาลีออน ที่กำลังจิบน้ำถึงกับสำลักออกมาเสียงดัง ส่วน เรย์ถึงกับเลิกคิ้วมองเด็กสาวร่างบางด้วยความทึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าทักทาย ‘ความสะอาด’ ของคุณชายธามไทน์ต่อหน้าคนทั้งคณะแบบนี้มาก่อน

ใบหน้าคมของธามไทน์นิ่งค้างไปชั่วขณะ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ขึ้นด้วยความคาดไม่ถึง เขาจ้องมองมือตัวเองที่มีคราบน้ำมันเครื่องเกาะอยู่จริง ๆ มันเป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ แต่มันช่าง ‘เสียหน้า’ ที่ถูกเด็กปีหนึ่งคณะอื่นมาสั่งสอนเรื่องสุขอนามัยกลางถิ่นตัวเอง

“เธอ! กล้าสั่งฉันเหรอ!” ธามไทน์เค้นเสียงถาม รังสีความร้ายลึกแผ่ออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก

“ไม่ได้สั่งจ้ะ! แต่น้ำฟ้าเป็นห่วง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มละมุนที่ดูซื่อบริสุทธิ์ที่สุด ทว่ามันเหมือนเธอเหวี่ยงหมัดหนัก ๆ ใส่หน้าเขาจนรู้สึกหน้าชา

“อ้อ! แล้วรอยยิ้มแบบนี้ ที่คุณธามชอบทำ น้ำฟ้าว่ามันดูเหมือน ‘คนแก่ใจดี’ เลยนะจ๊ะ ไม่ต้องพยายามทำให้น่ากลัวหรอกจ้ะ น้ำฟ้าไม่กลัวหรอก”

คราวนี้ลีออนถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ฮ่า ๆ ไอ้ธาม! น้องบอกว่ามึง เหมือนคนแก่ใจดีว่ะ หมดกันมาดมัจจุราชหน้าตายของมึง!”

ธามไทน์บดกรามดังกรอด ความนิ่งขรึมที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกทำลายลงด้วยความดื้อเงียบของยัยเด็กนี่เพียงไม่กี่ประโยค เขาคว้ากล่องข้าวขึ้นมาถือไว้พลางก้าวเข้าไปประชิดตัวน้ำฟ้าจนหน้าอกแกร่งชนกับไหล่บางของเธอ เขาโน้มลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

“เก่งนักใช่ไหม! เย็นนี้ไม่ต้องรอรถเมล์เตรียมตัว ‘รับผิดชอบ’ คำพูดตัวเองไว้ให้ดี เพราะฉันจะ ‘สั่งสอน’ เธอให้รู้ว่าคนแก่ใจดีที่เธอว่า เวลาเขารุกจริง ๆ มันน่ากลัวขนาดไหน!”

น้ำฟ้าใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งพล่านจากตัวเขา แต่เธอกลับไม่หลบสายตา ร่างเล็กเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากโรงช็อป ทิ้งให้ธามไทน์ยืนกำกล่องข้าวแน่น ท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อน ๆ ที่ดังไล่หลังมา

ศึกครั้งนี้ ธามไทน์ที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่ากลับเป็นฝ่ายเสียหน้าอย่างย่อยยับ และเขาสาบานในใจเลยว่า เย็นนี้เขาจะทวงคืน ‘ศักดิ์ศรี’ ของพญามัจจุราชวิศวะคืนมาให้ทบต้นทบดอกอย่างแน่นอน!