ของขวัญรักของเรา

ตอนที่ 1

รักที่ต้องซ่อนเร้น

เสียงลมยามค่ำคืนพัดผ่านผ้าม่านผืนบางในห้องนอนเรียบง่าย เสียงนาฬิกาไม้โบราณกระทบกันดัง กริ๊ก...กริ๊ก ผสมกับเสียงลมหายใจเหนื่อยอ่อนของหญิงสาวที่นั่งพิงพนักเตียง สีหน้าซีดเซียวแต่สายตากลับเปล่งประกายด้วยความเข้มแข็ง

“อดทนนะลูกอย่าเพิ่งออกมานะรออีกนิด แม่ยังไหว”

เสียงพร่าด้วยความเจ็บปวดของอัญชัน กระซิบกับตัวเองพลางลูบท้องกลมโตอย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำใส ทว่ามุมปากยังฝืนยิ้ม

ในมือเล็ก ๆ ของเธอกำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่ขาดวิ่นตามกาลเวลา กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่เคยประทับอยู่ยังหลงเหลือเหมือนภาพในความทรงจำอบอุ่น

เสื้อตัวนั้นคือของเขาธีรเมธ วรวรรษ ผู้ชายคนเดียวที่เธอเคยรักหมดหัวใจและผู้ชายคนเดียวที่วันนี้จำเธอไม่ได้

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีครึ่งก่อน ทุกอย่างยังเหมือนฝัน อัญชันเป็นเพียงพนักงานผู้ช่วยแม่บ้านในบริษัทวรวรรษกรุ๊ป คนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเหลียวแล แต่กลับไปเตะตาเข้ากับท่านประธานหนุ่มผู้แสนจะสุขุมและจริงจัง

ธีรเมธไม่เคยเอ่ยคำหวาน ไม่มีคำชมโอ้อวด ไม่มีคำพูดปลอบโยนในวันเหนื่อยล้า มีเพียงสายตาคู่นั้นที่มองเธอ...ราวกับเธอเป็นสิ่งมีค่าในโลกใบนี้

“ผมไม่ได้ต้องการผู้หญิงที่เพียบพร้อม ผมแค่ต้องการคนที่ไม่ทิ้งผม...ในวันที่ทุกอย่างหายไป”

นั่นคือประโยคสารภาพรักของเขาในวันหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนหลังเลิกงาน

ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงต่อต้านของทุกคนรอบข้าง โดยเฉพาะครอบครัวของเขาที่ตราหน้าเธอว่าเป็นผู้หญิงไร้ศักดิ์ศรีที่หวังปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดแต่ธีรเมธกลับยื่นมือให้เธออย่างมั่นคง

“มาเป็นภรรยาของผมนะ...แม้ไม่มีใครยินดี ผมก็ยังอยากให้คุณเป็นครอบครัวของผม”

เขาจูบหลังมือเธอในวันจดทะเบียนที่ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีแขก ไม่มีแม้แต่คำยินดีจากพ่อแม่เขามีเพียงสองหัวใจที่รักกันอย่างเงียบ ๆ

แต่แล้ว…โชคชะตาก็พรากทุกอย่างไปในพริบตา

วันนั้น เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นรอเขากลับบ้าน แต่โทรศัพท์ที่ดังขึ้น…กลับแจ้งข่าวร้ายที่สุดในชีวิต

“คุณธีรเมธประสบอุบัติเหตุครับ รถชนอย่างแรง ตอนนี้อยู่ไอซียู”

เธอจำได้ว่าเธอวิ่งฝ่าสายฝนไปโรงพยาบาลน้ำตาปนฝนจนไม่รู้ว่าอะไรเปียกกว่ากัน

ในห้องพักฟื้น เธอยืนมองเขาที่นอนแน่นิ่ง ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยบาดแผล

แต่เมื่อเขาลืมตา...เขามองเธอเหมือนคนแปลกหน้าเหมือนว่าเธอไม่เคยมีตัวตนในชีวิตของเขาเลย

“คุณเป็นใครครับ”

คำถามนั้นแทงทะลุหัวใจเธอราวกับมีดปลายแหลมและยิ่งตอกย้ำซ้ำอีกครั้งเมื่อแม่ของเขาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

“แหม...ยังไม่เข็ดอีกเหรออัญชัน ฉันบอกแล้วว่าวันหนึ่งมันต้องจบแบบนี้ เธอไม่ใช่คนของวรวรรษ ไม่เคยเป็น และจะไม่มีวันได้เป็น”

ไม่มีใคร ไม่มีใครให้เธออยู่ตรงนั้นได้

แม้กระทั่งคนที่เคยสัญญาว่าจะจับมือกันไม่ปล่อย

กลับสู่ปัจจุบัน

อัญชันลูบท้องอีกครั้ง น้ำตาไหลลงข้างแก้มอย่างเงียบงัน

“เราจะอยู่ด้วยกันนะลูก...แม่จะไม่ให้ใครพรากลูกไปจากแม่อีก”เธอพูดเสียงเบา ริมฝีปากสั่นระริก

เธอเคยยอมทุกอย่างเพื่อรักแต่วันนี้เธอจะเข้มแข็ง...เพื่อของขวัญชิ้นสำคัญที่สุดในชีวิตเธอ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนในบ้านไม้หลังเก่า มีเพียงเสียงลมหายใจของแม่ที่กล้ำกลืน และเสียงหัวใจเล็ก ๆ ที่เต้นอยู่ในท้องของแม่