บทที่ 7 ครั้งนี้

หน้ากากอันเย็นเฉียบบนใบหน้าซีกซ้ายทำให้หยางกวงหวนคิดถึงชาติที่แล้วของเขาและฉู่หมิงอวี้ ในชาติที่แล้วทั้งที่เขาและนางแต่งงานกันตั้งหลายปีแต่เขากลับไม่เคยได้ครอบครองหัวใจของนางเลย ส่วนเรื่องสตรีในเรือนนอกผู้นั้นเดิมทีเขาคิดว่าจะสามารถปิดบังนางได้ แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่านางรู้เรื่องคนในเรือนนอกของเขาก่อนหน้าที่เขาจะเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงเสียอีก

เดิมทีเขาปกปิดเรื่องสตรีของบิดาเพื่อต้องการถนอมจิตใจของมารดาแต่สุดท้ายการปิดบังของเขากลับทำร้ายจิตใจของนางแทน แม้ว่าภายนอกฉู่หมิงอวี้จะดูเหมือนคนเอาแต่ใจและมักจะวางท่าทางราวกับว่าเป็นคนที่ชอบรังแกผู้อื่น แต่นางกลับไม่เคยรังแกผู้ใดอย่างจริงจังเลยสักครั้ง การที่นางปล่อยให้รุ่ยอ๋องส่งคนไปเข่นฆ่าคนในเรือนนอกเช่นนั้นน่าจะเป็นเพราะเรื่องคนในเรือนนอกทำร้ายจิตใจของนางอย่างรุนแรงจนนางไม่คิดจะมีความเมตตาอีกต่อไป

“กระหม่อมรู้ดี ครั้งนี้กระหม่อมไม่คิดจะปิดบังสิ่งใดจากองค์หญิงเจ็ดอีกแล้ว” เมื่อหยางกวงเอ่ยเช่นนี้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ก็พลันมีสีพระพักตร์มึนงงในทันที

“ครั้งนี้หรือ? มีเรื่องราวในครั้งก่อนที่ข้าไม่รู้ด้วยหรือ” คำถามประโยคนี้ของฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ทำให้หยางกวงยิ้มออกมาในทันที

“กระหม่อมหมายถึงต่อไปกระหม่อมจะซื่อตรงต่อองค์หญิง จะไม่คิดว่าตนเองเก่งกาจจนสามารถควบคุมความคิดและการกระทำของผู้อื่นได้อีกแล้ว” เมื่อหยางกวงเอ่ยเช่นนี้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ก็พยักหน้า

“เปิดเผยและจริงใจคือความมั่นคงในชีวิตคู่ เสด็จพ่อทรงตรัสกับข้าเช่นนี้อยู่เสมอ แม้ว่าในก่อนหน้านี้เสด็จพ่อจะทรงมีสนมมากมาย แต่คู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเสด็จพ่อก็คือเสด็จแม่เพียงเท่านั้น” ถ้อยคำประโยคนี้ของฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ทำให้หยางกวงหันไปจ้องมองฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ในทันทีแล้วจึงได้เอ่ยถามออกมาตามตรง

“ในบรรดาบุคคลที่กระหม่อมรู้จัก คนที่ไม่สมควรจะคิดเรื่องการมีคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวก็คือฝ่าบาท จริงอยู่ว่าในยามนี้ทรงใช้ข้ออ้างเรื่องความไม่สงบของแคว้นมาเลื่อนการคัดเลือกองค์ฮองเฮา พระชายาและพระสนมได้ แต่ก็ทรงไม่สามารถเลื่อนได้ตลอดไปนะพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อหยางกวงเอ่ยเช่นนี้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ก็ตรัสออกมาตามตรงเช่นเดียวกัน

“ซินเอ๋อร์ของบ้านเจ้า ชื่นชมที่บิดาของพวกเจ้าที่เขาไม่รับอนุภรรยาอีกทั้งยังไม่มีสาวใช้ข้างห้อง ข้าเองก็อยากจะเป็นหนึ่งในบุคคลที่นางชื่นชมและชื่นชอบ” คำตอบที่ได้รับทำให้หยางกวงเม้มปากแน่นแล้วสุดท้ายจึงได้เอ่ยออกมาเสียงเบา

“ยามนี้ท่านพ่อของกระหม่อมแอบเลี้ยงดูสตรีนางหนึ่งอยู่ที่ชายแดน ทรงอย่าได้เข้มงวดกับพระองค์เองเพียงเพราะเรื่องราวของท่านพ่อของกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งด้วยนิสัยของน้องสาวของกระหม่อมนางเป็นคนที่มีความยืดหยุ่นสูง หากมีความจำเป็นต้องรับสตรีอื่นเข้าวังแม้ว่านางอาจจะคิดมากอยู่บ้างแต่ก็คงจะไม่เสียใจ แต่สิ่งเดียวที่จะทำให้นางเสียใจก็คือคนที่นางรักทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของนางต่างหากพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อหยางกวงเอ่ยมาจนถึงประโยคนี้เสียงของเขาก็ขาดหายไปเมื่อคิดถึงความไว้เนื้อเชื่อใจที่ฉู่หมิงอวี้เคยมอบให้แก่เขา

“ท่านแม่ทัพหยางเขา... ข้าไม่เคยรู้เลยว่าท่านแม่ทัพจะทำเช่นนี้”

“อย่าว่าแต่ฝ่าบาทที่ไม่ทรงรู้ กระหม่อมเองก็พึ่งจะรู้ได้ไม่นาน ท่านแม่กับซินเอ๋อร์เองก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นเดียวกัน ดังนั้นขอฝ่าบาทได้โปรดทรงเห็นความสัมพันธ์ฉันสหายระหว่างพวกเรา ได้โปรดอย่าทรงตรัสถึงเรื่องนี้กับซินเอ๋อร์ย่างเด็ดขาด รอให้กระหม่อมสะสางเรื่องบางอย่างให้แล้วเสร็จก่อนกระหม่อมจะทำให้ท่านพ่อเป็นคนบอกเล่าเรื่องนี้ให้ท่านแม่และซินเอ๋อร์ได้รับรู้ด้วยตนเอง” หยางกวงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจ ชาติก่อนเขาปกป้องพวกนางจนทำร้ายจิตใจสตรีที่เขารัก ชาตินี้คนที่จะต้องปกป้องความรู้สึกของพวกนางหาใช่เขาไม่ แต่ควรจะเป็นคนที่ลงมือก่อเรื่องอย่างหยางจิ่นผู้เป็นบิดาของเขาต่างหาก

“ฝ่าบาท พวกเราเลิกพูดถึงเรื่องอื่นเถิด มาพูดถึงเรื่องของกระหม่อมดีกว่าวันนี้ฝ่าบาทจะสามารถพากระหม่อมไปเยี่ยมเยียนองค์หญิงได้หรือไม่” หยางกวงเอ่ยถามออกมาตามตรง ยามนี้ร่างกายของเขาเริ่มจะทนรับการตรากตรำไม่ไหวแล้ว แม้ว่าเมื่อครู่นี้หมอหลวงจะพึ่งใส่ยาบนบาดแผลให้แต่อาการเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

“เช่นนั้นก็ตามข้ามา” ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้เองก็มองออกว่าหยางกวงน่าจะเริ่มปวดแผลแล้ว เขาไม่เคยเข้าใจว่าเพราะเหตุใดหยางกวงจึงได้ยึดมั่นถือมั่นกับฉู่หมิงอวี้ผู้เป็นน้องสาวร่วมมารดากับเขานัก นางไม่ใช่สตรีที่มีใบหน้างดงามที่สุด ไม่ใช่สตรีที่มีจิตใจงดงามที่สุดอีกทั้งยังเคยทำให้ใบหน้าของหยางกวงเกือบเสียโฉม อีกทั้งหากหยางกวงแต่งงานกับฉู่หมิงอวี้คนที่ได้ประโยชน์ก็มีแค่เพียงเขา ตำแหน่งพระสวามีขององค์หญิงที่หยางกวงกำลังจะได้ไปสุดท้ายแล้วหยางกวงก็จะนำตำแหน่งนี้มาสร้างประโยชน์ให้เขาอยู่ดี แต่สำหรับหยางกวงแล้วกลับไม่ได้อะไรเลยนอกจากได้รับความเห็นใจจากเขา

“อืม ที่แท้สิ่งที่เจ้าอยากได้ก็คือความเห็นอกเห็นใจจากข้าและความรู้สึกผิดจากข้านี่เอง” เมื่อฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาเช่นนี้หยางกวงก็พยักหน้าพลางยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็ทรงรีบเสด็จนำเถิด หาไม่แล้วฝ่าบาทอาจจะต้องรู้สึกผิดมากกว่านี้อีกนะพ่ะย่ะค่ะ” คำพูดของหยางกวงหาใช่การข่มขู่ข้อนี้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้รู้ดีดังนั้นจึงทำได้แค่เพียงสะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินนำไปยังทิศทางที่ตั้งของตำหนักหรูเฟิ่งในทันที

ยามที่ได้ยินว่าฉู่หมิงหรงฮ่องเต้เสด็จมาเยี่ยมเยียนที่ตำหนักหรูเฟิ่ง ฉู่หมิงอวี้ก็รู้สึกประหลาดใจมากแล้ว แต่พอเห็นว่าหยางกวงติดตามมาด้วยนางก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น สีหน้าของหยางกวงดูซีดเซียวมากกว่าที่นางเคยจำได้ อีกทั้งยามนี้ยังเป็นช่วงเวลาที่ในชาติก่อนเขายังไม่กลับมาจากชายแดน ดังนั้นพอนางเห็นเขาในยามนี้ในใจก็อดรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเขาจึงได้กลับมาเมืองหลวงเร็วกว่าในชาติที่แล้ว อีกทั้งยังติดตามฉู่หมิงหรงฮ่องเต้มาปรากฏตัวในตำหนักหรูเฟิ่งของนางอีกด้วย

“ได้ยินว่าอาการป่วยของเจ้าดีขึ้นมากแล้ว” เมื่อฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ทรงตรัสถามเช่นนี้ฉู่หมิงอวี้ก็รีบตอบกลับในทันที

“ดีขึ้นมากแล้วเพคะ ขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงเป็นห่วง” ฉู่หมิงอวี้เอ่ยออกมาด้วยท่าทีนอบน้อม ยามที่หยางกวงได้เห็นท่าทีเช่นนี้ของนางแววตาของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนไปในทันที

‘นางได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่’ หยางกวงมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง ในตอนที่ฉู่หมิงอวี้มีอายุเพียงเท่านี้นางไม่ได้สุขุมนุ่มลึกเช่นนี้อีกทั้งนางไม่มีทางที่จะไม่แสดงอาการต่อต้านฉู่หมิงหรงฮ่องเต้

“องค์หญิงเจ็ดทรงสบายดีหรือไม่ กระหม่อมได้ยินมาว่าองค์หญิงเจ็ดทรงตกน้ำ เมื่อครู่นี้ฝ่าบาทกำลังจะเสด็จมาเยี่ยมเยียนองค์หญิงพอดี กระหม่อมก็เลยขอติดตามฝ่าบาทมาด้วย” คำพูดของหยางกวงทำให้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ตวัดสายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองให้เขาในทันที เป็นเขาที่บังคับให้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้มาเยี่ยมเยียนฉู่หมิงอวี้แถมยังบังคับให้พาเขาติดตามมาด้วย แต่ยามนี้หยางกวงกลับมาพูดเช่นนี้ทำให้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้อดรู้สึกไม่พอใจหยางกวงไม่ได้จริงๆ

“ข้าสบายดี ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เป็นห่วงข้า” คำพูดของฉู่หมิงอวี้ทำให้หยางกวงยิ้มออกมา แม้ว่าในยามนี้บาดแผลที่กลางแผ่นหลังของเขาจะปวดแสบปวดร้อนมากเพียงใด แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเหล่านั้นเลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้ในยามนี้ก็คือความรู้สึกยินดีเพียงเท่านั้น เขายินดีที่สวรรค์มอบโอกาสให้ทั้งเขาและนางทำให้สามารถย้อนกลับมาแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดไปของตนเองได้อีกครั้ง

“กระหม่อมย่อมจะต้องเป็นห่วง ถึงอย่างไรอีกไม่นานพวกเราก็กำลังจะเข้าพิธีสมรสกันแล้ว สุขภาพขององค์หญิงคือสิ่งสำคัญที่กระหม่อมจะต้องคอยดูแลในวันหน้า และครั้งนี้กระหม่อมขอสัญญาว่าจะดูแลองค์หญิงให้ดีไม่ทำให้องค์หญิงต้องถูกคนเหล่านั้นรวมหัวกันรังแกอีก” คำพูดของหยางกวงทำให้ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้ทอดถอนใจกับคำว่าครั้งนี้ของเขา พลางคิดอยู่ในใจว่าหยางกวงพูดผิดอีกแล้ว แต่ฉู่หมิงอวี้กลับไม่คิดเช่นนั้นคำว่า “ครั้งนี้” ของหยางกวงทำให้นางคิดถึงเรื่องการได้ย้อนกลับมาอีกครั้งในทันที