ตอนที่4 [น้ำฟ้า]

“หื้ม! มึนหัวว่ะ!” เสียงทุ้มครางงึมงำ ก่อนพาร่างที่สูงโปร่งเดินฝ่าความมืดของโถงบ้าน มุ่งหน้าไปยังโซนห้องครัว เพียงเพื่อหวังจะหาน้ำเย็น ๆ ชโลมความร้อนในกายให้ทุเลาลง ทว่าเมื่อก้าวพ้นขอบประตูห้องครัวที่มีแสงไฟเปิดสลัวไว้เพียงดวงเดียว สายตาคมกริบที่ปรือลงเล็กน้อยกลับสะดุดเข้ากับร่างบอบบางของใครบางคนเข้า

‘น้ำฟ้า’ ในชุดนอนผ้าแพรสีหวานเรียบร้อยยืนชะงักงันอยู่หน้าตู้เย็น ในมือเล็กประคองแก้วน้ำไว้แน่น นัยน์ตากลมโตสั่นระริกด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายแปลกหน้า เดินซวนเซเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม กลิ่นเหล้าจาง ๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เด็กสาวที่แสนอ่อนหวาน ถึงกับก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว

“คุณ! คุณเป็นใครคะ” เสียงหวานเอ่ยถามรัวเร็ว ดวงตากลมโตไหวระริกไปด้วยความหวาดกลัว

ธามไทน์หยุดชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับจ้องมอง ‘ผู้บุกรุก’ ตัวน้อยตรงหน้าอย่างพิจารณา แสงไฟสีนวลขับเน้นให้ใบหน้าของ ‘ฟาริดา’ ดูละมุนตาราวกับภาพวาด ความเรียบง่ายและกลิ่นอายของความเป็นเด็กต่างจังหวัดที่แผ่ออกมา มันช่างตัดกับบรรยากาศฟุ้งเฟ้อที่เขาเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับก้าวเข้าไปหาเธอช้า ๆ ระยะห่างที่ลดลงทำให้น้ำฟ้าสัมผัสได้ถึงไอร้อน จากร่างกายของคนตัวสูงที่ยืนตระหง่านค้ำหัวเธออยู่

“เธอเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่!” ธามไทน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติเพราะความเมา นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะรุกรานพื้นที่ส่วนตัว

“น... น้ำฟ้าจ๊ะ เป็นหลานป้าอุ่น พิ่งย้ายมาพักที่นี่ ได้2วันแล้วจ้ะ” เธอตอบเสียงสั่น พลางพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่กลับถูกแขนแกร่งของธามไทน์ ยกขึ้นมายันเคาน์เตอร์ครัวกักตัวเธอไว้ ในพันธนาการอย่างถือสิทธิ์

ธามไทน์โน้มใบหน้าคมเข้มลงไปใกล้จนจมูกแทบจะชิดกับขมับของเธอ กลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนแป้งเด็กจากตัวน้ำฟ้า ทำให้สติที่เลอะเลือนของเขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างประหลาด รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เจอเหยื่อถูกใจในเวลาที่เหมาะสมที่สุด

“อ๋อ! เด็กใหม่ของป้าอุ่น” เขาพึมพำชิดใบหู

“งั้นก็จำไว้ด้วย! ว่าที่นี่ใครใหญ่ แล้วเวลาฉันกลับมาดึก ๆ อย่าทะเล่อทะล่าออกมาเดินเพ่นพ่าน ถ้าไม่อยากถูกเช็คบิล”

คำพูดกึ่งรุกกึ่งขู่ของชายหนุ่มเจ้าของบ้าน ทำให้คนหัวอ่อนอย่างน้ำฟ้าถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยพบผู้ชายคนไหนที่มีรังสีความนิ่งขรึม ทว่ารุกรานได้ร้ายกาจเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

ไอร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มร่างสูง ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุกคามน้ำฟ้าจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นแอลกอฮอล์รสเลิศผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงทำให้น้ำฟ้ารู้สึกมึนงง ธามไทน์เลื่อนมือหนาที่ร้อนผ่าวขึ้นมาเชยคางมนของสาวน้อยตรงหน้าขึ้นช้า ๆ นิ้วโป้งของเขาคลึงเบา ๆ ที่ริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอ สายตาคมกริบที่ปรือปรอยด้วยฤทธิ์สุรา กำลังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของชิ้นงาม

“จำคำฉันไว้! อย่ามายุ่ง ถ้าฉันไม่เรียก” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ก่อนจะผละมือออกแล้วรวบรวมแรงก้าวถอยหลัง หวังจะพาตัวเองเดินกลับขึ้นห้องนอนที่ชั้นบน

ทว่าความมึนเมาที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนกลับเล่นงานเขาอย่างหนัก ทันทีที่เขาทิ้งน้ำหนักตัวเพื่อจะก้าวเดิน ร่างสูงสง่าก็เกิดอาการเซวูบไปด้านข้างอย่างรุนแรง ธามไทน์เสียการทรงตัวทันที ร่างของเขาทำท่าจะล้มกระแทกเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ครัวแข็ง ๆ ทว่า

“คุณ!” น้ำฟ้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ สัญชาตญาณความมีน้ำใจ ที่สั่งสมมาทำให้เธอหลงลืมความกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เด็กสาวรีบขยับกายเข้าไปประคองร่างที่ใหญ่โตกว่าเธอมากเอาไว้ ด้วยแขนทั้งสองข้างอย่างสุดกำลัง

แรงกระแทกจากร่างของธามไทน์ทำให้น้ำฟ้าถึงกับเซตามไปด้วย แต่เธอก็พยายามหยัดเท้าไว้อย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้เขาล้มลงไป ใบหน้าคมเข้มของธามไทน์ซุกลงที่ไหล่บางของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ลมหายใจร้อนระอุของเขา เป่ารดต้นคอของน้ำฟ้า จนเด็กสาวต่างจังหวัดถึงกับหน้าร้อนผ่าวและหัวใจเต้นผิดจังหวะ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องครัวในยามค่ำคืน เสียงหัวใจของทั้งสองคนกลับเต้นโครมครามประสานกันอย่างน่าประหลาด แม้จะเกิดจากสาเหตุที่ต่างกันก็ตาม