ตอนที่2 [ธามไทน์]

บรรยากาศภายในโซนVVIPเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นตามจังหวะเพลงที่หนักหน่วง แสงไฟวับวามสาดส่องกระทบแก้วเจียระไนทรงสวยที่มีเครื่องดื่มราคาแพงบรรจุอยู่จนเต็ม ไม่นานนักกลุ่มหญิงสาวพราวเสน่ห์ในชุดเดรสรัดรูป โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งก็เริ่มทยอยกันเข้ามาทักทายกลุ่มชายหนุ่ม ผู้ทรงอิทธิพล ราวกับเหล่าผีเสื้อที่บินเข้าหาแสงไฟชั้นเลิศ

ลีออน เป็นคนแรกที่เริ่มเปิดเกม ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลางวาดแขนไปโอบไหล่หญิงสาวร่างบางที่เดินเข้ามาช้อนสายตาอ้อนวอนเขา

“แหม! วันนี้ที่นั่งข้าง ๆ ผมมันว่างพอดีเลยครับ สนใจมาช่วยเติมเต็มให้มันไม่เหงาหน่อยไหม” คำพูดที่ดูเหมือนจะทีเล่นทีจริง แต่กลับเต็มไปด้วยชั้นเชิงการรุกที่รวดเร็ว ทำให้สาวสวยข้างกายถึงกับหน้าแดงและเบียดกายเข้าหาเขาอย่างไม่เกี่ยงงอน ลีออนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยพวงแก้มของเธออย่างหยอกเย้า ตามนิสัยปากไวและรุกเก่ง

ทางด้านเรย์แม้จะดูนิ่งกว่าแต่กลับเสน่ห์แรงไม่แพ้กัน หญิงสาวอีกคนขยับเข้ามานั่งใกล้เขา พลางกระซิบถ้อยคำหวานที่ข้างหู เรย์ไม่ได้แสดงท่าทางตื่นเต้นออกนอกหน้า เขายังรักษาท่าทีที่ดูอ่อนโยนไว้ได้อย่างดี ทว่าสายตาที่เขามองตอบกลับไปนั้นกลับคมกริบและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด

“เครื่องดื่มแก้วนี้คงไม่อร่อยเท่าไหร่ ถ้าไม่มีคุณรินให้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานพลางส่งแก้วในมือให้หญิงสาวอย่างมีชั้นเชิง ที่นุ่มนวล แต่ทำให้อีกฝ่ายแทบจะหลอมละลาย

ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายและการคลอเคลียเหล่านั้น กลับมีพื้นที่หนึ่งที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปล่วงเกิน นั่นคือพื้นที่ของ ชัชรัณชายหนุ่มเจ้าของไนต์คลับยังคงนั่งวางท่าทางทรงอำนาจอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีลูกหว้าผู้เป็นคู่หมั้นและนายหญิงของที่นี่นั่งเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง มือหนาของชัชรัณกุมมือลูกหว้าไว้แน่นเป็นการแสดงสถานะที่ชัดเจน สายตาที่ดุดันของเขาตวัดมองหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่บังเอิญสบตามาอย่างเย็นชา เป็นการประกาศกร้าวว่าพื้นที่ข้างกายเขามีเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น และไม่มีใครกล้าพอที่จะลองดีกับอำนาจของเขา

ส่วนร่างสูงที่นั่งถัดมาอย่างธามไทน์ กลับดูเป็นงานยากที่สุดสำหรับสาว ๆ ในคืนนี้ มีนางแบบสาวสวยระดับท็อปคนหนึ่งรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงที่เบาะนั่งใกล้กับเข่าของชายหนุ่ม เธอพยายามจะวางมือลงบนหน้าขาของเขาเพื่อทักทาย ทว่าเพียงแค่ธามไทน์ปรายสายตาคมกริบลงมามองด้วยใบหน้าเรียบเฉย หญิงสาวคนนั้นถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ

“จะทำอะไร!” เสียงทุ้มต่ำและนิ่งของเขาสร้างความกดดันอย่างนัก ธามไทน์ไม่ได้ปัดป้องด้วยท่าทางรุนแรง แต่เพียงแค่รังสีความนิ่งขรึมที่แผ่ออกมา ก็ทำให้คนรอบข้างรู้สึกตัวเล็กลงทันที

“แค่อยากจะดื่มกับคุณธามสักแก้วค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น

ธามไทน์ขยับยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาโน้มตัวลงไปหาเธอช้า ๆ จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากกายชายหนุ่มทำให้อีกฝ่ายเคลิบเคลิ้ม ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอถึงกับหน้าร้อนผ่าว

“ถ้าอยากดื่ม ก็ดื่มไป แต่อย่ามาล้ำเส้นที่ฉันขีดไว้ เพราะผลที่ตามมา เธออาจจะรับมันไม่ไหว”

คำพูดที่ดูเหมือนคำเตือนแต่กลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจในที ทำให้สถานการณ์ในวงเหล้า ยิ่งดูตึงเครียดและน่าตื่นเต้นในสายตาเพื่อน ๆ ชัชรัณที่นั่งมองอยู่ถึงกับกระตุกยิ้มอย่างพอใจในท่าทีของเพื่อนรัก ขณะที่ธามไทน์ยังรักษาความนิ่งขรึมของเขาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางสาวงามที่พยายามจะเข้ามารุมล้อม แต่กลับเข้าไม่ถึง