บทที่ 4 ย้อนกลับมา

ตำหนักหรูเฟิ่งของนางมีเกลือเป็นหนอน เมื่อก่อนนางไม่เคยรู้เลยและไม่เคยคิดว่าจะมีด้วย เพราะนางเคยคิดว่าแม้ว่าตนเองจะเป็นองค์หญิงที่ถือกำเนิดจากซุนไทเฮาที่ในยามนี้ได้ขยับฐานะขึ้นมาเป็นไทเฮาแล้วก็ตาม แต่นางก็ถือว่าตนเองเป็นองค์หญิงที่สิ้นไร้ความโปรดปรานจากทั้งพระบิดาและพระมารดา ยิ่งเป็นความโปรดปรานจากพระเชษฐาที่ยามนี้ได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้วนางยังถือว่าห่างไกลจากการเป็นองค์หญิงที่ได้รับความโปรดปรานมากมายนัก แต่ยามนี้นางเริ่มกลับมาคิดทบทวนแล้วว่าตัวนางเองอาจจะเข้าใจความสำคัญของตนเองที่อยู่ในพระทัยของพระบิดา พระมารดา รวมไปถึงพระเชษฐาผิดไป

“องค์หญิงเพคะที่ทรงตรัสกับองค์ไทเฮาว่าหลังจากนี้จะเว้นระยะห่างจากรุ่ยอ๋อง อีกทั้งจะไม่ออกหน้าช่วยเหลือคุณชายหลัวและคุณหนูหลัวอีกต่อไปแล้ว เป็นความจริงหรือเพคะ” คำถามของเหมยเซียงทำให้ฉู่หมิงอวี้พลันขมวดคิ้วในทันที นางหันไปมองเหมยเซียงแล้วจึงได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาในทันที

“ทำไมหรือ หากว่าข้าบอกว่าข้าคิดเช่นนั้นจริงมันทำให้เจ้ารู้สึกร้อนอกร้อนใจมากเลยหรือ” คำถามของฉู่หมิงอวี้ทำให้เหมยเซียงรีบส่ายหน้าพลางเอ่ยปากปฏิเสธในทันที

“เปล่านะเพคะ หม่อมฉันก็แค่รู้สึกว่าก่อนหน้านี้องค์หญิงเคยมอบความไว้วางพระทัยให้แก่ทั้งรุ่ยอ๋อง คุณชายสกุลหลัวและคุณหนูสกุลหลัวมากมายถึงเพียงนั้น แต่วันนี้กลับทรงตรัสว่าจะเว้นระยะห่าง หม่อมฉันก็เลยอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้เพียงเท่านั้นเพคะ” คำพูดของเหมยเซียงทำให้ฉู่หมิงอวี้จ้องมองเหมยเซียงด้วยดวงตาอันวาวโรจน์แล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจอย่างที่นางมักจะทำ

“องค์หญิงเช่นข้าคิดจะทำอะไรไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผล วันนี้ชอบพรุ่งนี้เกลียดล้วนเป็นเรื่องปกติของทุกคนตัวข้าเองก็ไม่แตกต่างไปจากผู้อื่น” เมื่อเอ่ยจบฉู่หมิงอวี้ก็ลุกขึ้นแล้วบอกกับบรรดานางข้าหลวงข้างกายว่านางอยากจะนอนพักผ่อนแล้ว บรรดานางข้าหลวงก็รีบกระวีกระวาดช่วยกันปรนนิบัตินางในทันที ยามนี้ฉู่หมิงอวี้เริ่มจะรู้ตัวแล้วว่านางไว้วางใจคนมากจนเกินไป นางเชื่อว่าในขณะที่นางเอนกายพักผ่อน เหมยเซียงผู้แสนดีของนางคงจะออกไปแจ้งกับรุ่ยอ๋องและสองพี่น้องสกุลหลัวว่านางกำลังคิดมีใจออกหากเป็นแน่

ในขณะที่ฉู่หมิงอวี้กำลังรอให้นางกำนัลข้างกายออกไปส่งข่าว ทางด้านจวนสกุลหยางก็กำลังมีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น หยางกวงที่พึ่งจะได้รับบาดเจ็บกลับมาจากการยกทัพไปปราบกบฏพลันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“หมิงอวี้” เสียงอันแหบเครือของเขาทำให้คนที่กำลังนั่งเฝ้าเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างหลินฮุ่ยหมิ่นผู้เป็นมารดาและหยางเยว่ซินผู้เป็นน้องสาวพลันหันไปสบสายตากันด้วยความประหลาดใจในทันที

“ท่านแม่ ซินเอ๋อร์” เมื่อเขาหันมาเห็นคนในครอบครัวกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาแห่งความเป็นห่วงฉู่หมิงอวี้ก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น บาดแผลที่ได้รับตรงหน้าอกทำให้เขาส่งเสียงในลำคอออกมาด้วยความเจ็บปวดในทันที

“อย่าพึ่งลุกขึ้นมาเลย บาดแผลตรงหน้าอกของลูกอาจจะปริแตกออกมาได้นะ” เมื่อหลินฮุ่ยหมิ่นพูดเช่นนี้หยางกวงก็ก้มลงไปจ้องมองหน้าอกของเขาในทันที บาดแผลสดใหม่ที่หน้าอกของเขาทำให้หยางกวงนิ่วหน้า เขาจำได้ว่าฮูหยินของเขาสิ้นใจไปในอ้อมกอดของเขา ความตายของนางทำให้เขาขาดความระมัดระวังไม่เพียงหน่วยคุ้มกันยังตามมาไม่ถึง ร่างกายที่ถูกพิษของเขายังทำให้เขาเดินลมปราณได้ไม่สะดวก สุดท้ายก็ถูกคนรุมเล่นงานจนตาย

“อี้หนานอ๋อง” เขาพึมพำออกมาเมื่อคิดได้ว่าหนึ่งในคนร้ายที่ลอบโจมตีเขาคือคนสนิทข้างกายของอี้หนานอ๋อง

หลายปีมานี้กบฏอี้หนานอ๋องพยายามหาหนทางโจมตีเข้าเมืองหลวงอยู่เป็นระยะ แต่ผิงกั๋วกงหยางจิ่นผู้เป็นบิดาของเขานำกำลังคนออกไปต่อต้านและปราบปราม จวบจนสิ้นบิดาไปแล้วเขาจึงได้นำกองกำลังทั้งหมดที่มีบุกโจมตีจนทัพกบฏแตกพ่าย แม้ว่าผู้นำทัพกบฏอย่างอี้หนานอ๋องจะหนีไปได้แต่เขาก็สามารถยึดดินแดนที่อี้หนานอ๋องครอบครองมานานหลายปีได้สำเร็จ แม้ว่าจะแก้แค้นให้บิดาไม่ได้แต่อย่างน้อยการสลายกองกำลังและยึดดินแดนของอี้หนานอ๋องได้ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จของเขา

เดิมทีเขากำลังวางแผนว่าจะติดตามไปจัดการอี้หนานอ๋องและคนของอี้หนานอ๋องให้สิ้นซาก แต่ทางเมืองหลวงกลับส่งข่าวมาว่ารุ่ยอ๋องคิดก่อการกบฏ อีกทั้งหนึ่งในบุคคลที่เข้าร่วมกับรุ่ยอ๋องน่าจะมีฉู่หมิงอวี้ผู้เป็นฮูหยินของเขาอีกด้วย หยางกวงรู้ดีว่าฉู่หมิงอวี้ไม่มีทางวางแผนก่อกบฏแน่ ด้วยกังวลว่าความโง่เขลาไม่ทันคนของนางจะทำให้ตัวนางเองต้องเดือดร้อน เขาในฐานะสามีจึงต้องรีบเร่งนำกองกำลังส่วนหนึ่งเดินทางกลับเมืองหลวงอย่างลับๆ เพื่อจัดการกับทัพกบฏของรุ่ยอ๋องใช้ความดีความชอบลดทอนโทสะที่ฉู่หมิงหรงฮ่องเต้มีต่อฮูหยินของตน คิดไม่ถึงว่าพอจัดการกับเรื่องการก่อกบฏในเมืองหลวงได้ทั้งเขาและฮูหยินจะต้องตายลงไปด้วยน้ำมือของคนของอี้หนานอ๋อง

“ลูกพักผ่อนก่อนเถิด เรื่องทัพกบฏของอี้หนานอ๋องมีท่านพ่อของลูกคอยจัดการอยู่ หลังจากนี้ลูกพยายามรักษาบาดแผลให้หายแล้วเตรียมเข้าพิธีแต่งงานกับองค์หญิงเจ็ดเถิด” คำพูดของมารดาทำให้หยางกวงเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองมารดา

ดวงหน้าของมารดายังคงผุดผาดไร้ริ้วรอย เส้นผมที่เคยขาวโพลนของมารดายังคงดกดำและเงางาม เขาจำได้ดีว่าหลังจากมารดาได้รับข่าวการเสียชีวิตของบิดาเส้นผมของนางก็พลันเปลี่ยนเป็นสีขาวในชั่วข้ามคืนสร้างความทุกข์ใจให้แก่เขาเป็นอย่างมาก ส่วนน้องสาวของเขาที่ควรจะเข้าไปอยู่ในวังหลวง แต่ยามนี้กำลังยืนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง ยังมีบาดแผลที่หน้าอกของเขาอีกมันทำให้เขารู้ว่าหลังจากตายไปแล้ว เขาได้ย้อนกลับมาอีกครั้งในช่วงเวลาที่ยังไม่ได้แต่งงานกับฉู่หมิงอวี้ ไม่เพียงเขาและนางยังไม่ได้แต่งงานกันแต่ยามนี้บิดาของเขายังไม่ตายอีกด้วย

“ท่านแม่ ท่านควรจะส่งคนไปติดตามท่านพ่อเอาไว้ให้ดี... ส่งท่านน้าไปก็ได้ด้วยฝีมือของท่านน้าท่านพ่อจะได้มีคนมีฝีมือคอยคุ้มกัน อีกทั้งกองกำลังของท่านน้าก็มีหน่วยกล้าตายตั้งมากมายเหมาะสมที่จะใช้รับมือกับอี้หนานอ๋องเป็นอย่างยิ่ง” เมื่ออยู่ๆ หยางกวงก็พูดเช่นนี้หลินฮุ่ยหมิ่นก็พลันพยักหน้า

“ได้ แม่จะให้คนไปส่งข่าวให้ท่านน้าของเจ้ายกทัพตามไปช่วยท่านพ่อของเจ้า เพียงแต่ที่ชายแดนตึงเครียดมากเลยหรือ เหตุใดท่านพ่อของเจ้าจึงได้เขียนจดหมายส่งมาบอกกับแม่ว่าอี้หนานอ๋องใกล้จะยอมแพ้แล้วกันเล่า” คำถามของมารดาทำให้หยางกวงยิ้มออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม

“คนผู้นั้นเฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง คนเจ้าเล่ห์เช่นเขาคงต้องให้ท่านน้าไปจัดการแล้ว ส่วนข้าคงต้องอยู่ที่นี่สะสางความเน่าเหม็นในวังหลวงให้สิ้นซากไปเสียก่อน แล้วจึงจะกลับไปอยู่ข้างกายของท่านพ่อ” เมื่อหยางกวงเอ่ยเช่นนี้หลินฮุ่ยหมิ่นก็พยักหน้า

“แม่จะออกไปเขียนจดหมายหาน้าของเจ้าก่อน เจ้าก็พักผ่อนให้ดีแม่จะให้ซินเอ๋อร์ไปเคี่ยวยามาให้เจ้า” เมื่อหลินฮุ่ยหมิ่นเอ่ยจบนางก็เดินออกจากห้องไปโดยมีหยางเยว่ซินเดินติดตามนางออกไปด้วย นางไม่ได้รู้เลยว่าพอลับร่างของนางไปแล้วบุตรชายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสของนางจะฝืนตนเองขยับตัวลุกขึ้นไปเขียนจดหมายเพื่อส่งให้บิดา

“ท่านพ่อ บาดแผลของข้าเริ่มดีขึ้นแล้ว ช่วงนี้ข้ายังคงต้องรั้งอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพื่อรอเข้าพิธีแต่งงานเพียงอย่างเดียวแต่ยังต้องจัดการกับคนมักใหญ่ใฝ่สูงจนเกินตัวที่นี่ด้วย ท่านอยู่ทางนั้นก็จงวางตัวให้ดี สตรีแซ่โจวผู้นั้นหากท่านเว้นระยะห่างได้ก็จงทำ อย่าได้ลืมว่าท่านเคยให้สัญญากับท่านแม่เช่นไร นางเฝ้ารอท่านกลับมาทุกคืนวันท่านพ่อได้โปรดอย่าทำให้การเฝ้ารอของท่านแม่กลายเป็นความสูญเปล่า ขอท่านพ่อจงดูแลตนเองให้ดี อีกไม่นานท่านน้าคงจะเคลื่อนทัพไปช่วยท่านพ่อ” เมื่อหยางกวงเขียนมาถึงตรงนี้เขาก็ชะงักงันไป ในใจกำลังคิดว่าหรือว่าเขาไม่ควรจะบอกบิดาเรื่องที่ท่านน้าของตนจะยกทัพไปช่วยเหลือบิดา แล้วปล่อยให้ท่านน้าได้ค้นพบเอาเองว่าบิดาของเขากำลังชุบเลี้ยงสตรีนางหนึ่งอยู่ แต่เมื่อคิดถึงการจากไปอย่างกะทันหันของบิดา อีกทั้งบิดายังทิ้งสตรีที่กำลังตั้งครรภ์นางหนึ่งเอาไว้ให้เขาต้องแบกรับในชาติที่แล้ว เขาก็คิดว่าเรื่องนี้ควรจะให้บิดาของเขาจัดการความยุ่งยากที่ตนเองก่อจะดีกว่า

“ข้ารู้ว่าการโยกย้ายกองกำลังสกุลหลินของท่านน้าอาจจะทำให้หลายฝ่ายในเมืองหลวงไม่พอใจ แต่ข้ายินดีจะออกหน้าแบกรับเรื่องราวเหล่านี้ในเมืองหลวงด้วยตนเอง ขอแค่เพียงท่านพ่อรีบกำจัดอี้หนานอ๋องขั้นเด็ดขาดให้ได้ และขอให้ท่านพ่อจงจำเอาไว้อย่าได้ประมาท รักษาความปลอดภัยของตนเองเป็นที่ตั้ง แล้วลงมือจัดการขั้นเด็ดขาดกับอี้หนานอ๋อง หากไม่ได้เด็ดศีรษะของเขาขอท่านพ่ออย่าได้วางใจอย่างเด็ดขาด ส่วนเรื่องความยุ่งยากในเมืองหลวงลูกจะออกหน้าแบกรับแทนท่านพ่อเอง” เมื่อเขียนจดหมายจบ หยางกวงก็พับจดหมายในมือค่อยๆ พยุงร่างกายอันหนักอึ้งของตนเองไปที่กรงเลี้ยงนก

เขากับบิดาใช้นกพิราบสื่อสารติดต่อกันเป็นประจำ มีเพียงช่วงที่บิดาลักลอบชุบเลี้ยงสตรีนางนั้นเอาไว้ความสัมพันธ์ระหว่างบุตรและบิดาก็พลันห่างเหิน ในชาติที่แล้วตอนที่เขากลับมาแต่งงานในเมืองหลวงเขาไม่ได้ติดต่อกับบิดาเลย เขารั้งอยู่ในเมืองหลวงถึงสองปีเพื่อช่วยเหลือน้องสาวจนนางสามารถเข้าวังไปเป็นฮองเฮาได้สำเร็จ พอคิดได้ว่าสมควรจะกลับไปช่วยเหลือบิดาทำภารกิจกำจัดอี้หนานอ๋องให้สิ้นซากก็ได้รับข่าวร้ายว่าบิดาถูกปลิดชีพในการยกทัพไปปราบกองกำลังของอี้หนานอ๋องเข้าเสียก่อน เขาในยามนั้นทั้งเจ็บปวดใจและเสียดาย เขาเจ็บปวดใจที่ต้องสูญเสียบิดาไปทั้งอย่างนั้นและรู้สึกเสียดายที่ก่อนจะสูญเสียบิดาไปตลอดกาลเขากับบิดายังไม่ทันได้พูดคุยกันดีๆ เลยสักครั้ง

ยามนี้เมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งอีกทั้งยังได้ย้อนกลับมาในตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่เขาจึงย่อมจะต้องพยายามแก้ไขสิ่งที่ทำให้ตนเองรู้สึกเสียดายมากที่สุด ยามนี้สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ก็คือการรับตำแหน่งราชบุตรเขย แล้วใช้ฐานะนี้กำราบคนที่คิดไม่ซื่อในเมืองหลวงให้หมด แล้วยกกองกำลังที่เหลือของเขาในเมืองหลวงไปช่วยบิดากำจัดกบฏอี้หนานอ๋องให้สิ้นซาก