2.2 กินอิ่ม

รถยนต์จอดสนิทอยู่กลางซอยเปลี่ยว วันชัยปลดเข็ดขัดนิรภัยของตนเองก่อนจะเอื้อมมือไปปลดให้เด็กสาว น้ำขิงเงยหน้าน้อย ๆ พร้อมกับเผยอปากราวกับว่ารอคอยเจ้าชายมาจุมพิต ใบหน้าของวันชัยห่างกับใบหน้าของเด็กสาวเพียงคืบเดียวเท่านั้น มือหนาเลื่อนมาวางบนหน้าขาของเด็กสาวเช่นเคย สายตาคมหลุบต่ำมองริมฝีปากสีชมพูของลูกเลี้ยงสาว

“น้ำขิงรู้ไหมว่าริมฝีปากของตัวเองสวยมาก น่าสัมผัสมันคงจะนุ่มนิ่มน่าดู” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบบอก เด็กสาวแลบลิ้นออกมาเลียขอบปากตัวเอง

“คงจะนิ่มมั้ง ขิงอยากให้น้าชัยจูบ” น้ำขิงร้องขออย่างหน้าไม่อาย พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม

วันชัยไม่รอช้าเมื่อเด็กสาวเอ่ยอนุญาตแล้ว ริมฝีปากหนา แตะลงบนกลีบปากนุ่มเบา ๆ เขาค่อย ๆ ขยับขบเม้ม เพื่อให้เด็กสาวที่ยังอ่อนประสบการณ์ได้เรียนรู้ไปพร้อมกันกับเขา ลิ้นร้อนชื้นถูกส่งเข้าไปแตะสัมผัสลิ้นอ่อนนุ่ม ความรู้สึกของน้ำขิงมันช่างตื่นเต้นแลแปลกใหม่สำหรับเธอมาก เธอเคยเห็นแต่ในจอโทรทัศน์ มือบางกำแน่นเมื่อความรู้สึกบางอย่างแล่นพร่านไปทั่วร่างกาย

“นุ่มนิ่มจริงด้วย นุ่มนิ่มไปทั้งปากและลิ้นเลย”

“น้าชัย…. น้าชัยขา”

“ครับน้ำขิง อยากให้น้าทำอะไรให้อีกไหม” วันชัยกระตุ้นต่อมความต้องการของเด็กสาวสำเร็จแล้ว ทีนี้ก็รอคอยให้เด็กสาวเป็นผู้ร้องขอให้เขาช่วยเอง

“มันแฉะเหมือนเมื่อคืนเลย น้าชัย…...” น้ำขิงบอกอย่างไร้เดียงสา เมื่อกางเกงในของเธอตอนนี้เปียกแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่น

“ไม่เป็นไรนะเด็กดีของน้าชัย” เขาปลอบ ก่อนจะยกแขนขึ้นมองนาฬิกาบนข้อมือ ขณะนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงห้านาทียังพอมีเวลา “ขยับไปนั่งเบาะหลังกันดีกว่า”

เธอทำตามอย่างว่าง่าย วันชัยก็ขยับย้ายตามมาติด ๆ เขาปลดกระดุมเสื้อนักเรียนพร้อมกับป้อนจูบให้เด็กสาวอีกครั้ง

“น้าชัยจะกินน้ำขิงแล้วนะครับ”

“กินน้ำของขิงเหมือนเมื่อคืน” น้ำขิงบอกกล่าวความต้องการของตัวเองอีกครั้ง เธอถลกกระโปรงนักเรียนขึ้นไปกองที่บั้นเอว อันเดอร์แวร์สีเหลืองพาสเทลรูปแมวเหมียวท้าทายสายตา

เขาจัดท่าให้เด็กสาวอยู่ในท่าพร้อมใช้งาน เขาก้มตัวลงไปหาและใช้ปากจูบสัมผัสขาอ่อนด้านในทั้งสองข้างสลับไปมา จมูกสูดดมกลิ่นสาบของเด็กสาว ผู้หญิงทุกคนมีกลิ่นเฉพาะตัวแม้แต่สุภีย์เองก็มีกลิ่นเฉพาะตัว เด็กสาวหายใจแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นและเสียวซ่านกับประสบการณ์แปลกใหม่ที่วันชัยเป็นผู้หยิบยื่นให้ วันชัยซุกหน้ากับหว่างขาของลูกเลี้ยงสาวอยู่นานจนร่างเล็กกระตุก

“แฮ่ก…. แฮ่ก….”น้ำขิงเป่าลมออกทางปาก ขณะที่วันชัยถอนใบหน้าออกจากหว่างขา เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบน้ำที่เปรอะเปื้อนใบหน้าคมคายของตัวเอง

“เรื่องระหว่างเราจะต้องเป็นความลับ ห้ามบอกใครโดยเฉพาะแม่” วันชัยกำชับกับน้ำขิง เธอพยักหน้ารับขณะแต่งตัว

“แล้วน้าชัยจะทำแบบนี้ให้ขิงอีกไหมคะ”

“ถ้าน้ำขิงไม่บอกใคร น้าชัยก็จะตามใจน้ำขิงทุกอย่าง ส่วนแม่…. น้าชัยจะเป็นคนบอกเอง ตั้งใจเรียนนะครับเด็กดีของน้าชัย” วันชัยยกฝ่ามือลูบศีรษะลูกเลี้ยงสาว “บ่ายสามน้าจะมารับนะ”

เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนรอส่งพ่อเลี้ยงขับรถออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย น้ำขิงมีความสุขและอยากให้วันชัยทำให้เธอมีความสุขแบบนี้ไปนาน ๆ จึงยอมทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง เพราะเธอติดใจลิ้นของพ่อเลี้ยงเข้าให้แล้ว

ร้านอาหารจีนแห่งหนึ่ง

สุภีย์ทำงานเป็นแม่ครัวอยู่ในร้านอาหารจีนแห่งนี้ ซึ่งร้านจะเปิดทุกวันตั้งแต่สิบโมงไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง และวันนี้สุภีย์เข้างานเก้าโมงเช้าแน่นอนว่าหล่อนจะต้องเลิกงานหกโมงเย็น ทว่าผู้จัดการร้านเดินเข้ามาหาหล่อนในครัวเพื่อขอร้องให้สุภีย์ทำงานล่วงเวลาไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง แม้ในตอนแรกหล่อนอยากจะปฎิเสธแต่ด้วยเงินค่าทำงานล่วงเวลาของที่นี่คิดเป็นชั่วโมงละแปดสิบบาท ทำให้สุภีย์ตอบตกลงยอมเลิกงานดึก

“สุภีย์”

“ว่าไงคะผู้จัดการ”

“แม่ครัวอีกคนเขาขอกลับบ้านก่อน ฉันเลยจะขอให้เธออยู่ทำโอทีให้หน่อย”

“อ้าว แล้วทำไมดวงดาวกลับก่อนล่ะคะ” ดวงดาวคือแม่ครัวอีกคน

“เห็นบอกว่าลูกไม่สบายต้องไปรับที่โรงเรียน ยังไงก็อยู่ช่วยกันก่อนนะ”

“ค่ะ”

เวลาพักสุภีย์รีบออกมาโทรศัพท์หาวันชัยผู้เป็นสามี เพื่อบอกให้เขารู้ว่าวันนี้เธอกลับบ้านดึก ฝากดูแลลูกสาวให้ด้วย เธอเป็นห่วงน้ำขิงมากกลัวและกังวลว่าน้ำขิงจะไปเที่ยวกับเซนเพื่อนต่างเพศอีก จึงกำชับกับวันชัยให้ไปรับที่โรงเรียนและพากลับบ้าน

“ภีย์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พี่บอกน้ำขิงแล้วว่าเลิกเรียนจะไปรับ ลูกไม่เถลไถลหรอก” วันชัยบอกเพื่อให้ภรรยาหายกังวล

“ฉันฝากลูกด้วยนะพี่”