ตอนที่ 2 น้ำเชื้อที่ดี nc

ยิ่งเวลาผ่านไปท่านแม่ทัพก็ยิ่งที่จะโยกเอวใส่เรือนร่างของฮูหยินของสหายสนิทของตนมากยิ่งขึ้นราวกับว่าในช่วงเวลานี้นั้นตัวของเขาต้องการที่จะปลดปล่อยความเร่าร้อนออกมา เรือนร่างที่สุดแสนจะบอบบางของนางนั้นกลับหลั่งน้ำแห่งความปรารถนาออกมาอย่างบ้าคลั่งจนมันไหลเยิ้มเต็มที่ท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพเต็มไปหมดราวกับว่าตัวของนางนั้นกำลังพึงพอใจในรสสัมผัสที่ท่านแม่ทัพผู้นี้มอบให้ไม่เพียงแค่นั้นแต่ตัวของนางยังเด้งเอวสวนเข้าไปที่ท่อนเนื้อของท่านแม่ทัพอย่างเร่าร้อนราวกับว่านางต้องการที่จะรีดน้ำของเขาออกมา

อ๊า...อ๊า..ในขณะที่ตัวของนางโดนท่านแม่ทัพโยกเอวใส่เรือนร่างของนางอย่างหนักนางก็ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างเร่าร้อน นางดูดเลียเรือนร่างของท่านแม่ทัพด้วยความหื่นกระหายทำให้ตัวของแม่ทัพถึงกับเสียวจนสั่นเกร็งไปทั้งร่างความร่านของสตรีนางนี้นั้นแทบที่จะไร้ที่สิ้นสุด

“แม่ทัพเจ้าขา จงปลดปล่อยความหื่นกระหายเข้ามาที่ภายในเรือนร่างของข้า” นางเรียกร้องหาน้ำกามของท่านแม่ทัพนางคาดหวังที่จะให้เขาปลดปล่อยมันเข้ามาภายในเรือนร่างของนาง

“โอ้ววว ไม่ไหวแล้ว พร๊วด...” แม่ทัพหลงหยางเฉินอัดฉีดน้ำแห่งความปรารถนาของตนเข้าไปที่เรือนร่างของเมียของสหายรักอย่างเต็มที่ร่างของนางถึงสั่นกระตุกไปมานางโอบกอดเอวของท่านแม่ทัพอย่างเร่าร้อนหลังจากนั้นไม่นานน้ำของเขาก็ค่อยๆไหลเยิ้มทะลักที่บริเวณรูของนาง

อ่า...นางส่งเสียงร้องครางออกมาด้วยความพึงพอใจหลังจากที่เรือนร่างของนางได้รับน้ำเชื้อของท่านแม่ทัพอย่างเต็มที่นางคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าน้ำเชื้อของแม่ทัพหลงหยางเฉินผู้นี้จะสามารถทำให้นางผลิตทายาทที่ดีออกมา แต่ถ้าหากนางท้องกับสามีเด็กที่เกิดมาคงที่จะไม่ได้เรื่องเหมือนกับสามีของนางนางต้องการผลิตทายาทที่โดดเด่นและ

น้ำเชื้อของแม่ทัพหลงหยางเฉินคือตัวเลือกที่ดีที่สุดแน่นอนถ้าหากนางท้องเข้าจริงๆสามีของนางจะต้องเป็นคนรับผิดชอบและเป็นพ่อของเด็กเขาควรที่จะขอบคุณนางที่นางกำลังแอบผลิตทายาทที่ดีให้กับเขา

“แม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ของข้าท่านยังมีแรงอีกไหม” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเร่าร้อนทั้งที่เรือนร่างของนางนั้นพึ่งที่จะถูกอัดฉีดน้ำกามไปเมื่อครู่ยังไม่ทันที่บริเวณรูของนางจะหายแฉะนางก็เรียกร้องท่อนเนื้อของเขาอีกแล้ว

ฉวบ ฉวบ ฉวบ แม่ทัพหลงหยางเฉิน ยัดท่อนเนื้อที่อ่อนยวบของตนเข้าใส่ภายในเรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนาง นางกำลังเรียกร้องท่อนเนื้อของเขามากมายถึงเพียงนี้ตัวเขาในฐานะชายชาตรีจะไม่จัดให้นางได้อย่างไร บรรยากาศภายในห้องรับรองเต็มไปด้วยความเร่าร้อนอีกครั้งเขาจัดการกับเรือนร่างของนางอย่างหื่นกระหายในมาตัวของนางนั้นร่านนักตัวของเขานั้นก็ยินดีที่จะสนองให้ มือของท่านแม่ทัพแตะสัมผัสเข้าไปที่ภายในเรือนร่างของนางอย่างดิบเถื่อนเขาทำราวกับว่าตัวของนางนั้นเป็นหญิงสาวจากย่านโคมแดงเพื่อที่จะคอยรับใช้เขา

อ๊า.....ด้วยความเสียวกระสันอย่างถึงขีดสุดทำให้เรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางกระสับกระส่ายไปมาหลังจากนั้นนางก็ปลดปล่อยน้ำแห่งความปรารถนาออกมา ความเร่าร้อนที่ท่านแม่ทัพมอบให้มันทำให้หญิงสาวจอมร่านเช่นนางพึงพอใจเพียงไม่กี่ชั่วอึดใจนางก็ปลดปล่อยน้ำออกมาแล้วนางนอนอย่างหมดแรงหลังจากที่ปลดปล่อยความต้องการออกมาแม่ทัพหลงหยางเฉิน จ้องมองผลงานตรงหน้าด้วยความพึงพอใจที่เล่นงานเรือนร่างของสตรีของสหายรักของตนอย่างเร่าร้อนหากมันร่วมรักกับนางยามใดมันคงไม่รู้สึกตัวว่าเรือนร่างเมียรักของตนนั้นมันแอบแฝงไปด้วยน้ำกามของสหายคนสนิทเช่นเขาอยู่ แม่ทัพหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนำท่อนเนื้อของตนถูไถที่บริเวณจุดอ่อนไหวต่อการสัมผัสของนางไปมา หญิงสาวนอนยังหมดแรงแต่ก็ส่งเสียงร้องกระเส่าออกมา เวลาผ่านไปสักพักคนทั้งคู่ก็แต่งตัวเธอจะต้องรีบเดินทางกลับก่อนที่เช้าวันใหม่นั้นจะมาถึงเธอต้องเดินทางกลับถึงบ้านก่อนสามีของเธอ

หลังจากที่คนทั้งสองออกมาจากห้องสายตาของคนทั้งสองนั้นก็ต้องหยุดชะงักเพราะฮูหยินอันฉิงหรูสตรีคู่ชีวิตของแม่ทัพหลงหยางเฉินนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่บ้านห้องโถงของจวนไม่ว่าจะไปไหนมาไหนก็ต้องผ่านสถานที่แห่งนี้ทั้งนั้น

“ดูเหมือนว่าตัวเจ้าจะปรึกษาชีวิตคู่กับสามีของข้านานเกินไปหน่อยนะ” ฮูหยินอันฉิงหรูอดไม่ได้ที่จะกล่าววาจาอย่างเหน็บแนมสามีคนรักของนางแอบร่วมรักกับสตรีนางอื่นอย่างไม่เกรงใจนางและสตรีนางนั้นก็ดันเป็นสหายรักของเขา

“อันฉิงหรู เจ้าอย่าได้มีจิตคับแคบเลยนางเพียงแค่ต้องการคำปรึกษาเท่านั้นและนางก็เป็นผู้หญิงของสหายรักของข้าด้วย” แม่ทัพหลงหยางเฉิน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“แล้วเสียงร้องครวญครางที่สุดแสนจะเร่าร้อนเมื่อครู่มันคืออะไร” ฮูหยินอันฉิงหรู นางอดไม่ได้ที่จะพูดจาเสียดสีต่อแม่ทัพผู้ไร้หัวใจผู้นี้การกระทำของเขามันเริ่มที่จะทำให้นางเริ่มที่จะรู้สึกหมดรักเขาลงไปทุกที

“ข้าไม่คุยกับเจ้าล่ะ หาแต่เรื่องชวนทะเลาะ” แม่ทัพหลงหยางเฉินเดินจูงมือส่งสาวงามที่เขาพึ่งร่วมรักอย่างดุเดือดเมื่อครู่เดินไปส่งนางที่รสม้าหลังจากนั้นเขาก็เดินกลับมาเผชิญหน้ากับสตรีผู้อันเป็นที่รักของตนอีกครั้ง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม่ทัพหลงหยางเฉินนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าฮูหยินอันฉิงหรู ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและแรงปรารถนาที่ต้องการให้นางอภัย ใบหน้าของนางงามสง่าดุจดอกไม้แรกแย้ม แต่นัยน์ตาที่เคยมอบความรักให้เขากลับเปี่ยมไปด้วยความโกรธและผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่เอาน่า สตรีผู้อันเป็นที่รักยิ่งของข้า เจ้าย่อมรู้ดีมิใช่หรือว่าภายในหัวใจของข้านั้นมีเจ้าเสมอ" หลงหยางเฉินกล่าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยแรงอ้อนวอน "ข้าเพียงแค่หลงไปกับความเร่าร้อนของสตรีอื่นเพียงชั่วครู่เท่านั้น มันไม่มีความหมายอะไรสำหรับข้าเลย... นอกจากเจ้า"

นางยังคงจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความขมขื่น เสียงของเขาไม่ได้ทำให้นางใจเย็นลงแม้แต่น้อย อันฉิงหรูมิได้เอ่ยคำใด แต่ความเงียบงันของนางกลับทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งอึดอัด ความโกรธเคืองของนางยังคงแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน นางมองเขาอย่างไม่วางตา ราวกับต้องการให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำคือการหักหาญน้ำใจของนางอย่างไม่น่าให้อภัย

หลงหยางเฉินรับรู้ได้ว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวไม่อาจลบล้างความผิดของเขาได้ เขาขยับเข้าหานางอย่างเงียบงัน ก่อนที่จะจับใบหน้าของนางเบา ๆ ด้วยสองมือ และในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็โถมตัวเข้าหา บดขยี้ริมฝีปากของนางด้วยจุมพิตอันเร่าร้อนและรุนแรง

"อ๊ะ..." อันฉิงหรูพยายามที่จะผลักเขาออกในตอนแรก แต่สัมผัสที่เร่าร้อนและดุดันนั้นกลับทำให้นางเริ่มรู้สึกถึงความสั่นไหวในหัวใจของตนเอง ความโกรธเคืองที่มีต่อเขาค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย จิตใจของนางเริ่มอ่อนยวบต่อแรงปรารถนาที่หลงหยางเฉินมอบให้

แม่ทัพหนุ่มกระซิบข้างหูของนางขณะอุ้มร่างบอบบางของนางเข้าสู่อ้อมกอด "ข้ารู้ว่าข้าผิด แต่ข้าขอสาบาน... จะไม่มีผู้ใดแทนที่เจ้าภายในหัวใจของข้าได้"

เสียงหอบสะท้อนอยู่ในอากาศ อันฉิงหรูที่ในตอนแรกตั้งใจจะต่อต้าน แต่แล้วกลับไม่อาจต้านทานความปรารถนาและความรักที่ยังคงหลงเหลือในหัวใจของนางได้ ความโกรธเคืองค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความหลงใหลที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง...