ตอนที่3 [น้ำฟ้า]

ของบำเรอธามไทน์

ตอนที่3

[น้ำฟ้า]

ณ โซนVVIP

ค่ำคืนวันเสาร์ดำเนินมาถึงจุดพีคที่สุดเมื่อเข็มนาฬิกาหมุนผ่านเลขสองไปนานแล้ว ภายในโซนVVIPที่เคยเต็มไปด้วยความหรูหราสง่างาม บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้น และความสนุกสุดเหวี่ยงของเหล่าชายหนุ่มที่ปลดปล่อยความตึงเครียดจากตำราเรียนและภาระหน้าที่ทางบ้าน

ลีออน ดูจะนำโด่งกว่าใครเพื่อน เขานั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางหมดสภาพ รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยมีบัดนี้เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเอื่อย ๆ ขณะที่มือยังคงคว้าขวดเหล้าราคาเหยียบแสนขึ้นมาเติมใส่แก้วอย่างไม่ขาดสาย

“เฮ้ย! วันหยุดทั้งทีไม่เมาไม่กลับดิวะ” เขาพึมพำออกมา พลางรินเครื่องดื่มหกเลอะขอบโต๊ะไปบ้างตามประสาคนสติเริ่มพร่าเลือน

ส่วนเรย์แม้จะยังรักษามาดหนุ่มสุภาพบุรุษไว้ได้บ้าง แต่ดวงตาที่เคยหวานเชื่อมบัดนี้กลับฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขานั่งเอนกายไปข้างหลังพลางปล่อยให้หญิงสาวข้างกายคอยนวดไหล่ให้เบา ๆ ท่าทางการรุกที่เคยนุ่มนวล เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเซื่องซึมตามปริมาณดีกรีที่รับเข้าไป

“กูว่า ลีออนมันคงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะชัช” เรย์เอ่ยเสียงอ้อแอ้พลางหันไปทางเจ้าของคลับ

ชัชรัณที่ยังคงมีสติมั่นคงที่สุดเพราะมีลูกหว้าคอยสะกิดเตือนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเรียกพนักงานให้เตรียมจัดการกับเพื่อน ๆ ที่เริ่มจะ ‘ทรงตัว’ กันไม่อยู่

“เออ เดี๋ยวพวกมึงนอนที่ห้องพักชั้นบนนี่แหละ ขืนปล่อยกลับสภาพนี้ มีหวังรถหรูพวกมึงได้กลายเป็นเศษเหล็กแน่” เขากล่าวพลางโอบไหล่ลูกหว้าไว้แน่น

ทว่าท่ามกลางความเมามายเหล่านั้น ธามไทน์กลับนั่งนิ่งราวกับหุ่น แม้ในแก้วของเขาจะผ่านการเติมเครื่องดื่มไปนับครั้งไม่ถ้วน และร่างกายจะเริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปตามกระแสเลือด จนใบหน้าคมเข้มขึ้นสีระเรื่อ แต่ดวงตาคมกริบยังคงฉายแววความนิ่งขรึมไว้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาหยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ข้อความแชทจาก ‘คุณแม่’ ที่รัวส่งมาตั้งแต่ช่วงเย็นจนถึงตอนนี้

คุณแม่ : [ธามวันนี้กลับมานอนบ้านนะลูก พ่อเขามีเรื่องอยากคุยด้วยเรื่องงานที่โรงงาน อย่ามัวแต่เที่ยวเพลินล่ะ]

คุณแม่ : [ถึงไหนแล้วลูก แม่รออยู่นะ]

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ติดอยู่ที่ปลายจมูก เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งของเขาทำให้เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“แม่แชทตามว่ะ! กูต้องกลับบ้าน”

“เฮ้ย ไอ้ธาม! มึงไหวเหรอวะ! นอนนี่เหอะ แม่มึงไม่ว่าหรอก” ลีออนพยายามจะรั้งขาเพื่อนไว้แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ

“กูไหว” ธามไทน์ตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ยังคงฟังดูหนักแน่น ถึงแม้จะมีอาการยานคราดเพียงเล็กน้อย เขาจัดการสะบัดเสื้อช็อปที่พาดไหล่ไว้ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินก้าวผ่านกลุ่มสาว ๆ ที่พยายามจะเข้ามาทักทายด้วยท่าทางที่ยังคงความสง่าและดูรวยล้นฟ้าทุกกระเบียดนิ้ว

หลังร้านปิด ณ ลานจอดรถVIP

สายลมเย็น ๆ ในค่ำคืนโชยมาปะทะเข้ากับใบหน้าของธามไทน์ในขณะที่เขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ารถสปอร์ตคันหรูคู่ใจ ความเงียบของลานจอดรถ ตัดกับเสียงดนตรีที่เพิ่งเงียบหายไปเมื่อครู่ เขาล้วงหยิบกุญแจรีโมทขึ้นมาเปิดประตูรถ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งประจำที่คนขับ ความหรูหราของเบาะหนังแท้ และกลิ่นหอมกรุ่นช่วยเรียกสติที่กำลังจะหลุดลอยให้กลับคืนมาบ้าง

เขาติดเครื่องยนต์ เสียงคำรามดังสนั่นไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด ธามไทน์จับพวงมาลัยไว้มั่น นัยน์ตาที่เริ่มปรือลงเล็กน้อยพยายามจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า แม้จะดื่มหนักจนร่างกายโหยหาการพักผ่อนเพียงใด แต่ความรับผิดชอบที่มีต่อครอบครัวและ ‘คำสั่ง’ ของผู้เป็นแม่ก็สำคัญเกินกว่าจะละเลย

ชายหนุ่มบังคับรถคันงามให้เคลื่อนตัวออกจากคลับอย่างช้า ๆ มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลธิติวงศ์สกุลที่อยู่นอกเมือง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางกะพริบผ่านหน้าเขาไปครั้งแล้วครั้งเล่า ท่ามกลางความโดดเดี่ยวบนท้องถนนยามรุ่งสาง ธามไทน์ยังคงเป็นชายหนุ่มที่นิ่งขรึมและรักษาสัญญาเสมอ แม้ในเวลาที่แอลกอฮอล์กำลังจะครอบงำจิตใจเขาก็ตาม

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผ่วลงจนเงียบสนิทที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลธิติวงศ์สกุล ธามไทน์นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมสติที่แตกซ่านเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วลำตัวจนเขาต้องปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ร่างสูงสง่าก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่พยายามจะรักษาความนิ่งขรึมไว้ ทว่าจังหวะการย่างกรายกลับเซไปด้านข้างเล็กน้อย จนต้องใช้มือยันตัวรถไว้ชั่วขณะ