2.1 กินอิ่ม

เด็กสาวรู้สึกโกรธพ่อเลี้ยงเป็นอย่างมากที่ถูกแกล้งแรงเช่นนี้ กางเกงในตัวจิ๋วของน้ำขิงเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำลื่น ๆ เธอทำตัวไม่ถูกยืนเคว้งอยู่กลางห้องนอนของตัวเอง วันชัยเดินเข้ามาใกล้เด็กสาวยังยืนอยู่ที่เดิม

“ขิง” น้ำขิงหันหน้ามามองวันชัยช้า ๆ ด้วยสายตาไม่พอใจและกังวล

“น้าชัยแกล้งขิงทำไม ขิงฉี่รดกางเกงเลย” เธอโวยวายอย่างไร้เดียงสา วันชัยแย้มยิ้มออกมาเบา ๆ ก่อนจะรั้งร่างบอบบางมาสวมกอด

“น้าชัยไม่ได้แกล้ง ผิวขาวเนียนของน้ำขิงทำให้น้าลืมตัว ว่าแต่น้ำขิงรู้สึกดีไหมครับที่น้าทำให้” นิ้วเรียวใหญ่ช้อนปลายคางลูกเลี้ยงสาวขึ้นมาสบตาเขา น้ำขิงตอบไม่ถูกเธอโกรธแต่ทว่าสิ่งที่วันชัยทำเธอกลับรู้สึกดีและต้องการให้เขาทำอีก

“ชอบใช่ไหม ถ้าขิงชอบแสดงว่าขิงของน้าไม่ใช่เด็กแล้ว” วันชัยตอบแทนเธอเสร็จสรรพ เขาคลายอ้อมกอดแล้วเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเลื่อนลิ้นชักออกหยิบกางเกงในตัวใหม่มายื่นให้ เธอแบมือรับแต่ยังคงยืนนิ่งไม่ยอมเปลี่ยน

“น้าชัย…. ช่วยทำมันอีกครั้งได้ไหม” เธอพูดขึ้นมาอย่างเอียงอาย นั่นทำให้วันชัยยิ้มหยันออกมา

เขานั่งคุกเข่าต่อหน้าแล้วลงมือถอดกางเกงตัวจิ๋วให้เด็กสาวเอง เส้นแพรไหมสีดำปกคลุมมากกว่าที่เคยเห็น เขาจึงคิดว่าจะหาเวลาว่างมาตัดเล็มให้เธอ วันชัยโน้มหน้าจุมพิตบนเนินเนื้อสาวเหนือเส้นแพรไหมสีดำ น้ำขิงสะดุ้งถอยร่นไปด้านหลัง เขาจึงผลักให้เธอนั่งบนเตียงนอนเสียเลย

“เดี๋ยว! ทะ ทำอะไรอ่ะ” น้ำขิงตกใจเมื่อวันชัยเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ของสงวนของตัวเองแทนที่จะเป็นมือ

“ทำแบบนี้ขิงจะมีความสุขกว่านิ้วของน้านะ อีกอย่างแม่รอกินข้าวอยู่”

“โอ้ววว น้าชัย” น้ำขิงครางขึ้นมาด้วยความเสียว

วันชัยใช้ลิ้นเลียของสงวนของเธอ เขาปาดเลียดูดน้ำจนแห้งเหือดแถมยังรัวลิ้นใส่ติ่งเสียวจนเด็กสาวกระตุกอยู่หลายครั้ง ขาทั้งสองข้างถูกวันชัยดันออกให้กว้างขึ้นเพื่อที่เขาจะได้เอาหน้าซุกเข้าไปดอมดมละเลงลิ้นใส่ร่องรักของลูกเลี้ยงสาว น้ำขิงครางเรียกชื่อเขาหลายครั้งจนกระทั่งรู้สึกถึงความบางเบาราวกับว่าตัวเองลอยอยู่บนอากาศ พอลืมตาขึ้นมองก็เห็นวันชัยกำลังยืนเช็ดปากตัวเองด้วยผ้าขนหนูของเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันที่น้ำขิงจะต้องนั่งรถไปโรงเรียนพร้อมกับวันชัย วันชัยทำงานเป็นสถาปนิกให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง โรงเรียนของน้ำขิงตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ทำงานของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ระหว่างขับรถอยู่นั่นเองวันชัยก็มักจะคอยชำเลืองมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างกายเป็นระยะ

“วันนี้เลิกเรียนกี่โมงเหรอ” วันชัยชวนลูกเลี้ยงสาวคุย

“บ่ายสามเหมือนทุกวันนั่นแหละ”

“แล้ว…. จะแวะกินอะไรก่อนถึงโรงเรียนไหม น้าจะได้แวะข้างทางให้” น้าชัยถามอย่างมีเลศนัย สายตาของเขามองแทะโลมเด็กสาวตั้งแต่หน้าขาขึ้นไปหาหน้าอก

“ไม่ น้าชัยเรื่องเมื่อวานขิงว่า…...” น้ำขิงอยากพูดคุยกับเขาเรื่องที่เกิดขึ้น เธอยอมรับว่ารู้สึกดีมากแต่ในใจลึก ๆ กลับมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

“หึ ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ ทุกคนมีความรู้สึกแบบนี้ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำขิง น้าชัยเอง หรือแม่ของขิงเอง”

“แต่น้าชัยคือผัวของแม่นะ”

ประโยคถัดมาของน้ำขิงทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุก เขาไม่ทันฉุกคิดว่าเด็กเอาแต่ใจ แรดเปิดเผยอย่างลูกเลี้ยงสาวจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี วันชัยเม้มปากแน่นก่อนจะวางฝ่ามือบนหน้าขาอวบแน่นของเด็กสาว

“ในชีวิตของน้า มีผู้หญิงสองคนที่น้ารักมากและน้าอยากทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขที่สุด คนแรกก็คือสุภีย์ และอีกคนก็คือน้ำขิง แค่น้ำขิงของน้ามีความสุข น้าทำได้ทุกอย่าง แค่เราสองคนมีความสุขด้วยกันแค่นั้น เรื่องอื่นก็ไม่ใช่ปัญหา” เขารู้ว่าคำพูดที่เอ่ยออกไปนั้นช่างเลวทรามต่ำช้าเพียงใด ทว่าความรู้สึกชอบและต้องการเอาชนะนั้น ทำให้เขายอมเห็นแก่ตัวเพื่อได้ครอบครองเธอก่อน

น้ำขิงเห็นสายตาที่เปิดเผยความต้องการของวันชัยทำให้เธอเผยรอยยิ้มยินดี พร้อมขยับขาเล็กน้อย เธอเบือนสายตาจ้องมองเบื้องหน้าเมื่อเห็นว่าจุดหมายปลายทางยังอีกไกลและอีกไม่ถึงสองร้อยเมตรมีซอยเปลี่ยวอยู่

“ขิงไม่หิวหรอกค่ะ แต่ขิงคิดว่าน้าชัยน่าจะหิว จริงมะ?” เธอเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“น้ำขิงรู้ใจน้า” วันชัยหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อถูกเด็กสาวจับได้ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบไล้ต้นขาขาวเนียนของลูกเลี้ยงสาว “น้าว่าเราแวะหาอะไรกินก่อนดีไหม”

“เลี้ยวซ้ายข้างหน้าสิคะ” เขาทำตามเด็กสาวบอก ถึงแม้ว่าเธอจะยังสดและซิง แต่ใช่ว่าจะโง่เง่าไม่รู้ความหมายของคำพูดเมื่อครู่เลย

“ขิงอยากให้น้ากินอะไรครับ” เขาลองใจถามเพื่อจะดูว่าเด็กสาวคิดเหมือนกันกับตัวเองไหม

“น้ำขิง” เธอตอบอย่างไม่คิดอะไรเลย