ตอนที่5 [เด็กฝาก]

ของบำเรอธามไทน์

ตอนที่5

[เด็กฝาก]

ณ ห้องอาหาร

ของคฤหาสน์ ธิติวงศ์สกุล

แสงแดดในยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้เนื้อดี เข้ามาภายในห้องอาหารกว้างขวางของคฤหาสน์ธิติวงศ์สกุล กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดผสมผสานกับกลิ่นข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความอึดอัดเล็กน้อย

ธามไทน์นั่งประจำที่อยู่ที่หัวโต๊ะในชุดลำลองสุภาพ ใบหน้าคมเข้มดูหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับคนที่ไม่เคยผ่านการดื่มหนักมาเมื่อคืน ผิวแก้มที่เนียนกริบปราศจากหนวดเครา ขับเน้นให้ดวงตาคมดุนั้นดูนิ่งขรึมและทรงอำนาจยิ่งขึ้น เขานั่งพิงพนักเก้าอี้พลางจิบกาแฟดำช้า ๆ ท่วงท่าการขยับกายแต่ละครั้งดูสง่างามสมฐานะทายาทเจ้าของธุรกิจส่งออกเครื่องหนัง สายตาเรียบเฉยจับจ้องไปที่หน้าจอไอแพด เพื่อเช็กดัชนีตลาดหุ้น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

ฝั่งตรงข้ามกันนั้น น้ำฟ้า นั่งตัวตรงแหน็บอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม เด็กสาวในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีอ่อนดูเรียบร้อยอ่อนหวาน นัยน์ตากลมโตคอยแต่จะก้มมองถ้วยข้าวต้มตรงหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นสบตากับร่างสูงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ภาพเหตุการณ์ที่เธอต้องช่วยพยุงร่างหนาที่ซวนเซเมื่อคืนยังคงติดตา โดยเฉพาะสัมผัสจากแผงอกแกร่งและกลิ่นกายที่ร้อนระอุของเขา ที่ยังทำให้นวลแก้มของเธอซับสีระเรื่ออยู่จนถึงตอนนี้

“น้ำฟ้า ทานเยอะ ๆ สิลูก ไม่ต้องเกรงใจนะ” เสียงนุ่มนวลของคุณหญิง ‘พิมพ์แข’ เจ้าของบ้านเอ่ยขึ้น พลางตักกุ้งตัวโตวางลงในถ้วยของเด็กสาว

“ป้าอุ่นบอกว่าหนูเรียนเก่ง พ่อเราเขาก็ฝากฝังไว้ดิบดี อยู่ที่นี่ก็คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเองนะจ๊ะ”

“ขอบพระคุณค่ะคุณท่าน” น้ำฟ้ายกมือไหว้ด้วยท่าทางอ่อนช้อย กิริยามารยาทที่ถูกอบรมมาอย่างดีจากบ้านกำนันทำให้ผู้ใหญ่ในบ้านต่างเอ็นดู ยกเว้นเพียงแต่ชายหนุ่มที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงคนนั้น

ธามไทน์ละสายตาจากหน้าจอช้า ๆ ก่อนจะปรายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของ ‘เด็กฝาก’ คนใหม่ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความใจดีแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับมีความรุกรานบางอย่างที่ทำให้คนหัวอ่อนอย่างน้ำฟ้าถึงกับชะงักช้อนในมือ

“เรียนบริหารธุรกิจปีหนึ่งเหรอ” เสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทของธามไทน์ดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ค... ค่ะ เรียนปีหนึ่งค่ะ” น้ำฟ้าตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามบังคับมือไม่ให้สั่น

“คณะนั้นเรียนไม่ยาก แต่ถ้าบริหารเวลาไม่เป็น ก็คงไปไม่รอด” เขาเอ่ยประโยคที่ฟังดูเหมือนคำแนะนำ ทว่ากลับแฝงไปด้วยคำตำหนิเนียน ๆ ถึงเหตุผลที่เธอออกมาเดินเพ่นพ่านกลางดึกเมื่อคืน ธามไทน์ขยับยิ้มที่มุมปากบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง ‘กึก’

“ผมอิ่มแล้วครับคุณแม่ เดี๋ยวจะเข้าไปดูงานที่โรงงานต่อเลย” ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนสูงที่โดดเด่นของเขาทำให้เงาบังมิดร่างบอบบางของน้ำฟ้าไปชั่วขณะ

ธามไทน์ไม่ได้กล่าวลาแขกรับเชิญตัวน้อย เขาเพียงแค่จัดปกเสื้อให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และความรู้สึกกดดันที่ทำให้น้ำฟ้าต้องลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความนิ่งขรึมและรุกเก่งผ่านคำพูดและสายตาของเขา กำลังกลายเป็นความยุ่งยากที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเธอต้องเผชิญในทุก ๆ วันหลังจากนี้

แสงแดดในยามสายทอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาวับ ของคฤหาสน์ธิติวงศ์สกุล แม้ว่าคุณผู้หญิงของบ้านจะย้ำนักย้ำหนาว่า ให้น้ำฟ้าตั้งใจเรียนเพียงอย่างเดียวและถือเสียว่ามาพักผ่อนในฐานะหลานสาวของคนเก่าแก่ แต่ด้วยนิสัยเรียบร้อย อ่อนหวาน และถูกปลูกฝังความขยันมาจากบ้านกำนัน ทำให้เด็กสาวไม่อาจอยู่นิ่งดูดายได้

ร่างบอบบางอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพับแขนและกางเกงผ้าเนื้อนิ่มสีซีด กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการจัดช่อดอกไม้สดลงในแจกันหรูกลางห้องโถง มือเล็กบรรจงตัดกิ่งกุหลาบอย่างประณีต ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มละมุนขณะที่ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสตามประสาเด็กสาวหัวอ่อน ที่อยากจะตอบแทนความเมตตาของเจ้าของบ้าน

“น้ำฟ้าลูก บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำ เดี๋ยวป้าให้เด็กจัดการเอง ถ้าคุณท่านมาเห็นเข้าป้าจะโดนดุเอานะ” ป้าอุ่น เดินเข้ามาตำหนิหลานสาวด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก พลางส่งสายตาเอ็นดูเด็กสาวที่กำลังเช็ดหยดน้ำบนโต๊ะกระจกอย่างตั้งใจ

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะป้าอุ่น น้ำฟ้าอยู่ว่าง ๆ แล้วมันเหงา ให้ช่วยหยิบจับอะไรบ้างเถอะนะจ๊ะ ป้าอุ่นจะได้มีเวลาพักบ้าง” น้ำฟ้าตอบเสียงใสพลางประคองแจกันดอกไม้ไปวางไว้ที่โต๊ะรับแขกตัวยาว โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบ้าน

ธามไทน์เดินเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่ทางด้านหลังห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นใต้ศอกจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจาง ๆ ตามแบบฉบับคนดูแลตัวเองอย่างดี ใบหน้าคมเข้มดูนิ่งขรึมและเย็นชาราวกับน้ำแข็ง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังแผ่นหลังบางของเด็กสาวที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ทำความสะอาดอย่างไม่รู้ตัว

“บ้านนี้จ้างแม่บ้านไว้ทำงาน ไม่ได้จ้างให้มาแย่งหน้าที่กันเอง”