4 สกิลระดับ S... ที่เดินหน้าไม่ได้!?

[ห้องเช่ารูหนู 'บ้านพักป้าสมร' - ห้อง 202]

"สามหมื่นสี่... สามหมื่นห้า... สามหมื่นหก!"

เสียงนับแบงก์พันดัง พึ่บพั่บ อย่างเร้าใจดังก้องไปทั่วห้องเช่าขนาดเท่ารูหนู สภาพห้องรกไปด้วยกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซัก ฝาผนังมีรอยน้ำรั่วซึมเป็นดวงๆ แต่สิ่งเดียวที่ดูสะอาดเอี่ยมอ่องและเปล่งประกายที่สุดในตอนนี้ คือกองเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเก่า

กายกำลังนั่งนับเงินด้วยความเร็วแสง แว่นตาของมันสะท้อนแสงไฟนีออนจนดูเหมือนตัวร้ายในอนิเมะ ส่วนผมนั่งกอดเข่ามองดูเงินกองนั้นด้วยสายตาละห้อย ร่างกายยังระบมไปหมดจากการถูกจับใส่ชุดหมีแล้ว กลิ้งเป็นลูกบอลพินบอล อยู่หลายชั่วโมงเมื่อวาน

"ยอดสุทธิหลังหักค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์ม..." กายดีดเครื่องคิดเลข ต๊อกๆๆ

"สี่หมื่นสองพันห้าร้อยบาทถ้วน!"

"โห..." ผมเผลออุทานออกมา

"แค่สตรีมเดียวเนี่ยนะ?"

"ใช่! แค่สตรีมเดียว!" กายฉีกยิ้มกว้าง

"เห็นไหมกูบอกแล้ว พลังของความกาวมันไร้ขีดจำกัด... เอ้า นี่ส่วนแบ่งของมึง 30%"

มันยื่นปึกเงินปึกเล็กมาให้ผม ผมรับมานับดู... หนึ่งหมื่นสองพันเจ็ดร้อยห้าสิบบาท

มือผมสั่น... ไม่ใช่เพราะโกรธที่ได้น้อย แต่เพราะนี่เป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่ผมเคยจับในรอบปี ปกติแบกของแทบตาย ได้วันละ 300 - 500 บาท แต่นี่แค่ไปใส่ชุดหมีกลิ้งๆ ไม่ถึง 2 ชั่วโมง ได้มาเป็นหมื่น!

"ค่าเช่าห้องป้าสมรที่ค้างไว้ 3 เดือน... รวม 12,000" ผมพึมพำคำนวณในใจ

"เหลือ 750 บาท... พอค่าทรายแมวเจ้าขาว กับค่าข้าวอาทิตย์นึงพอดี"

"เห็นมะ ชีวิตดีขึ้นทันตาเห็น" กายเก็บเงินส่วนของตัวเอง (เกือบสามหมื่น) ใส่กระเป๋าคาดอกอย่างมิดชิด

"ส่วนค่าเทอมน้องครีม กับค่าหอในพยาบาลของน้อง มึงไม่ต้องห่วง ถ้าเรารักษาโมเมนตัมนี้ไว้ได้ อีกสัก 2-3 สตรีมมึงก็โอนไปจ่ายได้ครบแล้ว น้องมึงจะได้ไม่ต้องโดนทวงค่าหอให้อายเพื่อน"

ผมพยักหน้า นึกถึงหน้าน้องสาวที่กำลังเรียนหนักอยู่ในหอพักมหาวิทยาลัย อย่างน้อยการที่ผมยอมขายขี้หน้า มันก็แลกกับอนาคตของน้องได้ ยอมรับว่าไอ้แว่นนี่มันเก่งเรื่องหาเงินจริงๆ แม้จะหน้าเลือดไปหน่อยก็เถอะ

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวผม

[ยินดีด้วย! คุณได้เลื่อนระดับเป็น Lv.2] [ได้รับ: กล่องสุ่มสกิลระดับพิเศษ (Special Gacha Box) x 1 ea]

"เฮ้ย!" ผมสะดุ้ง "กาย! ระบบบอกว่ากูเลเวลอัปแล้ว! แถมได้กล่องสุ่มสกิลด้วย!"

"จริงดิ!?" กายตาลุกวาว รีบขยับเข้ามาใกล้ "เปิดเลยเพื่อน! ถ้าได้สกิลเทพๆ คอนเทนต์คลิปหน้าเราสบายแน่! เผลอๆ มึงอาจจะได้สกิลโจมตีเท่ๆ แบบที่มึงอยากได้ก็ได้นะ!"

ใจผมเต้นแรง... สกิลโจมตีเท่ๆ งั้นเหรอ? ภาพในหัวผุดขึ้นมาทันที... สกิล 'คลื่นดาบมังกรผงาด' ที่ฟันทีเดียวภูเขาขาดครึ่ง หรือสกิล 'ก้าวย่างเงาพริบตา' ที่วาปไปฟันศัตรูจากด้านหลัง สาธุ! ขอให้ได้สกิลเท่ๆ สักทีเถอะ! กูไม่อยากใช้พุงชนมอนสเตอร์แล้ว!

"เปิดใช้งาน!" ผมตะโกนสั่ง

วิ้งงงง! กล่องของขวัญแสงสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศ หมุนติ้วๆ อย่างสวยงาม ก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองดาว หนังสือสกิลเล่มเก่าๆ ปกหนังสีดำร่วงลงมาใส่มือผม

ผมรีบอ่านชื่อสกิลด้วยความตื่นเต้น

[ได้รับสกิลติดตัว (Passive) : The Moonwalker (ผู้ท่องจันทรา) ] [ระดับ: S (หายากมาก) ]

"เชี่ยยยย! ระดับ S ว่ะกาย!" ผมตะโกนลั่นห้อง "ชื่อโคตรเท่! ผู้ท่องจันทรา! นี่กูจะบินได้เหรอวะ!?"

"เอาเรื่องว่ะ!" กายตบไหล่ผม "ระดับ S นี่มันระดับท็อปของโลกเลยนะเว้ย! มันทำไรได้วะ? ดูดพลังจากดวงจันทร์เหรอ?"

ผมรีบกดดูรายละเอียดสกิลด้วยมือที่สั่นเทา

[รายละเอียดสกิล: The Moonwalker] ตำนานกล่าวว่าราชาเพลงป๊อปผู้หนึ่ง สามารถเคลื่อนที่ถอยหลังได้พริ้วไหวกว่าเดินหน้า ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่บนดวงจันทร์

· Effect 1 (Positive) : เมื่อเคลื่อนที่ 'ถอยหลัง' ความเร็วจะเพิ่มขึ้น 500% และโอกาสหลบหลีก (Evasion) เพิ่มขึ้น 100% (ศัตรูโจมตีไม่โดนแน่นอน)

· Effect 2 (Negative) : เมื่ออยู่ในสถานะต่อสู้ (Combat Mode) การเคลื่อนที่ 'เดินหน้า' จะถูกลดความเร็วลง 90% (ติดสถานะ Slow ขั้นรุนแรงเหมือนมีแรงโน้มถ่วงถ่วงขา)

· คำเตือน: สกิลนี้เป็น Passive ทำงานอัตโนมัติเมื่อเข้าสู่การต่อสู้

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเช่าหมายเลข 202 ผมอ่านทวนบรรทัด Effect 2 อีกรอบ... แล้วอีกรอบ...

"เดินหน้า... ช้าลง 90%... ตอนต่อสู้?" ผมเสียงสั่น "ถอยหลัง... เร็วขึ้น 500%?" กายอ่านทวนเสียงหลง

"นี่มันสกิลบ้าอะไรวะเนี่ยยยยย!" ผมปาหนังสือสกิลลงพื้น "กูเป็นนักดาบนะเว้ย! นักดาบต้องพุ่งเข้าหาศัตรู! ถ้าเดินหน้าไม่ได้กูจะฟันมันยังไง! จะให้กูหันหลังสู้เหรอ!"

กายดันแว่น พยายามกลั้นขำจนหน้าแดง "เอาน่าเพื่อน... อย่างน้อยมึงก็หนีเก่งนะ ถอยหลังเร็ว 500% นี่เร็วกว่ารถสปอร์ตอีกมั้ง อีกอย่างมันเป็นแค่ตอนสู้หนิ ปกติเดินได้ชิลๆ"

"จริงเหรอวะ?" ผมลุกขึ้นยืน ลองก้าวเท้าเดินไปหยิบขวดน้ำที่ตู้เย็น ตึก... ตึก... เดินได้ปกติ! ไม่มีความหนืด!

"เฮ้อ... โล่งอก" ผมถอนหายใจ "นึกว่าจะต้องเดินถอยหลังไปซื้อข้าวแกงซะแล้ว"

"ไหนลองเข้าโหมดต่อสู้ดูดิ๊" กายโยนไม้กวาดมาให้ "สมมติว่านี่คือดาบ"

ผมรับไม้กวาดมาถือ ตั้งท่าเตรียมสู้ [System Alert: เข้าสู่สถานะต่อสู้ (Combat Mode) !]

"ย้าก!" ผมพยายามก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าเพื่อแทง วูบ... ทันทีที่ระบบแจ้งเตือน ขาของผมหนักอึ้งเหมือนมีลูกตุ้มเหล็กพันตันถ่วงอยู่ทันที! มันขยับไปข้างหน้าได้อย่างเชื่องช้า... ช้ากว่าเต่าคลาน กึ๊ก... กึ๊ก... (เสียงข้อต่อลั่น)

"เฮ้ย! ขยับไม่ได้! กาย! ขากูตาย!"

"ลองถอยหลังดู!" กายตะโกน

ผมลองดีดตัวไปข้างหลัง ฟึ่บ! ร่างของผมพุ่งถอยหลังด้วยความเร็วแสง! โครม! ผมพุ่งถอยหลังไปชนตู้เย็นจนบุบ! แล้วเด้งกลับมาชน พัดลมตั้งพื้น (ที่คอหักอยู่แล้ว) เคร้ง! ตะแกรงหลุดกระเด็น ใบพัดแตกกระจาย! สุดท้ายจบที่กองบะหมี่ กรอบ! เศษบะหมี่กระจายว่อนเต็มห้อง!

"โอ๊ยยยย!" ผมนอนร้องโอดโอยอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง "ห้องกู... พัดลมกู..."

กายยืนปรบมือ "สุดยอด! เร็วชิบหาย! มองไม่ทันเลยว่ะ! แต่มึงต้องฝึกเบรกนะเพื่อน"

"ฝึกบ้าอะไร! ห้องพังหมดแล้ว!" ผมลุกขึ้นปัดเศษมาม่าออกจากหัว "ไป! ไปลงดันเจี้ยนจริงกันเลยดีกว่า อยู่ในห้องเดี๋ยวค่าประกันหอไม่พอจ่าย!"

. . .

[ระหว่างทางไปดันเจี้ยน]

โชคดีที่สกิลนี้ไม่ทำงานตอนเดินถนน ผมเลยเดินไปขึ้นรถเมล์ได้แบบคนปกติ (แม้ชาวบ้านจะมองผมแปลกๆ เพราะผมสะพายดาบที่สนิมเขรอะๆ ก็ตาม)

"คิม..." กายกระซิบ "มึงลองซ้อมเดินถอยหลังหน่อยไหม? เผื่อฉุกเฉิน"

"ไม่เอา! อายคน!" ผมปฏิเสธเสียงแข็ง "กูจะใช้ตอนจำเป็นเท่านั้น!"

"แต่ถ้ามึงไม่ชิน มึงจะสะดุดขาตัวเองตายนะเว้ย"

"เออๆ ก็ได้วะ..." ผมลองเดินถอยหลังดูนิดหน่อยตรงป้ายรถเมล์ กึ๊กๆ ป้าข้างๆ มองผมด้วยสายตาเวทนา "เป็นอะไรพ่อหนุ่ม... แก้บนเหรอ?" "ป...เปล่าครับป้า... กายภาพบำบัดครับ" ผมตอบมั่วๆ แล้วรีบเดินหนี (แบบเดินหน้าปกติ)

ในที่สุด เราก็มาถึงหน้าดันเจี้ยน [ดันเจี้ยนสุสานโครงกระดูก (Skeleton Graveyard) - เขตปริมณฑล - Rank E]

บรรยากาศในดันเจี้ยนนี้ต่างจากทุ่งสไลม์ลิบลับ ท้องฟ้ามืดครึ้มตลอดเวลา มีหมอกควันสีเทาลอยปกคลุม พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมศพและซากปรักหักพัง กลิ่นอายความตายลอยคลุ้ง

"เอาล่ะ ท่านผู้ชมครับ!" กายเริ่มไลฟ์สดทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา "วันนี้ช่อง Kim & Guy จะพาทุกท่านมาทดสอบสกิลใหม่ระดับ S ของพี่คิมกันครับ! บอกเลยว่าสกิลนี้... พลิกโลกแน่นอน!"

ยอดคนดู (Viewers) : 8,400 คน (แฟนคลับเริ่มมารอตั้งแต่นาทีแรก) :

· [FCขาหมู] : มาแล้วววว! เทพเจ้าก้นเด้ง!

· [Joker] : วันนี้จะมาท่าไหนอีกครับ? ชุดอะไร?

· [Somsak_S] : ระดับ S เลยเหรอ? พี่แกไปทำบุญวัดไหนมาวะ ดวงดีจัด

ผมยืนถือดาบ (วันนี้ได้ใส่ชุดเกราะหนังธรรมดา ค่อยยังชั่วหน่อย แต่ยังต้องมีผ้าคลุมเพื่อความเท่) สูดหายใจเข้าลึกๆ "เอาวะ... ลองดูสักตั้ง"

แกรก... แกรก... เสียงกระดูกกระทบกันดังขึ้น จากหลุมศพด้านหน้า โครงกระดูกนักรบ (Skeleton Soldier) ถือดาบสนิมเขรอะ 3 ตัว ค่อยๆ ปีนขึ้นมา ดวงตาของพวกมันมีไฟสีฟ้าลุกโชน [แจ้งเตือน: พบมอนสเตอร์ 'ทหารโครงกระดูก' (Skeleton Soldier) Rank E - Lv.10] [System: เข้าสู่สถานะต่อสู้!]

ทันทีที่ระบบแจ้งเตือน ความรู้สึกหนักอึ้งที่ขาก็กลับมาทันที "มาแล้ว..." ผมเหงื่อตก

"ศัตรูมาแล้ว!" กายตะโกน "คิม! ลุย!"

ด้วยความเคยชิน ผมเผลอออกแรงถีบตัวพุ่งไปข้างหน้า หมายจะใช้ความเร็วเข้าประชิดตัวแล้วฟัน แต่ทว่า...

วูบ... ร่างกายผมเหมือนถูกถ่วงด้วยตุ้มน้ำหนัก 1,000 กิโลกรัม ขาขวาที่ก้าวออกไป... เคลื่อนที่ช้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่นในหนัง Matrix กึ๊ก... กึ๊ก...

"เฮ้ย!?" ผมร้องลั่น "ขยับไม่ออก! ลืมไปว่าเข้าโหมดสู้แล้วมันเดินหน้าไม่ได้!"

พวกโครงกระดูกหันมามองผม... แล้วพวกมันก็เริ่มวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ในสายตาพวกมัน ผมคงเหมือนคนที่กำลังรำไทเก็กอยู่กลางสนามรบ เป็นเป้านิ่งชั้นดี

"คิม! ระวัง! มันง้างดาบแล้ว!" กายตะโกน

ดาบสนิมเขรอะฟันลงมาที่หัวผม ผมตกใจสุดขีด สัญชาตญาณสั่งให้ "ถอยหนี"

ฟึ่บ!!!

เพียงแค่ผมคิดว่าจะถอย ร่างกายผมก็กระชากไปด้านหลังด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน! รู้ตัวอีกที ผมมายืนอยู่ห่างจากจุดเดิม 20 เมตร... ภายในเสี้ยววินาที! พื้นดินที่ผมลากเท้าถอยหลังมา เป็นรอยทางยาวเหมือนรอยเบรกยางรถยนต์

"เชี่ย..." ผมก้มมองขาตัวเอง "ตะ...ตะกี้มันอะไรวะ? วาร์ปเหรอ?"

"Moonwalk!!!" กายตะโกนลั่น "นั่นมันมูนวอล์กของจริง! โคตรพริ้ว! ราชาเพลงป๊อป ยังต้องเรียกพี่!"

คอมเมนต์ไหลรัว:

· [PopKing] : พี่แก Smooth มากกกก! เหมือนลอยได้!

· [Physics_Teacher] : ความเร็วขนาดนั้น ข้อเท้าไม่หักเหรอครับ!? แรงเสียดทานเป็นศูนย์?

· [Donate 500 จาก 'FFF'] : โคตรเท่! แต่มันหนีอย่างเดียวเลยนี่หว่า จะสู้ยังไง 5555

"คิม! มึงเดินหน้าไม่ได้ มึงก็ต้องหันหลังเดิน!" กายแนะนำ "ใช้ตูดนำทาง!"

"หันหลัง? มึงจะบ้าเหรอ! หันหลังให้ศัตรูก็โดนแทงดิ!"

"เชื่อกู! สกิลมันบอกว่า Evasion 100% ตอนถอยหลัง!"

ผมไม่มีทางเลือก เพราะพวกโครงกระดูกวิ่งเข้ามาอีกแล้ว ผมลองหันหลังให้ศัตรู แล้วออกแรงถอยหลัง (ซึ่งก็คือการพุ่งไปหาศัตรูแบบเอาหลังชน) "เอาก็เอาวะ! ตายเป็นตาย!"

ผมหันหลังให้พวกโครงกระดูก แล้วดีดตัวถอยหลังไปหาพวกมัน ฟึ่บ! ความเร็ว 500% ทำงาน! ร่างของผมพุ่งถอยหลังแหวกอากาศไปด้วยความเร็วเสียง ก้นของผมพุ่งนำหน้าไปหาหน้าของโครงกระดูก

"รับไปซะ... ก้นกระแทกความเร็วแสง!"

เปรี้ยง! ก้นของผมชนเข้ากับหน้าอกของโครงกระดูกตัวแรกอย่างจัง แรงปะทะทำให้กระดูกซี่โครงมันแหลกละเอียด ร่างกระเด็นไปไกลเหมือนถูกรถสิบล้อชน แต่ปัญหาคือ... ผมมองไม่เห็นทาง!

"เบรก! คิม เบรก! ข้างหน้ามีเสา!" กายตะโกน

ผมพยายามหยุด แต่ความเร็วมันเยอะเกินไป ผมเบรกไม่อยู่ ร่างของผมยังคงพุ่งถอยหลังต่อไป... ชนโครงกระดูกตัวที่สอง... ตัวที่สาม... และสุดท้าย...

โครม!!! ผมพุ่งถอยหลังไปชนเข้ากับป้ายหลุมศพหินแกรนิตขนาดใหญ่ จนป้ายหักครึ่ง ผมร่วงลงมากองกับพื้น ก้นระบมไปหมด

"โอ๊ยยยยย..." ผมน้ำตาเล็ด "ก้นกู... จะพังไหมเนี่ย..."

กายเดินเข้ามาถ่ายใกล้ๆ หัวเราะจนตัวงอ "ท่านผู้ชมครับ! นี่คือสไตล์การต่อสู้ใหม่ล่าสุด! 'Reverse Dash Attack' (การพุ่งชนแบบย้อนกลับ) ! ศัตรูจะไม่มีวันรู้ตัว เพราะแม้แต่เจ้าตัวก็มองไม่เห็นทางครับ!"

คอมเมนต์:

· [Joker] : 55555 ฮีโร่สายตูดของจริง ใช้ตูดสู้ล้วนๆ

· [CarRacer] : พี่เขาไม่มีเกียร์ D (Drive) ครับ มีแต่เกียร์ R (Reverse) แรงจัดๆ

· [Donate 1,000 จาก 'FCยาทาแก้ฟกช้ำ'] : สงสารก้นพี่เขาจังค่ะ จะช้ำไหมเนี่ย 5555

ผมลุกขึ้นปัดฝุ่น พยายามทรงตัว "กาย... กูว่ากูไม่ไหวว่ะ สกิลนี้มันเล่นยากเกินไป กูมองไม่เห็นศัตรู จะให้กูเดาทางเอารึไง?"

"ไม่ยากเพื่อน!" กายดันแว่น "มึงแค่ต้องการ 'ตากล้อง' ที่ช่วยบอกทิศทาง... และเพลงประกอบจังหวะ!"

"เพลง? เพื่อ?"

"เพื่อฟีลลิ่งไง! มึงต้องมีจังหวะในหัวใจ!" กายกดเปิดเพลงในมือถือดังลั่นดันเจี้ยน จังหวะกลองตึ๊ดๆ ที่คุ้นหู พร้อมเสียงเบสแน่นๆ ดังขึ้น... (ทำนองเพลง อาชญากรจอมพริ้ว)

"เอาล่ะคิม! จับจังหวะ! ถอยหลัง! ซ้าย! ขวา! หมุนตัว! จินตนาการว่ามึงคือ มิสเตอร์เอ็มเจ!" กายเริ่มออกคำสั่งเหมือนโค้ช

ผมจำใจขยับตามคำสั่ง ถอยหลัง (พุ่งหลบดาบ) , สไลด์ซ้าย (หลบธนู) , หมุนตัว (ใช้ดาบฟันกวาดแบบมองไม่เห็น) กลายเป็นว่า... ท่ามกลางดงโครงกระดูกนับร้อย ผมกำลังเต้น Moon-Step หลบการโจมตีทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ (Evasion 100% ทำงานรัวๆ)

ภาพที่คนดูเห็น คือชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวพริ้วไหวดุจสายน้ำ เท้าไม่ติดพื้น หลบคมดาบได้ระดับมิลลิเมตร พร้อมกับเพลงจังหวะป๊อปยุค 90 ที่เข้าจังหวะเป๊ะๆ มันดู... เท่ เท่แบบแปลกๆ ... เท่แบบกาวๆ ...

"สุดยอด..." ผมเริ่มสนุก "เห้ย! มันหลบได้จริงว่ะ! กูเหมือนเห็นภาพสโลว์โมชั่นเลย!"

แต่ในขณะที่ผมกำลังมั่นใจ... [แจ้งเตือน: บอส 'อัศวินดำไร้หัว' (Headless Knight) Boss Rank D - Lv.18 ปรากฏตัว]

ร่างยักษ์ของอัศวินสวมเกราะดำ ขี่ม้าปีศาจ พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดาบใหญ่ของมันยาวกว่า 2 เมตร "คิม! ข้างหลัง!" กายตะโกน

ผมตกใจสุดขีด รีบกลับหลังหัน เพื่อจะวิ่งหนี "หนีเร็ว!" ผมออกแรงดีดตัว (กะจะพุ่งไปข้างหน้า)

แต่ลืมไปว่า... สกิลนี้มันทำงานด้วยการ 'ถอยหลัง' ในเมื่อผมหันหลังให้บอส... การถอยหลังก็คือการ 'พุ่งใส่' บอสเต็มๆ!

"เหวออออ!"

แทนที่จะพุ่งหนี ร่างของผมกลับพุ่งถอยหลัง (ย้อนกลับไปหาดาบบอส) ด้วยความเร็วสูงสุด หน้าของผม (หรือพูดให้ถูกคือ หลังหัวของผม) กำลังจะพุ่งไปชนกับดาบบอส!

"ฉิบหายแล้ว!"