2.3 กินอิ่ม

“ครับ เลิกงานแล้วโทร. มานะครับ พี่จะออกไปรับ ไม่ต้องกลับเองนะมันอันตราย” วันชัยสั่งห้ามให้สุภีย์กลับบ้านเอง แม้ว่าทุกครั้งหล่อนจะกลับมาเอง ไม่ยอมโทร.มาบอกเขา เพราะหล่อนเกรงใจวันชัยซึ่งเขาก็พูดไปตั้งหลายหนว่าไม่ต้องเกรงใจ อย่าทำเหมือนเขาเป็นคนอื่น อยู่กินกันมาขนาดนี้แล้วยังจะมาเกรงใจกันอยู่อีก

“จ้ะพี่ ฉันวางสายก่อนนะ”

สุภีย์ยิ้มให้โทรศัพท์ก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋า เวลาผ่านไปหลายปีแล้วแต่หล่อนยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้วันชัยเป็นสามี เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากไม่เคยโกหกหรือทำให้เสียใจเลยสักครั้ง ไม่เคยนอกใจไปไหนมาไหนก็มักจะสวมแหวนและบอกทุกคนว่า ผมมีภรรยาแล้ว หรือ ผมมีครอบครัวแล้วครับ หากวันหนึ่งเธอจะมีลูกเขยก็ขอให้ผู้ชายคนนั้นรักลูกสาวของหล่อนและขอให้เขาเป็นเหมือนวันชัย

โรงเรียนของน้ำขิง

อาจารย์ที่สอนวิชาคาบสุดท้ายปล่อยก่อนเเวลา จึงทำให้น้ำขิงต้องมานั่งรอวันชัยที่ศาลาริมรั้วของโรงเรียน เธอเลือกที่จะเอาการบ้านขึ้นมานั่งทำระหว่างรอวันชัยมารับ แต่สมองกลับโลดแล่นนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ น้ำขิงยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว เธอหลับตาพริ้มเมื่อนึกถึงลิ้นร้อนชื้นของพ่อเลี้ยงที่แตะสัมผัสร่างกายของเธอ

“ขิง น้ำขิง!!”

“โอ๊ะ! เซน” เป็นเซนนี่เองที่เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเธอ

“เรียกตั้งนาน เหม่ออะไร”

“คิดอะไรเพลิน ๆ แล้วเธอเลิกแล้วเหรอหรือว่าไม่ได้เข้าเรียน” น้ำขิงถามอย่างรู้ทัน เซนเป็นวัยรุ่นที่ค่อนข้างเกเรติดเพื่อน ซึ่งเพื่อนสนิทของเซนมักจะชวนกันโดดเรียน พากันไปนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องน้ำชายอาคารเรียนหลังเก่า

“อาจารย์นัดสอบเก็บคะแนน สอบเสร็จก็ปล่อยเลย แล้วขิงล่ะ ไปไหนต่อไหม”

“รอน้าชัยมารับ”

“อ้าว เป็นความคิดของแม่เธอสินะลูกโตแล้วยังจะมาบังคับอยู่ได้” เซนไม่ชอบผู้ใหญ่ที่บังคับและไม่เข้าใจเด็ก โดยเฉพาะสุภีย์แม่ของน้ำขิง เขาพอรู้ว่าแม่ของน้ำขิงไม่ชอบขี้หน้าเขาเพราะเขาเป็นเด็กเกเร

“ก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องไปส่งถึงบ้าน ก็ไม่ฟังเอง ช่วยไม่ได้”

“เราว่าจะชวนเธอไปดูหนัง” เซนกำลังตามจีบน้ำขิงอยู่ แม้ว่าเขาสองคนจะมีความรู้สึกกันแบบเพื่อนมากกว่า แต่เพราะความเป็นวัยรุ่นต่างมองว่ามีแฟนในวัยเรียนเท่จะตาย จึงอยากมีแฟนบ้างก็เท่านั้น

น้ำขิงตาลุกวาวเมื่อได้ยินว่าเซนจะชวนไปดูหนัง แต่เพียงแวบเดียวก็สลดลงเพราะรู้ว่าไปกับเซนไม่ได้

“วันหลังได้ไหม” น้ำขิงถามเสียงออดอ้อน

“แล้วได้ไหมล่ะ แม่เธอให้พ่อเลี้ยงมาคอยรับคอยส่งแบบนี้” เซนประเมินแล้วว่าโอกาสหน้าคงจะไม่มีอีกแล้วที่น้ำขิงกับเขาจะได้ไปไหนด้วยกัน

“น้าชัยใจดี ขิงเป็นเด็กดีให้น้าชัยไปส่งสักสองสามวันแล้วค่อยขออนุญาตก็ได้” หรือไม่ ถ้าน้าชัยไม่ยอมให้เธอไปดูหนังกับเซน เธอเองก็จะลากวันชัยไปดูหนังด้วยเสียเลย

ร้านไอศกรีม

วันชัยใจดีถือโอกาสพาน้ำขิงไปกินไอศกรีม ซึ่งเป็นร้านที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ โรงเรียน เขาถ่ายรูปน้ำขิงกำลังตักไอศกรีมเข้าปากส่งให้สุภีย์ดู เพื่อรายงานว่าน้ำขิงอยู่กับเขาไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ ซึ่งสุภีย์ก็รีบตอบกลับมาด้วยสติ๊กเกอร์รูปหมีกับหัวใจสีชมพู

“วันนี้แม่เขากลับดึกนะ ดึกมากเลยเพราะต้องอยู่ในทำโอที” วันชัยบอกเรื่องสุภีย์ให้ลูกเลี้ยงสาวฟัง

“ทำไมแม่ทำโอทีบ่อยจัง เงินไม่พอเหรอคะ” แม้จะไม่ค่อยพูดดีกับแม่เท่าไรนัก แต่น้ำขิงก็ยังเป็นห่วงและคอยถามเรื่องของแม่ผ่านพ่อเลี้ยงเสมอ

“เรื่องเงินน้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเงินไม่พอก็น่าจะบอกน้านะ อย่างว่าล่ะแม่เราขี้เกรงใจ ขิงว่าไหม”

“น้าชัย หรือขิงจะทำงานพิเศษดีคะ จะได้ไม่ต้องขอเงินแม่ด้วย อีกอย่างแม่จะได้ไม่ต้องมาบ่นหรือบังคับขิงอีก”

แม้ว่าวันชัยจะเห็นด้วยกับน้ำขิงเรื่องหางานพาร์ทไทม์ทำระหว่างเรียน มันเป็นความคิดที่ดีมาก เขาภูมิใจที่เด็กสาวมีความคิดที่จะช่วยแบ่งเบาภาระคนเป็นแม่ แต่เขากลับกังวลเรื่องอื่นมากกว่า

“เป็นความคิดที่ดีนะ ไว้น้าจะลองคุยกับแม่เราอีกที”

“ขิงโตแล้ว ขิงถามความเห็นของน้าชัย ไม่ใช่ขออนุญาตแม่ น้าชัยเข้าใจอะไรผิดไหม” คำถามไม่สบอารมณ์ของลูกเลี้ยงสาวทำให้วันชัยหัวเราะออกมา

“น้ารู้ว่าขิงโตแล้ว แต่ที่น้าจะคุยกับแม่ไม่ใช่ว่าน้าจะไปขออนุญาตแทนขิงเลยนะ ขิงถามความคิดเห็นน้า แต่คนที่จะให้ความเห็นได้ดีกว่าก็ต้องเป็นแม่ถูกต้องไหม สุภีย์เขาทำงานร้านอาหารเขาน่าจะรู้จักคนมากกว่าน้านะ” วันชัยอธิบายให้เด็กสาวฟัง น้ำขิงมีสีหน้าคล้อยตามคำพูดของเขา