บทที่ 4 ไม่เปลี่ยนแปลง (3)

บทที่ 4

ไม่เปลี่ยนแปลง (3)

“คุณนั่นแหละไปนั่งพักเถอะ หน้าซีด ๆ นะ ผมว่าไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า” ราเมศวร์บอกด้วยน้ำเสียงตำหนิ หากลูกศรกลับรู้สึกถึงความห่วงใยที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน

เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าเขาจะเป็นห่วงกันทำไม...

จะบอกว่าเธอเป็นลูกน้องใต้ปกครองก็ไม่น่าใช่ เขาไม่น่าจะใส่ใจกันขนาดนี้

ไม่ใช่ว่าไม่ดี...แต่เธอกำลังรู้สึกผิดและเกรงใจที่ทำให้เขาต้องมาลำบากด้วย

“มองผมแบบนั้นหมายความว่าไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม สายตาของเธอที่มองกันมันเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างปิดไม่มิด เธอดูเคลือบแคลงและแปลกใจทั้งที่เขาเต็มใจทุกอย่าง

“เปล่านะคะ”

“ยังไงอีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกันนี่ ผมก็ต้องมาทำหน้าที่ใช่ไหมล่ะ” ในเมื่อไม่ยอมบอกเขาก็อธิบายให้เธอฟังเอง ในเมื่ออีกไม่นานก็จะต้องเริ่มต้นทำตามสัญญาที่คุยกันไว้แล้ว เขาก็ควรมาทำหน้าที่ตัวเองให้ดีไม่ใช่หรอกหรือ

ลูกศรที่ได้ยินแบบนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ช่วงนี้เธอเอาแต่คิดเรื่องตัวเองจนลืมเรื่องสัญญาและข้อตกลงไปโดยปริยาย

“ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะคุณเมศวร์” พูดเท่านั้นก็เดินแยกออกมานอกศาลาที่ไม่มีคนเดินผ่าน

ในเมื่อเขาพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็จะพูดอธิบายในมุมมองของตัวเองเหมือนกัน

“ที่เรียกมาคุยนี่ไม่ใช่ว่าจะยกเลิกสัญญาใช่ไหม” ราเมศวร์รู้ทันว่าเธอจะพูดอะไร

“ตอนนี้ฉันไม่ต้องการใช้เงินแล้วล่ะค่ะ” แม่ตายแล้วก็คงไม่มีหนี้สินที่ก่อเพิ่มอีก แต่ส่วนที่ยังคงเหลือเธอก็จะใช้เงินเดือนและเงินเก็บตัวเองชดใช้ไปก่อน

“ไม่ได้ดิ คุณตกลงกับผมแล้วนะลูกศร” สีหน้าของราเมศวร์เข้มขึ้น เขาก็ไม่มีทางยอมให้เธอยกเลิกสัญญาเด็ดขาด

“ฉันไม่ได้อยากผิดคำพูดนะคะ แต่ฉันไม่อยากทำแล้วจริง ๆ ฉันขอโทษนะคะคุณเมศวร์ที่ทำให้คุณเสียเวลา แต่ว่า...”

“คิดดี ๆ นะลูกศร ถึงคุณไม่ต้องใช้เงินแล้วแต่ถ้าคุณมีเงินไว้มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ เงินหลักสิบล้านเลยนะ ในอนาคตของคุณยังต้องเจออะไรอีกมาก เงินนี้คุณสามารถใช้จ่ายมันได้ทุกอย่าง คุณอยากซื้อบ้าน สร้างอนาคต หรือซื้อความฝันก็ย่อมได้ทั้งนั้น ถึงแม่คุณจะเสียแล้วแต่ท่านก็คงไม่สบายใจนักหรอกที่คุณยังต้องอยู่ในสภาพเดิมแบบนี้”

ราเมศวร์แทบอยู่ไม่สุขเมื่อคิดหาเหตุผลมาหว่านล้อมให้เธอเปลี่ยนใจ เขาไม่รู้ว่าคำพูดที่เอ่ยมานั้นเหมาะสมหรือจะทำให้เธอคล้อยตามได้หรือไม่ แต่ก็คิดว่าดีกว่ายอมรับกับการปฏิเสธของเธอ

“ผมขอร้องล่ะนะลูกศร จะว่ายังไงดีล่ะ...ผมสะดวกใจ สบายใจ และไว้ใจที่เจ้าสาวของผมจะเป็นคุณ แค่คุณคนเดียวเท่านั้น”

ใบหน้าหวานเชยขึ้นมองคนตัวสูงกว่า ไม่รู้ทำไมคำพูดของเขาทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอมองเห็นความหนักแน่นมั่นใจในดวงตาคมขลับของเขา มันไม่มีเค้าความหยอกเย้าพูดเล่นอยู่เลย จนเธอเองที่เผลอไผลตอบรับในใจไปแล้ว

“คุณเมศวร์...”

“ผมจริงใจนะ จริงจังด้วย คำพูดของผมคุณมั่นใจได้เลย ผมไม่ใช่คนชอบพูดลอย ๆ รู้สึกอะไรก็พูดไปอย่างนั้น ผมอยากให้เจ้าสาวของผมเป็นคุณจริง ๆ ลูกศร”

หญิงสาวแน่นิ่งไปเพราะในหัวสมองเอาแต่ทวนคิดถึงคำพูดของเขาซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอตอบรับตกลงเขาไปตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาร้องขอกันแล้ว แต่อีกเสี้ยวเล็ก ๆ ข้างในกลับยังคงปฏิเสธเพราะไม่อยากหลอกลวงใคร

ถึงมันจะแลกด้วยเงินหลักสิบล้านที่ทั้งชีวิตคงดิ้นรนหาไม่ได้ แต่ก็ต้องแบกรับกับการโกหกหลายปี เธอต้องเล่นละครตบตาใครหลายคน หากความลับแตกก็คงถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงหิวเงินที่ยอมทำทุกอย่างอย่างไร้ศักดิ์ศรี

แต่แล้วไงเล่า...เสียงของหัวใจของเธอมันร้องดังเป็นคำตอบเดียวคือตกลง

ความผิดถูกลืมทิ้งอย่างไม่คิดย้อนกลับ ทุกการตัดสินใจเป็นคำตอบในแบบเดียวกันว่าเธอไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงข้อตกลงใด ๆ อีก

“ผมให้เวลาคุณกลับไปคิดก็ได้ แต่ผมอยากให้คุณคิดดี ๆ นะลูกศร ผมมั่นใจว่ามันคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ”

“แต่ฉันคงต้องลาออกจากการเป็นเลขาของคุณ” ลูกศรเริ่มคล้อยตามแล้ว อีกทั้งก่อนหน้านั้นเธอเองก็คิดมาแล้วว่าเธอคงต้องลาออกจากตำแหน่งเพราะหากจบสัญญาเธอคงไม่กล้าบากหน้ามาทำงานในสังคมเดิม

“อืม ผมก็ว่าจะบอกคุณพอดี ผมอยากให้คุณลาออก เพราะการแต่งงานของเรามันค่อนข้างใหญ่โตนิดหนึ่ง แล้วอีกอย่างคนก็คงมองแปลก ๆ แน่ที่ผมจะให้ภรรยามาทำงานเป็นเลขาเหมือนเดิม”