บทที่ 5 ทำคะแนน (2)

บทที่ 5

ทำคะแนน (2)

“แม่ทำเกินไปหรือเปล่าครับ ลูกศรเป็นแฟนผมนะ แม่อยากเจอเธอผมก็พามาเจอแล้วนี่ไง”

พออยู่ด้วยกันสองคนก็ถามเข้าประเด็นทันที ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านแห่งนี้ก็ได้รับรังสีอำมหิตแผ่สะท้อนออกมาจากตัวคนเป็นแม่ ปกติเวลาที่แม่ไม่พอใจใครก็มักจะเก็บอารมณ์ได้ตลอด แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้ถึงได้เปิดเผยอย่างออกนอกหน้า ราวกับว่าเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนในชีวิต

“ก็แม่ไม่ชอบ! แม่ไม่รู้หรอกนะว่าเมศวร์กำลังเล่นอะไรอยู่ แล้วก็ไม่เชื่อด้วยว่าลูกจะคบหากับแม่เลขานั่นจริง ๆ!”

“แล้วต้องทำยังไงแม่ถึงจะเชื่อล่ะครับ” ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ เขาพูดเรื่องนี้กับแม่เป็นสิบเป็นร้อยครั้ง หากยังยืนยันที่จะไม่เชื่อกันเขาก็จนปัญญาแล้วจริง ๆ

“ทำไมถึงโกหกแม่ฮะตาเมศวร์! ถ้าจะโกหกกันจริง ๆ ก็ช่วยแสดงให้มันเนียนหน่อย ไปคว้าแม่เลขามาเป็นแฟนปลอม ๆ หลอกแม่ คิดว่าแม่จะเชื่อหรือไง นี่ไม่อยากแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนแม่ถึงได้สร้างเรื่องหลอกลวงแม่ขนาดนี้เลยเหรอ!”

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้ และคนเป็นแม่ที่เลี้ยงดูฟูมฟักลูกชายเพียงคนเดียวอย่างราเมศวร์ย่อมดูออก

“มันอาจจะเชื่อได้ยากนะครับแม่ แต่มันเป็นเรื่องจริง ผมแอบชอบลูกศรเขาตั้งแต่แรกแล้ว ชอบเขาตั้งแต่ที่เขาเข้ามาสมัครงานแล้ว” ราเมศวร์กดเสียงต่ำ สีหน้าดุดันเช่นเดียวกับน้ำเสียงที่หนักแน่นมากขึ้น

“ไม่จริง”

“ที่ผมต้องแอบคบกับเธอก็เพราะเรื่องความเหมาะสม ไม่ใช่เรื่องความเหมาะสมเรื่องฐานะหรอกนะครับ แต่เป็นเรื่องงานต่างหาก ผมไม่อยากให้เธอถูกมองไม่ดี ถ้าคนอื่นรู้ว่าเลขาเป็นแฟนกับเจ้านายก็คงจะถูกจับผิด ผมกับลูกศรเลยต้องแอบคบกันไงครับ”

คุณนายรินลณีกดสายตามองลึกไปถึงความคมขลับของลูกชาย ไม่รู้ทำไมถึงเห็นความมุ่งมั่นแน่วแน่จากสายตาคู่นั้น ทั้ง ๆ ที่ควรหลุดพิรุธอะไรออกมาสักอย่างเพราะไม่เชื่อว่าลูกชายจะชอบพอกับเลขาหน้าห้องเข้าจริง ๆ

“ก็อย่างที่บอกเลยว่าผมกับลูกศรเราเพิ่งคบกันไม่ถึงปี แต่นี่แม่เล่นจะจับผมแต่งงานกับลูกสาวเพื่อน ผมก็ต้องเอาแฟนมาแสดงตัวสิครับ ความจริงผมอยากคบหากับเธอไปอีกสักพัก แต่ในเมื่อแม่เร่งรัดผมแบบนี้ผมก็ต้องจับรวบหัวรวบหางลูกศรให้เป็นเมียผมเลยแล้วกัน”

“ตาเมศวร์! พูดแบบนี้ได้ยังไงผู้หญิงเขาเสียหายนะ”

ราเมศวร์พูดติดตลกแต่คนเป็นแม่กลับไม่ขำด้วย และการแสดงออกแบบนั้นกลับทำให้ชายหนุ่มพอใจ เขาดูออกว่าแม่ไม่ได้เกลียดชังลูกศรเลย เพียงแค่ตั้งแง่เรื่องฐานะของเธอเท่านั้น

รินลณีไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ อาจจะเจ้ายศเจ้าอย่างไปบ้างแต่ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลที่จะบีบบังคับเพื่อให้ได้ตามใจต้องการ

“ผมเข้าใจนะว่าแม่อาจจะไม่เชื่อว่าผมกับเลขาจะคบกัน แต่แม่ลองสังเกตดูเองเถอะว่าทำไมผมถึงชอบเธอ แม่ลองสัมผัสด้วยตัวเอง ลดอคติลงเถอะครับ แล้วแม่ก็จะเข้าใจเองว่าทำไมผมถึงชอบเธอ” คนเป็นลูกเอ่ยทั้งรอยยิ้มที่พร่างพรายเต็มใบหน้า แล้วก็เป็นจังหวะที่ลูกศรเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมด้วยเหล่าแม่บ้านพอดิบพอดี

“ผมช่วยนะ แล้วนี่เจ็บแขนหรือเปล่า ถ้าเจ็บต้องบอกผมนะ”

“ไม่เจ็บค่ะ ลูกศรถือข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือก แล้วอีกอย่างก็ยกแค่จานใบเดียวเอง ไม่ได้หนักอะไรเลยค่ะ”

เขาหยัดตัวลุกขึ้นและเดินเข้าไปโอบเอวแฟนสาวเพื่อนเล่นละครให้สมบทบาท ลูกศรเองก็ให้ความร่วมมือเพราะเข้าใจดีว่าการถึงเนื้อถึงตัวไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาคิดเล็กคิดน้อย

เงินหลักสิบล้านตามสัญญาต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟเธอก็คิดว่ามันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่มันก็บรรเทาลงด้วยบทสนทนาที่ราเมศวร์และลูกศรที่ต่างก็ผลัดกันตอบโต้เพื่อไม่ให้เกิดพิรุธหรือถูกจับผิด

“ต้มจืดเห็ดหอมนี่ของโปรดคุณนายเขาเลยนะลูกศร ลองชิมดูสิ จืดจนแทบไม่รู้รส” ราเมศวร์ตักต้มจืดให้กับคนข้าง ๆ และไม่วายแซวเรื่องรสชาติที่จืดจนเหมือนน้ำเปล่า เพราะคุณนายรินลณีเคร่งเรื่องสุขภาพเหลือเกิน

“เมื่อกี้ลูกศรลองชิมดูแล้วค่ะ ไม่จืดเลยนะคะกำลังดีค่ะ” เธอไม่ได้พูดเอาใจ เพียงแต่เดิมที เธอเองก็ชื่นชอบรสชาติแบบนี้อยู่แล้ว และเพราะความจริงใจในคำพูดกลับทำให้คนที่แอบลอบสังเกตอดที่จะพึงพอใจไม่ได้