ตอนที่7[เสียหน้า]

ของบำเรอธามไทน์

ตอนที่7

[เสียหน้า]

ภายในรถ

ตลอดระยะทางจากคฤหาสน์มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรู เต็มไปด้วยความอึดอัดที่แฝงไปด้วยการกลั่นแกล้งแบบนิ่ง ๆ ของคนตัวสูง ธามไทน์บังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางสงบเยือกเย็น ทว่าเขากลับจงใจขับรถกระชากเป็นระยะ หรือบางครั้งก็เบรกกะทันหันจนร่างบางของน้ำฟ้า แทบจะถลาไปข้างหน้า ทุกครั้งที่เธออุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจ ชายหนุ่มจะทำเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปากเพียงบางเบา โดยไม่เอ่ยขอโทษสักคำ

“ขับรถลำบากจังเลยนะจ๊ะคุณธาม” น้ำฟ้าพยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางกระชับสายกระเป๋าเป้แน่นจนปลายนิ้วขาวซีด

“ถนนมันไม่ดี หรือคนนั่งข้าง ๆ มัน ‘เกะกะ’ สายตาฉันก็ไม่รู้สิ!” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาอย่างเผด็จการ ใบหน้าหล่อเหลาทว่ากลับเย็นชาจนน้ำฟ้าต้องรีบก้มหน้าหลบตาม สัญชาตญาณความหัวอ่อน ทำให้เธอได้แต่นั่งตัวลีบชิดประตูรถให้มากที่สุด

เมื่อรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนมาถึงบริเวณหน้าซุ้มประตูมหาวิทยาลัย ที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักศึกษา ธามไทน์กลับไม่เลี้ยวเข้าไปส่งเธอที่หน้าคณะบริหารธุรกิจอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับหักพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางอย่างกะทันหันก่อนถึงทางเข้าเพียงไม่กี่เมตร

“ลงไป” คำสั่งสั้น ๆ หลุดออกมาจากปากหยักที่ขยับรุกด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

น้ำฟ้าชะงักพลางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง

“อ้าว! แต่คณะบริหารยังอยู่อีกไกลเลยนะจ๊ะคุณธาม เดินเข้าไปคงอีกนาน”

“ฉันบอกให้ลง หรืออยากจะนั่งเสนอหน้าให้เพื่อน ๆ วิศวะของฉันเห็น ว่าเธอมากับใคร” ธามไทน์ขยับตัวโน้มเข้าหาจนใบหน้าอยู่ห่างจากนวลแก้มของเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงพุ่งมาปะทะโสตประสาทจนน้ำฟ้าหายใจติดขัด

“คนอย่างเธอ ไม่ควรมีใครรู้ว่ามากับฉัน มัน ‘เสียประวัติ’ ฉันเปล่า ๆ” เขาย้ำเสียงห้วน

คำพูดที่ดูถูกอย่างร้ายกาจทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกั้นน้ำตาไว้ความเรียบร้อยและหัวอ่อนทำให้เธอไม่กล้าต่อปากต่อคำ ร่างบางรีบเปิดประตูรถ แล้วก้าวลงไปยืนข้างทางท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มแผดเผา

“ขอบคุณที่มาส่งจ้ะ” เธอเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูรถลง

ทว่าทันทีที่เท้าของเธอสัมผัสพื้นถนน ธามไทน์ก็เหยียบคันเร่งจนเครื่องยนต์คำรามสนั่น รถสปอร์ตสีดำขลับพุ่งทะยานหายเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัย ทิ้งให้เด็กสาวยืนเคว้งอยู่ริมถนนเพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น น้ำฟ้าถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ พลางปาดน้ำตาที่คลอหน่วยทิ้ง เธอต้องเดินเท้าอีกเกือบกิโลเมตรเพื่อไปให้ถึงคณะในวันแรกของการเรียน โดยมีภาพแผ่นหลังกว้างและความใจร้ายของชายหนุ่มคนนั้น สลักแน่นอยู่ในใจอย่างไม่อาจลืมเลือน

ณ ตึกวิศวกรรมศาสตร์

แสงแดดในยามบ่ายแผดเผาลงบนลานเกียร์หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์อันเลื่องชื่อ ร่างบางของฟาริดาหรือน้ำฟ้า เดินประคองกล่องอาหารกลางวัน ที่ป้าอุ่นบรรจงทำมาให้คุณชายของบ้านอย่างระมัดระวัง แม้ในใจจะยังสั่นไหวและเจ็บจุกกับเหตุการณ์ ‘ถูกทิ้ง’ เมื่อเช้า แต่ความกตัญญูที่มีต่อป้าอุ่นก็มีมากพอที่จะทำให้เธอรวบรวมความกล้า ก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเข้ม

น้ำฟ้าเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาชายที่พากันหันมามองด้วยความสนใจ เพราะความเรียบร้อยอ่อนหวานที่แผ่ออกมามันช่างขัดกับบรรยากาศที่ดิบเถื่อนของโรงช็อปเครื่องกล ทว่าแทนที่จะก้มหน้าเดินตัวลีบหลบสายตาผู้คนตามที่ธามไทน์เคย ‘สั่ง’ ไว้ เด็กสาวกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววมุ่งมั่น เธอเดินตรงไปสอบถามหาตัว ‘ธามไทน์ ธิติวงศ์สกุล’ กับนักศึกษาแถวนั้นอย่างสุภาพแต่ชัดเจน

ภายในโรงช็อปที่เสียงเครื่องยนต์กำลังทำงานอย่างต่อเนื่อง ธามไทน์ ในชุดช็อปสีแดงเข้มกำลังยืนก้มหน้าดูรายละเอียดภายในฝากระโปรงรถแข่งตัวต้นแบบ ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมและจริงจัง สายตาคมกริบจดจ้องที่จุดบกพร่องของเครื่องยนต์อย่างไม่วางตา โดยมีชัชรัณยืนสูบบุหรี่ไฟฟ้าพิงเสาเหล็กอยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับเรย์และลีออน ที่นั่งคุยกันเรื่องทริปสุดสัปดาห์หน้า

“เฮ้ย... นั่นใคร! มาหาใครในถิ่นเสือวะนั่น” ลีออนเอ่ยขึ้น พลางผิวปากเบา ๆ เมื่อเห็นร่างสาวตัวเล็กในชุดนักศึกษาบริหารธุรกิจปีหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในโซนหวงห้าม

ธามไทน์เงยหน้าขึ้นจากเครื่องยนต์ช้า ๆ นัยน์ตาที่เย็นชาและนิ่งสนิทดุจน้ำแข็งสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของน้ำฟ้าเข้าอย่างจัง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณอยู่ชั่วครู่ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มทำให้นักศึกษารอบข้างถึงกับเริ่มถอยห่าง ทว่าน้ำฟ้ากลับยังยืนนิ่ง เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวจนลนลานเหมือนเมื่อเช้า

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่” เสียงทุ้มต่ำของธามไทน์กดต่ำจนน่าขนลุก เขาขยับตัวก้าวออกมาจากตัวรถ ด้วยท่วงท่านิ่งขรึมและดุดันในเวลาเดียวกัน ชุดช็อปที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อย ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเป็นพญามัจจุราชที่น่าเกรงขาม

“ฉันบอกแล้วใช่ไหม! ว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าในที่แบบนี้”

น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น เป็นท่าทาง ‘ดื้อเงียบ’ ที่เธอแสดงออกผ่านความสงบนิ่ง เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเดินเข้าไปใกล้เขาอีกสองก้าวแล้วยื่นกล่องอาหารให้

“ป้าอุ่นให้เอามาให้จ้ะ เห็นว่าคุณธามลืมไว้ น้ำฟ้าเลยอาสาเอามาให้เอง เพราะไม่อยากให้ป้าอุ่นต้องลำบากเดินมาในที่ร้อน ๆ แบบนี้”