ตอนที่ 3 ทั้งสำนึกผิดทั้งปรารถนา nc

ค่ำคืนในห้องโถงที่เงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ร้อนระอุ หลงหยางเฉินยืนอยู่ตรงหน้าฮูหยิน

"อันฉิงหรู... ข้าทนไม่ไหวแล้ว" เขากระซิบเสียงแผ่ว ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะผิวแก้มเนียนของนาง

นางเบือนหน้าหนี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถอยห่าง หลงหยางเฉินก็ก้าวเข้าหาพร้อมคว้าข้อมือของนางไว้แน่น “ข้าไม่สนใจว่าผู้ใดจะผ่านไปมา ข้าเพียงต้องการพิสูจน์ให้เจ้ารู้ว่า เจ้าคือทุกสิ่งสำหรับข้า”

ก่อนที่นางจะทันพูดอะไร ร่างสูงใหญ่ของเขาก็โน้มลงมา ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงบนกลีบปากของนางอย่างเร่าร้อนและแนบแน่น เขาบดขยี้ราวกับต้องการลบล้างความโกรธเคืองและความห่างเหินที่เกิดขึ้น ริมฝีปากของเขาเคลื่อนไหวอย่างเชี่ยวชาญ ขณะที่มือใหญ่ค่อย ๆ ลูบไล้เรือนร่างของนางอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความปรารถนา

อันฉิงหรูพยายามจะผลักเขาออก แต่แรงต้านของนางค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อเขากระซิบเสียงพร่า “เจ้าเป็นของข้า… และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าหลุดมือไป” เขาสัมผัสร่างของนางราวกับต้องการย้ำเตือนว่านางยังเป็นของเขาอย่างแท้จริง

แม้ในหัวใจของนางจะยังมีร่องรอยของความขุ่นเคือง แต่เปลวไฟแห่งความหลงใหลที่เขามอบให้นั้นค่อย ๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของนาง สัมผัสที่ร้อนแรงของเขาทำให้นางเผลอจมดิ่งลงไปในกระแสแห่งความปรารถนาโดยไม่รู้ตัว

เสียงฝีเท้าของเด็กรับใช้ที่ผ่านไปมาในโถงนั้นทำให้นางดึงตัวเองกลับมาสู่ความจริง นางผลักเขาออกเล็กน้อย แต่หลงหยางเฉินยังไม่ละสายตา เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย พลางยกมือไล้แก้มของนาง "เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่กลัวใคร… และข้าก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้ากลับมาอยู่ในอ้อมกอดของข้า"

แม้นางจะยังไม่พูดสิ่งใด แต่แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธก็เริ่มอ่อนลง ทิ้งไว้เพียงความสับสนในใจตนเองว่า ควรจะยอมรับความเร่าร้อนของเขาหรือควรรักษาระยะห่างเพื่อปกป้องหัวใจของตน...

ฮูหยินอันฉิงหรูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของนางวาววับด้วยความสับสนและประหม่า เมื่อแม่ทัพหลงหยางเฉินโน้มเข้ามาใกล้จนร่างของเขาแทบจะกลืนร่างของนางไว้ นางพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมหัวใจที่เต้นแรง ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบาและอ่อนโยน

“ท่านพี่... สถานที่แห่งนี้ไม่ควร พวกเราควรย้ายไปยังที่อื่น...”

คำพูดของนางเจือด้วยความกังวล แต่กลับไม่ได้ซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ หลงหยางเฉินสบตากับนางด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ เขาไม่ตอบคำพูดของนางในทันที หากแต่ยกมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยไอร้อนแตะลงบนเอวบางของนางอย่างอ่อนโยน แต่มั่นคง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ลึกและพร่ำด้วยความปรารถนา

“หากเจ้าไม่อยากให้ใครเห็น ข้าก็จะพาเจ้าหนีไป... ไปในที่ที่ไม่มีใครรบกวนเรา”

พูดจบ เขาก็โอบร่างของนางขึ้นด้วยท่วงท่าที่ชวนให้หัวใจของอันฉิงหรูเต้นระส่ำ ร่างสูงใหญ่ของหลงหยางเฉินเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและหนักแน่น เขาอุ้มนางไว้แนบชิดจนร่างทั้งสองแทบจะกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว มือที่ร้อนผ่าวของเขาไล้ไปตามแผ่นหลังของนางในระหว่างทาง ราวกับต้องการปลอบโยนและย้ำเตือนถึงความปรารถนาที่เขามีต่อนาง

เมื่อมาถึงห้องนอน หลงหยางเฉินใช้เท้าผลักประตูเบา ๆ ประตูปิดลงพร้อมเสียงดัง ปัง ที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย เขาวางนางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แต่สายตาที่จับจ้องร่างงามของนางนั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่แทบจะควบคุมไม่ไหว

“เจ้าคือของข้า... และไม่มีที่ใดที่เหมาะสมไปกว่านี้” เขากระซิบขณะโน้มตัวลงมา สัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่ซุกไซ้ไปตามลำคอของนาง ร่างกายของเขาสื่อความรู้สึกที่รุนแรงและเร่าร้อน สร้างบรรยากาศที่ทำให้นางแทบจะละลายไปในอ้อมกอดของเขา...

อันฉิงหรูพยายามควบคุมความรู้สึกที่ตีรวนในอก แต่เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่หลงหยางเฉินจุดขึ้นในใจนางนั้นรุนแรงจนยากจะต้านทาน

ในห้องนอนที่ปิดสนิทและเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศเร่าร้อน แม่ทัพหลงหยางเฉินจับจ้องฮูหยินอันฉิงหรูด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขาเผยให้เห็นความปรารถนาอย่างไม่อาจปกปิด เขากระชากลมหายใจถี่ ร่างกายร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความต้องการที่ไม่มีทีท่าว่าจะมอดลง

มือใหญ่ของเขาสัมผัสลงบนขอบชุดของนาง ก่อนที่จะเริ่มถอดมันออกอย่างเร่งรีบราวกับคนที่เสียการควบคุม สายตาของเขาไม่ละไปจากเรือนร่างงดงามที่กำลังเผยให้เห็นช้า ๆ ผิวเนียนละเอียดของอันฉิงหรูเปล่งประกายในแสงสลัว ชวนให้เขาหลงใหลจนแทบไม่อาจยับยั้งตนเองได้

"อันฉิงหรู..." เสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน "เจ้าทำให้ข้าแทบจะคลุ้มคลั่ง... เจ้ารู้ตัวบ้างไหมว่าข้าต้องการเจ้าเพียงใด"

เมื่อชุดชั้นนอกของนางหลุดออกจนหมด ร่างเปลือยเปล่าของนางปรากฏต่อหน้าเขา ความงามอันบริสุทธิ์ของนางทำให้หลงหยางเฉินแทบหยุดหายใจ ดวงตาของเขาไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบ ราวกับทุกส่วนในร่างกายของนางถูกสรรค์สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

เขาโน้มตัวเข้าหานาง มือที่ใหญ่และร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนางอย่างทะนุถนอมแต่หนักแน่น ความร้อนในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่สัมผัสนาง เขากระซิบเสียงพร่าข้างหูของนางด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความหลงใหล

“เจ้าเป็นของข้า… ข้าไม่อาจปล่อยให้ความงามนี้หลุดมือไปได้”

อันฉิงหรูที่พยายามจะห้ามปรามในตอนแรก กลับรู้สึกถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านจากสัมผัสของเขา จนทำให้หัวใจของนางสั่นไหว ความปรารถนาที่เขามอบให้นางนั้นรุนแรงและลึกซึ้งจนทำให้นางเผลอจมดิ่งลงไปในกระแสนั้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ทุกการกระทำของเขาแสดงถึงความเร่าร้อนและความรักที่มีต่อนาง ท่ามกลางความวาบหวามนี้ อันฉิงหรูรู้เพียงอย่างเดียวว่า นางไม่อาจปฏิเสธแม่ทัพผู้ซึ่งครอบครองทั้งหัวใจและเรือนร่างของนางไว้โดยสมบูรณ์...

“ท่านพี่... หากท่านรักข้าจริง อย่าได้หมางเมินกับข้าอีกเลย ในยามที่เราต้องนอนแยกห้องกัน ท่านไม่รู้หรือว่าข้าต้องเปลี่ยวเหงาสักเพียงใด...” น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แต่สะเทือนลึกถึงหัวใจ หลงหยางเฉินหยุดนิ่งชั่วครู่ ราวกับทุกคำของนางกำลังทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างแหลมคม

นางสบสายตาของเขา น้ำตาที่ไหลเอ่อในดวงตางามทำให้แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกผิดอย่างที่สุด

“ข้าเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ แม้ข้าจะเกิดในตระกูลสูงส่ง แต่ข้าก็ยังต้องการความรัก ความใกล้ชิด ความปรารถนา... เช่นเดียวกับหญิงทั่วไป”

คำพูดของนางทำให้หลงหยางเฉินสะอึก เขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด มือใหญ่ลูบไล้ไปที่แก้มนวลของนางอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาสั่นไหวก่อนที่เขาจะก้มลงจุมพิตหน้าผากของนาง

“โถ่... ที่รักของข้า...” เขากระซิบเสียงแผ่ว ทว่าทรงพลัง “ข้าผิดไปแล้ว... ข้าละเลยเจ้าไป แต่ข้าขอสาบาน ณ ค่ำคืนนี้ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า ข้าจะมอบทุกสิ่งที่เจ้าโหยหา ข้าจะรักเจ้า จะดูแลเจ้า จนกว่าเจ้าจะพอใจ”

คำพูดของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ แต่ในน้ำเสียงนั้นยังแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่กำลังลุกโชน หลงหยางเฉินโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขากดลงบนริมฝีปากของนางอย่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงรักที่ไม่อาจหักห้าม เขาปล่อยให้ทุกความรู้สึกที่เก็บกดมาตลอดระบายออกมาในจุมพิตที่เร่าร้อนและลึกซึ้งนี้

มือใหญ่ของเขาโอบประคองร่างของนางไว้แน่น พลางพูดต่อด้วยเสียงพร่าที่เต็มไปด้วยความหมาย “ค่ำคืนนี้ ข้าจะรักเจ้าให้สมกับที่เจ้าปรารถนา ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเจ้า... จะลืมความเศร้าในหัวใจไปจนหมดสิ้น”

อันฉิงหรูที่ยังคงสะเทือนใจในตอนแรก เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากสัมผัสของเขา ไฟแห่งความปรารถนาและความรักที่เขามอบให้นั้นทำให้นางค่อย ๆ ปล่อยตัวจมดิ่งไปในอ้อมกอดที่ทั้งอบอุ่นและเร่าร้อนของหลงหยางเฉิน