บทที่ 6 งานวิวาห์ (3)

บทที่ 6

งานวิวาห์ (3)

“ไม่เป็นไรนะ” ราเมศวร์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มือกระชับจับเอวบางให้แน่นขึ้นเพื่อเป็นการปลอบโยนว่าไม่มีอะไรต้องกลัวหากเขาอยู่ตรงนี้

ลูกศรมีสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ เธอพอรู้จากราเมศวร์มาบ้างว่าเขาไม่ค่อยผูกมิตรกับญาติพี่น้องเท่าไหร่ ตอนที่อยู่บริษัทก็มักจะมีเรื่องกลั่นแกล้งกัน แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดอยู่ในงานที่มีสื่อจับตามองยังกล้าเผยธาตุแท้ขนาดนี้

“ผมไม่กลัวแพ้หรอกครับป้านีย์ เอาเวลาไปสั่งสอนลูกชายของป้าให้ตั้งใจทำผลงานให้ดีเถอะครับ จะได้ไม่ต้องทำตัวเป็นขี้อิจฉาแบบนี้”

“นี่แก!”

ราเมศวร์ตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้าใครแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีศักดิ์เป็นป้าและพี่สาวของพ่อเขาก็ตาม เพราะถึงอย่างไรแล้วเขาก็ไม่เคยเป็นคนของตระกูลในสายตาสุนีย์อยู่แล้ว

“แล้วอีกอย่างนะครับ ผมกับลูกศรเรารักกัน ผมแต่งงานกับคนที่รักน่ะถูกต้องแล้วครับ เป็นห่วงลูกชายคุณป้าเถอะว่าจะคว้าผู้หญิงต่ำ ๆ มาเป็นเมียหรือเปล่า ได้ข่าวว่าเด็กฝึกงานก็ยังไม่เว้นเลยนี่”

เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะดูถูกใคร ไม่ว่าจะอยู่สถานะหรือชนชั้นแบบไหนเขาไม่เคยมองใครว่าอยู่ต่ำกว่า แต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาย่อมต้องใช้คำพูดแรง ๆ เพื่อไม่ให้ถูกข่มอำนาจ ให้รู้ไปเลยว่าคนอย่างราเมศวร์คนนี้ก็ไม่ยอมอยู่เฉย ๆ เหมือนกัน แล้วก็กล้าตอกหน้ากลับไปไม่สนหัวหงอกหัวดำหน้าไหนด้วย

“ไอ้เหี้ยเมศวร์!”

คนถูกพาดพิงถึงกับเลือดขึ้นหน้า ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อเรียกความสนใจจากคนโดยรอบได้เกือบทั้งหมด หากแต่ราเมศวร์กลับเลิกคิ้วยียวนท้าทาย เพราะถ้ามีภาพหลุดออกไปว่าเขาถูกต่อยกลางงานวิวาห์เรื่องคงสนุกไม่น้อย

“สถุนจริง ๆ นะมึงเนี่ยไอ้ทิน ต่อยกูดิ มึงต่อยกูเลย” ไม่พูดเปล่ายังยื่นหน้าหวังให้หมัดสวนลงมา

เขารู้ว่าอนุทินกล้า ซึ่งนั่นเป็นความตั้งใจเพราะเขาอยากให้มันเกิดขึ้นจริง ๆ

ลองรับบทเป็นเหยื่อมันก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

“ค่อย ๆ พูดกันเถอะนะคะ คุณอนุทินจะมาต่อยเจ้าบ่าวของฉันไม่ได้นะ!” ลูกศรทำตัวไม่ถูก ตอนนี้กำลังถูกจับตามองจากทุกสายตาของแขกในงาน แล้วดูท่าว่าอนุทินน่าจะทำตามสิ่งที่ราเมศวร์ยั่วยุจริง ๆ

“อย่ามาแส่!” อนุทินตอกหน้าหญิงสาวก่อนจะกระชากจับคอเสื้อของราเมศวร์ให้แน่น มืออีกข้างง้างขึ้นหวังสั่งสอนตามคำเชื้อเชิญ

“มึงมันกระจอกไอ้ทิน” ราเมศวร์เติมสุมไฟด้วยคำพูดเจ็บแสบ เขาโกรธที่อีกฝ่ายถือดีว่าเจ้าสาวของเขา แต่ก็ไม่อยากทำอะไรผลีผลามจึงเติมเชื้อเพลิงแรงโทสะด้วยคำพูด และมันก็ได้ผล...

ผลัวะ!

ตุ้บ!

อนุทินสวนหมัดลงที่ใบหน้าของราเมศวร์เต็มแรง คนถูกต่อยปล่อยให้ร่างกายทิ้งลงกับพื้นและแสร้งปั้นหน้าเจ็บปวดกับแรงต่อยมหาศาลที่ได้รับ หากแต่แท้จริงแล้วข้างในกลับมีแต่ความสะใจที่อีกฝ่ายติดกับ

“ไอ้เหี้ยเมศวร์ กูจะฆ่ามึง!”

สิ้นคำตวาดของอนุทินสร้างความแตกตื่นฮือฮาจากผู้ร่วมงานได้ทั้งหมด ทีมงานรีบเข้ามาจับแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกันคนละทาง บางคนก็ยกมือถือขึ้นถ่ายเหตุการณ์ได้ทัน นักข่าวบางสำนักก็ไลฟ์ตามสื่อโซเชียลเพราะเป็นงานสำคัญระดับประเทศ

“เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรลูกฉัน!” รินลณีเห็นความวุ่นวายจึงปรี่รีบเข้ามา เห็นลูกชายล้มลงกับพื้นและมีแผลบาดที่มุมปากก็แทบหวีดร้อง หันไปเจอคู่กรณีที่คาดคิดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องก่อเรื่อง ก็เกือบถลาเข้าไปเอาความแต่ถูกมือใหญ่ของลูกชายปรามเอาไว้

“อย่าครับแม่ สื่อเยอะ” ราเมศวร์เอ่ยเพียงเท่านั้นก็ทำให้คนเดือดดาลหยุดยั้งการกระทำได้ทันที

คุณนายรินลณีปั้นหน้าเรียบนิ่ง กักเก็บทุกความแค้นเคืองเพราะต้องแสร้งเล่นละครให้สมกับที่ลูกชายยอมเจ็บตัว

“คุณเมศวร์เลือดออก” ลูกศรเสียงสั่นพร่า ยื่นมือไปแตะที่บริเวณมุมปากของคนตัวสูงเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ ลูกชายของคุณพี่ทำเกินไปหรือเปล่าคะ!” พอรู้ว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์แบบไหนก็รีบแผดเสียงสร้างเรื่องให้น่าสงสาร คุณนายรินลณีถามหาความยุติธรรมให้ลูกชาย ขณะที่อีกฝ่ายหน้าซีดเผือดไปเป็นที่เรียบร้อยเพราะรู้ตัวในตอนที่สายว่าเสียรู้ให้แล้ว

ตั้งแต่ที่ของพ่อราเมศวร์ถูกใส่ร้ายเรื่องทุจริต รินลณีก็ไม่เคยญาติดีกับคนทางบ้านนี้อีกเลย เจ้าหล่อนเองก็เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาหรือทำดีกับคนบ้านนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ที่บังคับกดดันให้ลูกชายทำตามคำสั่งก็เป็นเพราะอยากทวงคืนความยุติธรรมให้สามี ถึงจะตายจากโลกใบนี้ไปแล้ว แต่ความแค้นกลับไม่เคยจางหางเลย

“เงียบทำไมคะ ทำไมถึงกันแบบนี้ นี่มันงานมงคลนะคะคุณพี่ ลูกชายคุณพี่ทำกับตาเมศวร์เกินไปแล้ว โกรธเกลียดอะไรกันนักหรือคะถึงต้องลงไม้ลงมือกัน โธ่...ลูกแม่ งานแต่งของลูกแท้ ๆ แต่ต้องมาโดนคนอันธพาลทำร้าย”

“สำออย! ตอแหล! มึงตั้งใจจะ...”

“ไอ้ทินหยุด!” เสียงทรงพลังหยุดทุกคำพูดได้ชนัด

ร่างสูงท้วมของชายวัยเจ็ดสิบแปดเดินเข้ามากั้นกลางระหว่างสองฝ่ายที่เป็นหลานชายในสายเลือด ข้างกายมีภรรยาที่อายุน้อยกว่าร่วมสามสิบปีคอยประกบไม่ห่าง

“คุณพ่อ”

“คุณปู่”

สองแม่ลูกผู้ก่อเรื่องหลุดเสียงคล้ายสายลมที่พัดผ่าน สีหน้าและท่าทางแทบเปลี่ยนเป็นคนละคน เมื่อเจ้าของเสียงทรงพลังนั้นปรากฏตัว

ท่านจิวหรือเจ้าสัวจิวผู้ยิ่งใหญ่ในวงการธุรกิจ มีกิจการมากมายไว้ในครอบครอง อีกทั้งยังเป็นผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้านไว้ในกำมือ วันนี้เขาตั้งใจมาแสดงความยินดีกับหลานชายคนโปรด แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องเลวทรามให้ขายหน้าเช่นนี้

และนี่คงเป็นจุดอ่อนของสองแม่ลูกที่ราเมศวร์รู้ทัน เขาจึงเล่นละครทำให้ตัวเองน่าสงสาร รับบทเป็นผู้ถูกกระทำต่อหน้าแขกนับพัน เอาให้เห็นธาตุแท้กันไปเลยว่าใครมีวุฒิภาวะกว่ากัน

“ขอโทษครับคุณปู่ วันดีแท้ ๆ แต่คุณปู่กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” ราเมศวร์เป็นฝ่ายขอโทษก่อน แสร้งทำหน้ารู้สึกผิดและเป็นคนรับหน้าด้วยตัวเอง มือก็พลางยกไหว้ขอโทษก่อนจะแตะเบา ๆ ที่แผลถูกต่อย เรียกคะแนนสงสารจากคนมองได้เกือบทั้งหมด

“แกไม่ได้เป็นคนก่อเรื่อง ไม่เห็นต้องขอโทษเลยเมศวร์”

“ปู่เข้าข้างมัน!” อนุทินชี้หน้าหลานชายคนโปรดของปู่ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกไปเสียทุกอย่าง

“ก็แกต่อยเมศวร์เขาจริง ๆ ก่อเรื่องขึ้นจริง ๆ แล้วจะไม่ให้ฉันเข้าข้างเมศวร์ได้ยังไง” คนเป็นปู่หันหน้ากลับไป น้ำเสียงราบเรียบไร้แรงโทสะ หากแต่คนฟังย่อมรู้ดีว่าท่านจิวกำลังกดข่มอารมณ์อย่างถึงที่สุด

“ไอ้เมศวร์มันท้าผมก่อน!” ตอกหน้าและชี้นิ้วมายังราเมศวร์ที่ยักคิ้วยียวนส่งให้กัน

“ไอ้ทินว่าลูกศรครับ ผมยอมไม่ได้ที่จะปล่อยให้ใครมาว่าคนรักของผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคนรักของผมทั้งนั้น!”

คำพูดของราเมศวร์หนักแน่นมาก มันไม่เหมือนการเล่นละครเลย ลูกศรเองก็สัมผัสได้ถึงเอาแต่จดจ้องมองอย่างไม่คิดว่าจะได้ยินมันจากปากของเขา

เธอรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดและปกป้องอยู่จริง ๆ