ตอนที่ 2 วันที่เขาไม่รู้จักฉัน

ตอนที่ 2

วันที่เขาไม่รู้จักฉัน

ห้องพักฟื้นส่วนตัวบนชั้นสูงของโรงพยาบาลเอกชนเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอ และแสงแดดยามสายที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาแตะแก้มชายหนุ่มบนเตียงอย่างแผ่วเบา

ธีรเมธ วรวรรษ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมสีสนิมปรือปรอย สะท้อนเงาความว่างเปล่า เขากะพริบตาหลายครั้งเพื่อปรับแสง แววสับสนฉายชัดอยู่ในดวงตานั้น

เสียงประตูเปิดเบา ๆ พร้อมร่างบอบบางของหญิงสาวผู้หนึ่งที่วิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน ดวงหน้าอ่อนใสซีดเผือดจากการร้องไห้ เธอพุ่งเข้าหาเตียงคนไข้ด้วยดวงใจที่แทบขาด

“เมธ!” เสียงเธอสั่นพร่า

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอในระยะประชิด เขาไล่มองเธอจากศีรษะจรดปลายเท้าความคุ้นเคยแว็บวาบในหัวใจ แต่กลับไม่มีความทรงจำใดหลงเหลืออยู่เลย

“คุณ...คือใครครับ?”คำถามเรียบเย็นดั่งใบมีดเฉือนกลางอกเธอ

อัญชันชะงักราวถูกฟาดด้วยแรงที่มองไม่เห็น ดวงตาที่เคยฉายแววความรักกลับมืดหม่นลงในพริบตา

“ฉัน...อัญชันไงเมธ...อัญชัน...ภรรยาของคุณ”

“ภรรยา?” เขาทวนคำด้วยสีหน้าประหลาดใจขั้นสุด ปากที่เคยจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเอื้อนเอ่ยคำราวกับเธอเป็นคนแปลกหน้า

เสียงหัวเราะเย็นชาแทรกเข้ามาราวกับรอเวลานี้มานาน

“โอ๊ย ฉันละเบื่อคนหน้าไม่อายจริง ๆ”

คุณหญิงศิริพร มารดาของธีรเมธก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มเหยียดๆ บนใบหน้าเรียบตึง

“อัญชัน เธอจะมาแสดงอะไรในที่นี่อีกหึ เมธเพิ่งฟื้น อย่าทำให้ลูกฉันเครียดเลย ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธอมันก็แค่คนที่เคยมาเกาะบริษัทเรา เป็นแค่เด็กเก็บเศษผ้า ไม่ใช่เมียใครทั้งนั้น”

อัญชันกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดแทบซึม ไม่ใช่เพราะคำดูถูกซ้ำซาก แต่เพราะสายตาของธีรเมธที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ มันไม่ใช่ความรังเกียจ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความว่างเปล่ามันเลวร้ายกว่าทุกอย่าง

“ฉันไม่ได้หลอกคุณนะเมธ...เราอยู่ด้วยกัน คุณรักฉัน เรามีชีวิตที่มีความสุข”

เธอพยายามอธิบาย เสียงสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

ธีรเมธนิ่งงัน ดวงตานิ่งเฉย มองเธอราวกับเขาอยากเชื่อ…แต่ไม่มีอะไรในหัวให้ยึดถือได้เลย

“คุณหญิงครับ ถึงเวลาตรวจแล้วครับ”

พยาบาลแทรกเข้ามาพร้อมรถเข็น

ศิริพรยิ้มพอใจ ก่อนจะหันไปกระซิบใส่หูเธอเบา ๆ

“จำใส่หัวไว้ด้วยนะอัญชัน...เมธจำเธอไม่ได้ แล้วฉันจะไม่ยอมให้เธอสร้างความทรงจำใหม่กับเขาอีกเป็นอันขาด”

คืนนั้น ฝนตกหนักราวฟ้าโกรธใครอัญชันยืนใต้ชายคาเก่าโทรมของอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ในตรอกซอยแคบ ๆ เปียกชุ่มทั้งตัวด้วยน้ำฝนและน้ำตา มือข้างหนึ่งกุมท้องแน่น เสียงหัวใจลูกในครรภ์เต้นชัดในความเงียบของใจเธอไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีคำขอโทษจากเขามีเพียงความว่างเปล่า...และความเงียบงันจากคนที่เคยสัญญาจะปกป้องเธอตลอดไป

เวลาผ่านไปอีกหลายสัปดาห์

การฟื้นตัวของธีรเมธเป็นไปตามลำดับ เขากลับมาทำงานที่บริษัท ภายใต้การควบคุมของมารดาและทนายครอบครัว แต่ไม่มีใครกล่าวถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเป็นหัวใจของเขา

อัญชันเฝ้ามองเขาผ่านหน้าจอข่าวธุรกิจบ่อยครั้งเขายังคงหล่อเหลาน่าเชื่อถือแต่แววตานั้น...ว่างเปล่าเหมือนเดิม

ในอกของเธอเริ่มมีเสียงหัวใจอีกดวงเต้นชัดขึ้นทุกวันเตือนว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เคยรักผู้ชายคนหนึ่ง

แต่กำลังจะกลายเป็นแม่ของลูกชายของเขา

ในความมืดของห้องเช่าหลังเล็กอัญชันนั่งบนเตียงเก่าสองมือประคองท้องกลมที่ไหวติงเบา ๆ

เสียงฝนยังตกข้างนอกหน้าต่าง“ถ้าเขาจำเราไม่ได้เ ราจะจำเขาแทนเองนะลูก”

น้ำตาเธอไหลอาบแก้มอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เพราะเธอจะไม่ยอมเสียใครอีกแล้ว