บทที่ 5 เอาคืน

“รู้ไหม คนที่กล้าทำร้ายร่างกายของฉันจะต้องเจออะไร”

น้ำเสียงที่ปกติจะนิ่งอยู่แล้วตอนนี้นิ่งเย็นมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า น้ำเสียงเยียบเย็นของณัฐเดชสามารถทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของทิชารีย์ตั้งชัน เขากำลังทำให้เธอกลัวด้วยเสียงและใบหน้าที่นิ่งขรึม สายตาของเขาที่จ้องหน้าเธอเหมือนดวงตาของเสือร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อ

ตามสัญชาตญาณของร่างกาย เมื่อเราสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังกล้ำกรายเข้ามาใกล้ ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ได้จงถอย และทิชารีย์เองก็รู้ว่าเธอไม่มีทางทำอะไรณัฐเดชได้หากเขาคิดจะทำอะไรขึ้นมาจริง ๆ และเพื่อความปลอดภัยหญิงสาวเลือกที่จะลุกแล้วลงจากเตียงเพื่อหนีเขา

หึ เสือร้ายแสยะยิ้มขณะมองภาพลูกแกะก้าวลงจากเตียงแล้วทำเนียนเดินช้า ๆ ไปทางห้องน้ำ มันง่ายไปหรือเปล่าที่จะเดินหนีกันแบบนี้ เธอทำเข้าเจ็บ คำขอโทษสักคำยังไม่พูดออกมาให้ได้ยิน

‘จะหนีเข้าห้องน้ำเหรอ ช้าไปนะทิชา’

ถ้าเขาคือเสือ ก็เป็นเสือซุ่มที่กำลังจะตะครุบเหยื่อโดยไม่ให้เหยื่อได้รู้ตัว

คนตัวสูงกว่า มีขายาวกว่า แค่เขาลงจากเตียง ก้าวขาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวของเธอแล้ว และเท้าของณัฐเดชก็เบามากซะด้วยเพราะทิชารีย์ไม่ได้ยินเสียงของเขา ทำให้เธอไม่รู้ว่าเขาตามเธอมา แต่ตอนนี้จะวิ่งหนีก็คงไม่ทันแล้ว

“ว๊าย!!”

ร่างแบบบางลอยละลิ่วขึ้นจากพื้นเมื่อคนตัวใหญ่กว่าเดินมาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ

“พะ พี่ณัฐปล่อยทิชาลงเถอะนะคะ”

“ฉันปล่อยเธอแน่”

เขาปล่อยเธอแน่ แต่ไม่ได้จะปล่อยให้ยืนบนพื้นตรงอ้างล้างหน้า ณัฐเดชอุ้มทิชารีย์มาหยุดอยู่ใต้เรนชาวเวอร์ ปล่อยตัวหญิงสาวให้ยืนบนพื้นอย่างมั่นคง แต่เขาไม่ได้จะเดินออกไปง่าย ๆ แน่ เสียแรงอุ้มเข้ามาขนาดนี้แล้ว มันถึงเวลาที่เขาจะต้องเอาคืนคนที่กล้าตบหน้าหล่อ ๆ ที่เขาตั้งใจบำรุงดูแลมาอย่างดี

“หันหลัง” น้ำเสียงออกคำสั่ง ส่วนคนที่โดนสั่งยังคงอยู่ในอาการมึนงง ทิชารีย์ไม่ค่อยใจสิ่งที่เขาทำตั้งแต่เดินมาอุ้มเธอ ตอนนั้นตกใจมากแล้วตอนนี้ยังมาทำหน้าขึงขังออกคำสั่งให้เธอยืนหันหลังให้อีก นี่เขาคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่...

“พี่ณัฐจะทำอะไรทิชาคะ ทำไมต้องหันหลัง” ไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง แถมยังใจกล้าถามเขากลับไปอีก

“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เรียกได้ว่า เป็นลูกรักของพระเจ้า แต่เขาทำตัวเป็นซาตานจิตใจด้านชา และตอนนี้เขาคือคนที่ทิชารีย์ไม่อยากจะไว้ใจเลยจริง ๆ สายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น เขาต้องกำลังคิดทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายกับเธออยู่แน่ ๆ

“ไม่ค่ะ พี่ณัฐต้องบอกทิชาก่อนว่าพี่ณัฐจะทำอะไร”

“อาบน้ำให้เธอไง”

ในเมื่ออยากรู้เขาก็จะบอกและเขาตั้งใจที่จะทำแบบที่พูดจริง ๆ แต่การอาบน้ำให้ในแบบของเขาคงไม่ได้เป็นแบบที่ทิชารีย์กำลังคิด

การดูแล ความอ่อนโยนเธอจะไม่มีวันได้รับจากเขาและนี่คือการลงโทษที่เธอกล้าตบหน้าเขา

“ทิชาอาบเองได้ค่ะ พี่ณัฐออกไปก่อนนะคะ” ไม่มั่นใจว่าเขาพูดจริงไหม แต่เธอเริ่มได้กลิ่นแปลก ๆ แล้วสิ

“ผัวอยากอาบน้ำให้ เมียที่ดีไม่ควรขัดใจรู้ไหม”

พูดจบแขนยาวๆก็เลื่อนมือไปเปิดน้ำทันที ปล่อยน้ำลงมาโดนร่างบางที่ยื่นอยู่ใต้เรนชาวเวอร์พอดิบพอดี และด้วยความตกใจบวกกับตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนอนทำให้ทิชารีย์จะขยับตัวออกจากตรงนั้นแต่คนตัวใหญ่กว่าไม่ยอม

“จะไปไหน อาบน้ำก่อนสิ” ณัฐเดชจับตัวทิชารีย์ไว้ ดันให้เธอยืนอยู่ใต้เรนชาวเวอร์ แต่ครั้งนี้เขาเปลี่ยนจากปล่อยน้ำลงจากเรนชาวเวอร์เป็นจับฝักบัวอีกอันมาใช้แล้วเปิดน้ำด้วยความแรงสุด

“พี่ณัฐ อย่านะคะ”

ทิชารีย์ร้องอกมาด้วยความตื่นกลัว ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาคิดจะทำอะไร และการอาบน้ำให้เธอคือการที่เขากำลังใช้ฝักบัวรดน้ำไปทั่วศีรษะและใบหน้าของเธอ ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดใด การกระทำของณัฐเดชป่าเถื่อนมาก

“พี่ณัฐปล่อยทิชานะ! อึก แค่ก” พอเธอจะพูดเขาก็ฉีดน้ำมาที่ใบหน้าของเธออีก ทำให้ทิชารีย์สำลัก มือทั้งสองข้างพยายามดันตัวเขาให้ออกห่าง แต่แรงเธอมีน้อยกว่ามาก ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ไม่สามารถแกะมือของณัฐเดชออกจากแขนของตัวเองได้เลย

ขนาดเขาใช้แขนข้างเดียวจับตัวเธอไว้ ทิชารีย์ยังสู้แรงของเขาไม่ได้ ในที่สุดคนแรงน้อยกว่าก็ต้องยอมแพ้ หยุดดิ้น หยุดดันและยอมยืนนิ่ง ๆ ให้เขาใช้น้ำฉีดไปทั่วร่างกายของเธอ เขาทำอย่างกับว่ากำลังฉีดน้ำล้างสิ่งสกปรกออกอย่างไรอย่างนั้น

หยดน้ำใส ๆ ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง แต่ผู้กระทำคงมองไม่เห็นน้ำตาของเธอ เพราะมีหยาดน้ำจากฝักบัวช่วยประสานไหลรินจากหางตาลงไปพร้อม ๆ กับน้ำตาของทิชารีย์ เธอได้แต่ก้มหน้ามองพื้น ในหัวตั้งคำถามว่าเพราะอะไรกัน เขาต้องทำแบบนี้กับเธอ แต่เหนื่อยเปล่าที่จะถามออกไป

เพราะไม่ว่าอะไรที่เขาทำอยู่ ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาเกลียดเธอ

แค่ก แค่ก

“พะ พี่ณัฐ หยุดเถอะนะคะ”

“ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อฉันพอใจที่จะหยุด เธอตบหน้าฉันแรงมาก และตอนนี้ฉันยังเจ็บอยู่ หายเจ็บตอนไหนฉันจะหยุดตอนนั้น”

เหตุผลของคนไม่มีเหตุผล เขาเอาแต่ใจตัวเอง ที่ทำอยู่ก็เพราะพอใจที่จะทำ ไอ้เรื่องเจ็บหน้ามันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น เธอตบหน้าเขาแรงจริง ก็เจ็บจริงแต่ตอนนี้หายแล้ว ที่พูดออกไปแบบนั้นเพราะณัฐเดชต้องการใช้ข้ออ้างนี้รังแกทิชารีย์ต่อก็เท่านั้น

“ทิชาหนาวค่ะพี่ณัฐ”

เธอจะไม่ต่อต้านเขา ถ้าอยากแกล้งเธอก็เฉยแต่ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมามันคือความผิดของเขาคนเดียว

“หนาวก็ทนสิ ตอนทำฉันเจ็บฉันยังทนเลย”

“แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าทน พี่ณัฐกำลังแกล้งทิชาเพื่อทดแทนความเจ็บของตัวเอง ที่ทำก็เพราะความสะใจของตัวเองทั้งนั้น”

หนาวก็หนาว ในใจก็สั่นกลัวแต่เธอเป็นคนไม่ใช่สิ่งของระบายความโกรธเกลียดของเขา ทิชารีย์ไม่ต่อต้านทางการกระทำแต่ก็ใช่ว่าเธอจะพูดไม่ได้ คนอย่างเขาต่อให้เธออ้อนวอน ใช้คำพูดข้อร้องหรือร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา เขาก็ไม่สนใจอยู่ดี

เพราะฉะนั้น อะไรที่พูดได้เธอจะพูด ไม่จำเป็นต้องทำตัวอ่อนแอให้เขามาสงสารเพราะมันไม่มีทางเกิดขึ้น เราต้องอยู่ด้วยกันถึงหนึ่งปีเต็มเขาควรที่จะต้องรู้ ว่าเธอเป็นคนแบบไหน ถึงเธอจะดูบองบาง ดูเหมือนยอมให้เขารังแกแต่เธอไม่ได้จะยอมเขาทุกเรื่อง