3 สตรีมแรกกับน้องหมีสีชมพู

[ดันเจี้ยนสไลม์ (Slime Garden) - เขตชายแดนกรุงเทพฯ ฝั่งตะวันออก - Rank F]

อากาศยามบ่ายของประเทศไทยในช่วงฤดูร้อนนั้นร้อนระอุเหมือนซ้อมตกนรกขุมโลกันตร์ แสงแดดแผดเผาทุ่งหญ้าสีเขียวขจีหน้าดันเจี้ยนจนไอร้อนเต้นระยิบระยับเป็นภาพลวงตา แต่นั่นยังไม่ร้อนเท่ากับ "หัว" ของผมที่กำลังเดือดปุดๆ จนควันแทบจะออกหูอยู่ในขณะนี้

ผมยืนอยู่หน้าประตูมิติทางเข้าดันเจี้ยนสไลม์ ท่ามกลางสายตาของฮันเตอร์คนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมา แต่พวกเขาไม่ได้มองผมด้วยสายตาชื่นชม หรือเกรงขาม... พวกเขามองผมเหมือนมอง "ตัวประหลาด" ที่หลุดออกมาจากสวนสนุกร้าง

เพราะตอนนี้ ร่างสูง 180 เซนติเมตรที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของผม ถูกยัดเยียดเข้าไปอยู่ในชุดมาสคอต 'Happy Bear' (หมีแฮปปี้แบร์ - เวอร์ชันก๊อปเกรด A จากจีนแดง) สีชมพูบานเย็นตัวใหญ่ยักษ์! ขนของมันฟูฟ่องทำจากใยสังเคราะห์เกรดต่ำที่เก็บความร้อนดียิ่งกว่าเตาอบ มีหูกลมๆ ดุ๊กดิ๊กที่ขยับได้เวลาผมเดิน และหน้ากากเป็นรูปหมีที่ยิ้มกว้างตาหยีอย่างน่าขนลุก ที่เลวร้ายที่สุดคือ พุงป่องๆ ของมันยัดนุ่นมาจนแน่นเปรี๊ยะ ทำให้ผมมองไม่เห็นเท้าตัวเอง และต้องเดินขาถ่างเหมือนเพนกวินที่เป็นริดสีดวงทวาร

"ไอ้กาย! มึงทำเกินไปแล้วนะโว้ย!" เสียงของผมอู้อี้เพราะหน้ากากมันบีบแก้มจนปากจู๋ เหงื่อกาฬไหลย้อยเข้าตาจนแสบไปหมด "ไหนมึงบอกว่าถ้าไม่มีชุดทุเรศๆ กูจะได้ใส่เกราะเท่ๆ ไงวะ!? นี่มันชุดหมีนะเว้ย! หมีสีชมพู!"

กายที่นั่งจัดอุปกรณ์ไลฟ์สดอยู่บนเก้าอี้สนาม พยายามกลั้นขำจนตัวสั่นไหล่กระเพื่อม วันนี้มันใส่แว่นกรอบทองใหม่เอี่ยม (แว่นเก่าที่พังในตอนที่ 1 มันเอาไปเคลมประกันมาแล้ว) ดูเจ้าเล่ห์กว่าเดิม 200% "ใจเย็นน่าเพื่อน... ก็ชุดนี้มันทุเรศที่สุดในร้านเช่าชุดแล้วไง 5555" มันพยายามปรับเสียงให้นุ่มนวลที่สุด "มึงก็เห็นเอง ระบบมันแจ้งเตือนตัวแดงเถือกเลยว่า 'สไลม์แพ้ทางสีชมพูและความนุ่มนิ่ม' มึงจะโทษกูไม่ได้! ต้องโทษระบบ! ที่มันชี้เป้ามาที่ 'ชุดเอี๊ยมหมี Happy Bear' ตัวนี้!"

"แต่กูเซ็นสัญญากับมึงนะโว้ย! ไม่ใช่กับระบบ!" ผมพยายามจะถอดหัวหมีออก "กูไม่ทำแล้ว! ร้อน! หายใจไม่ออก!"

ผมดึงหัวหมีสุดแรงเกิด... แต่มัน 'ดึงไม่ออก!' เหมือนมีกาวตราช้างติดอยู่ หรือไม่ก็เป็นคำสาปของระบบที่ล็อกชุดไว้กับตัวผม

[System Warning: ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น! ไม่สามารถถอดอุปกรณ์สวมใส่ตามภารกิจได้!]

"เชี่ย..." ผมหน้าซีด (ในหน้ากาก) "มันถอดไม่ได้กาย! ระบบมันล็อก!"

"เห็นมั้ย!" กายยิ้มร่า "ฟ้าลิขิตมาแล้วว่ามึงต้องเป็นหมี! อีกอย่าง... ในสัญญาข้อ 4.2 เขียนไว้ชัดเจนว่า 'ยินยอมทำตามข้อกำหนดของระบบสตรีมเมอร์สายปั่นที่เกี่ยวข้องกับคอนเทนต์เพื่อแลกกับผลตอบแทนทางธุรกิจ' มึงเซ็นเองนะเพื่อน ตัวเท่าหม้อแกง!"

กายชูเอกสารสัญญา (ที่ยับยู่ยี่เพราะโดนนั่งทับ) ให้ผมดูอย่างผู้ชนะ "รีบๆ เข้าไปเถอะ! กล้องเริ่มถ่ายแล้ว! แฟนคลับมารอหน้าไลฟ์เป็นหมื่นแล้วเนี่ย! ยิ่งช้า ยิ่งร้อนนะเว้ย!"

ผมมองดูอุ้งมือหมีสีชมพูของตัวเองอย่างปวดใจ แล้วหันไปมองประตูดันเจี้ยนที่หมุนวน ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย... กับค่าเทอมน้องครีม... และสัญญาที่เซ็นไปแล้ว... "อ๊ากกกก! กูยอมแล้ววว! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้แว่นหน้าเลือด!"

ผมกัดฟัน พุ่งตัววิ่ง (เตาะแตะ) เข้าประตูมิติไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก โดยมีเสียงหัวเราะชั่วร้ายของไอ้กายตามหลังมาติดๆ

. . .

[ภายในดันเจี้ยนสไลม์ (Slime Garden) - Rank F]

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูมิติ บรรยากาศก็เปลี่ยนไป จากความร้อนระอุของเมืองกรุง กลายเป็นความชื้นแฉะ และกลิ่นหอมหวานเลี่ยนๆ ของผลไม้เน่าๆ ที่นี่คือ 'สวนสไลม์' ดันเจี้ยนระดับต่ำที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายเยลลี่

"สวัสดีครับ ท่านผู้ชมชาว HuntTube ทุกท่าน!" เสียงของกายดังลอดออกมาจากลำโพงติดกล้องโดรนที่บินวนอยู่รอบตัวผมอย่างมืออาชีพ "ยินดีต้อนรับสู่ไลฟ์สดแรกในฐานะฮันเตอร์สังกัดใหม่ของพี่คิม! วันนี้เราจะมาพิชิตดันเจี้ยนสไลม์กาวๆ กันครับ! แต่เดี๋ยวก่อน... ฮีโร่ของเราไม่ได้มามือเปล่า... ขอเชิญพบกับชุดเกราะสุดแกร่ง (และสุดแบ๊ว) ที่พี่คิมภูมิใจนำเสนอ... 'น้องหมีพิฆาต' ครับ!"

กล้องโดรนบินโฉบเข้ามาถ่าย Close-up ที่หน้ากากหมีเปื้อนยิ้มของผม

ยอดคนดู (Viewers) : 15,200 คน (ยอดวิวพุ่งขึ้นรวดเร็วราวกับจรวด เพราะชื่อคลิป Clickbait ที่กายตั้งไว้: "LIVE: เทพเจ้าก้นเด้งคัมแบ็ก! บุกรังสไลม์ด้วยชุดเกราะระดับตำนาน!?")

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตกจนอ่านแทบไม่ทัน:

· [FCหมี] : โอ๊ย! น่าร้ากกกกก! ชุดเข้ากับพี่คิมมากค่ะ! (ตรงไหนวะครับ?)

· [Joker] : 5555555 เทพเจ้าก้นเด้ง... สู่... เทพเจ้าหมีสีชมพู! หมดกันมาดเข้ม!

· [Hater] : นี่มันอะไรกันวะเนี่ย! หุ่นนักกล้ามในชุดมาสคอตเนี่ยนะ? ปัญญาอ่อน! สิ้นคิด!

· [GamerBoy] : ค่า Stat ชุดนี้เท่าไหร่ครับ? ดู Def เยอะนะ

"พี่คิม! โชว์กล้ามหน่อยครับ! แฟนๆ เรียกร้อง!" กายสั่งผ่านไมค์

"ไม่มีให้โชว์โว้ย! ชุดมันบังหมดแล้ว!" ผมตะโกนตอบ (เสียงหมีอู้อี้) "ร้อนจะตายชัก! ไข่กูจะสุกแล้วเนี่ย!"

ปุ๊ง! ปุ๊ง! ปุ๊ง! เสียงกระโดดดึ๋งดั๋งดังขึ้นรอบทิศทาง ขัดจังหวะการบ่นของผม จากพุ่มไม้สีเขียวขจี มอนสเตอร์ประจำดันเจี้ยน 'สไลม์เยลลี่' (Jelly Slime) Rank F Lv.3 สีเขียวใส ตัวขนาดเท่าลูกบอลยาง ค่อยๆ กระโดดออกมาทีละตัวสองตัว หน้าตาพวกมันดูไร้พิษสง ตาโตๆ ปากยิ้มๆ เหมือนขนมเยลลี่เดินได้ แต่ใครที่เป็นฮันเตอร์จะรู้ดีว่า... เมือกของมันเป็นกรดอ่อนๆ ที่ทำให้คันคะเยอ และแรงกระแทกของมันหนักหน่วงเหมือนโดนลูกบาสอัดหน้า

"เฮอะ... กระจอก" ผมพยายามสวมวิญญาณฮันเตอร์ (ในคราบหมี) เพื่อกู้ศักดิ์ศรีคืนมา มือขวาที่สวมถุงมืออุ้งตีนหมี ควานหาอาวุธข้างเอว... ชัก 'มีดสั้นฮันเตอร์' (ราคาถูก) ออกมาถือไว้ "ถึงจะใส่ชุดบ้าๆ แต่กูก็ยังเป็นนักดาบ! ตายซะพวกเศษเยลลี่! ฉันจะเฉือนแกเป็นชิ้นๆ เอาไปทำวุ้นกะทิ!"

ผมพุ่งตัวเข้าหาฝูงสไลม์ด้วยท่าทางขึงขัง ง้างมีดฟันฉับ!

แคร้งค์! มีดฟันไปที่ตัวสไลม์... แต่แทนที่มันจะขาด สไลม์กลับ ยุบตัวลง รับแรงมีด แล้ว เด้ง คืนรูปเดิม! มีดของผมกระดอนกลับมาเกือบกระแทกหน้ากากตัวเอง

"อ้าว?" ผมงง "ทำไมฟันไม่เข้าวะ? มีดทื่อเหรอ?"

ผมลองอีกที แทงจึ๊กๆๆ! ดึ๋ง! ดึ๋ง! ดึ๋ง! สไลม์เด้งรับทุกดอก! ผิวของมันยืดหยุ่นจนคมมีดราคาถูกทำอะไรไม่ได้ แถมมันยังหัวเราะเยาะ (ในจินตนาการของผม) ใส่หน้าอีก

"คิม! ไอ้โง่! อย่าใช้มีด!" กายตะโกนบอกบทมาจากแนวหลัง "ระบบบอกว่ามันแพ้ความนุ่ม! มีดมึงมันแข็ง! ใช้ร่างกายมึงสิ!"

ผมมองมีดในมือ สลับกับมองพุงหมีพองๆ ของตัวเอง "จะให้กูใช้... ใช้พุงชนมันเหรอวะ!?"

"เออ! ลองดู! มึงได้สกิลมาแล้วนี่หว่า! เชื่อใจระบบสิ!"

ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! สไลม์ตัวหนึ่งกระโดดพุ่งเข้ามาหมายจะพ่นเมือกกรดใส่หน้ากาก ผมเก็บมีด... ตั้งหลัก... กางขาออกเพื่อทรงตัว... สูดลมหายใจเข้าพุงจนชุดตึงเปรี๊ยะ... แล้วแอ่นพุงรับ!

"เอาไปกิน! พุงหมีพิฆาต!"

ผัวะ! พุงของชุดหมีปะทะเข้ากับตัวสไลม์เต็มรัก

วินาทีนั้น... ผมหลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวด แต่แทนที่ผมจะเจ็บ... หรือชุดจะยุบ... ผมกลับรู้สึกถึงแรงสะท้อนมหาศาลที่ส่งผ่านชุดออกมา

ร่างของสไลม์ที่ชนพุงผม ถูกแรงประหลาด สะท้อน (Reflect) ออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ยิงออกจากปากกระบอก!

ฟิ้วววว! สไลม์ผู้โชคร้ายพุ่งย้อนกลับไปด้านหลังด้วยความเร็วสูงกว่าตอนมา 2 เท่า! ปุ๊ง! มันพุ่งไปกระแทกกับเพื่อนสไลม์อีกสองตัวที่กำลังกระโดดตามมา โพละ! แรงกระแทกทำให้สไลม์ทั้งสามตัวระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นละอองน้ำสีเขียวสาดกระจายไปทั่วพื้นหญ้า

[System: กำจัดสไลม์เยลลี่ x3!] [สกิลทำงาน: ผิวเด้งดึ๋ง (Bouncy Skin) ] (Effect: สะท้อนแรงโจมตีทางกายภาพ 200% โดยไม่ได้รับความเสียหาย ยิ่งชุดนุ่ม ยิ่งเด้งแรง)

"เชี่ยยยย!" ผมลืมตาขึ้นมาเห็นผลงานตัวเองแล้วตะลึง "ไม่เจ็บเลยว่ะ! แถมแรงโคตรๆ! นี่พุงกูหรือแทมโพลีนวะเนี่ย!"

คอมเมนต์ระเบิดลงยิ่งกว่าเดิม:

· [Joker] : นี่มันอะไรกันวะ! เอาพุงชนมอนสเตอร์ตาย! วิชาลับสำนักไหน!

· [FCหมี] : สกิลสุดยอด! พุงปราบมาร! พี่คิมเก่งที่สุด!

· [Gym_Instructor] : วิเคราะห์ตามหลักกายภาพ... กล้ามเนื้อหน้าท้องนั่นไม่ใช่ไขมัน! มันคือ Core Muscle ที่แข็งแกร่งดุจหินผาที่ซ่อนอยู่ในความนุ่มนิ่มครับ! สุดยอดเทคนิค!

ผมเริ่มจับจังหวะได้! ความมั่นใจพุ่งปรี๊ดจนลืมความอาย! "เข้ามาเลยไอ้พวกวุ้น! วันนี้พี่หมีจะแจกความสดใส!"

ผมวิ่งเข้าหาฝูงสไลม์โดยไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว... กลายเป็น 'หมีพินบอลพิฆาต'! ผมทิ้งตัวลงนอน แล้วกลิ้ง! ดึ๋ง! ดึ๋ง! ดึ๋ง!

[Combo: x5!] [Combo: x10!]

ผมกลิ้งไปข้างหน้า... เด้งไปทางซ้าย... เอาตูดกระแทกทางขวา! ทุกครั้งที่สัมผัสตัว สไลม์จะปลิวว่อนเหมือนเศษกระดาษ ความนุ่มนิ่มของชุดหมีกลายเป็นอาวุธสังหารที่โหดเหี้ยมที่สุดในดันเจี้ยน เสียง ปุ๊ง! ปุ๊ง! ดังต่อเนื่องเหมือนคนคั่วป๊อปคอร์น

"ฮ่าๆๆๆ! สนุกว่ะ! เหมือนเล่นบ้านบอลเลย!" ผมหัวเราะลั่นในชุดหมี

แต่ในจังหวะที่ผมกำลังสนุกกับการเป็นลูกบอลสีชมพู... ตึง! ตึง! เสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากพื้นดินจนตัวผมสั่นสะเทือน พื้นดินไหวระริกเหมือนมีแผ่นดินไหว ผมพยายามหยุดกลิ้ง แล้วยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยอาการ เมาบก (โลกหมุนติ้วจนยืนไม่อยู่)

[แจ้งเตือน: พบมอนสเตอร์อีลีท 'ราชาสไลม์' (King Slime) Boss Rank E - Lv.15]

จากพุ่มไม้ด้านหลัง ปรากฏร่างของสไลม์ขนาดยักษ์ สูงกว่า 3 เมตร สีแดงเข้มเหมือนเจลลี่รสสตรอว์เบอร์รี มงกุฎสีทองเล็กๆ แปะอยู่บนหัวของมัน มันดูโกรธมากที่ลูกน้องโดนพุงหมีฆ่าตายหมด

"เชี่ย..." ผมอุทาน ตาถลน "ไอ้ตัวนี้มันไม่ได้อยู่ในสคริปต์นี่หว่า! ตัวใหญ่ขนาดนี้พุงกูจะรับไหวเหรอ!"

ราชาสไลม์พองตัวขึ้น สูดลมหายใจ แล้วพ่นกระสุนเมือกกรดขนาดใหญ่เท่าลูกแตงโมใส่ผม ฟู่! กระสุนกรดพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง! ผมวิ่งหนีไม่ทันแล้ว! (เพราะกำลังเมาหัวทิ่ม)

"คิม! กลิ้งเลยเพื่อน! รับมันด้วยความนุ่ม! อย่าหนี!" กายตะโกนสั่งอย่างเลือดเย็น

"เอาก็เอาวะ!" ผมทำตามสัญชาตญาณ! หันหลังให้กระสุน แล้วแอ่นก้นรับ! (เพราะก้นนุ่มกว่าพุง) "ผิวเด้งดึ๋ง... ทำงานสิวะ!"

ผัวะ! กระสุนเมือกกรดชนเข้ากับก้นหมีอย่างจัง บึ้ม! มันเด้งกลับไปหาราชาสไลม์ทันที! ราชาสไลม์ต้องเอียงตัวหลบกระสุนตัวเองอย่างทุลักทุเล จนเสียหลักล้มกลิ้ง

"โอกาสทอง!" กายตะโกน "คิม! ปิดบัญชี! ฆ่ามัน!"

แต่ทว่า... ระบบเจ้ากรรมดันเด้งแจ้งเตือนภารกิจเสริมขึ้นมาขัดจังหวะ [System Alert: บอสอยู่ในสถานะ 'โกรธจัด' (Enraged) การโจมตีปกติไร้ผล!] [ภารกิจเสริม: ทำให้บอสสงบลงด้วย 'ความน่ารักสุดแบ๊ว' เพื่อลดเกราะ] [เงื่อนไข: เต้นเพลงประจำตัว 'Happy Bear' เพื่อหยุดการโจมตี]

"เต้นอีกแล้วเหรอ!?" ผมอยากจะร้องไห้ "ทำไมชีวิตกูต้องวนเวียนกับการเต้นด้วยวะ! กูเป็นฮันเตอร์นะเว้ย ไม่ใช่ไอดอล!"

"เต้นสิเพื่อน!" กายเชียร์ "ยอดโดเนทมารอแล้ว! มึงดูนี่!"

กายโชว์หน้าจอแท็บเล็ตให้ดู [Donate 5,000 บาท จาก 'คนรักหมี'] : อยากเห็นพี่หมีเต้นเพลง 'มะงุ้งมะงิ้ง อุ๋งๆ' ครับ ถ้าเต้นให้ 5,000 บาทขาดตัว!

"ห้าพันบาท!" กายกระซิบเสียงกระเส่าข้างหู (ผ่านไมค์) "หักส่วนแบ่ง 70/30 แล้ว... ส่วนของมึงได้พันห้านะเว้ย! ค่าอาหารเจ้าขาวได้เป็นลังเลยนะ! แถมซื้อทรายแมวเกรดพรีเมียมได้ด้วย! ทำไมไม่ทำวะ!?"

ผมชะงัก... ภาพ 'เจ้าขาว' แมวจรจัดสีมอมแมมที่ผมแอบเลี้ยงไว้หลังห้องเช่าลอยเข้ามาในหัว มันกำลังมองผมด้วยสายตาอ้อนวอนขออาหารเม็ดเกรดพรีเมียม (ที่ผมไม่เคยมีปัญญาซื้อให้) ศักดิ์ศรีของฮันเตอร์... กับความอยู่รอดของแมว...

ชายหนุ่มในชุดหมีถอนหายใจยาวเหยียดจนหน้ากากฝ้าขึ้น เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น... จัดชุดให้เข้าที่ แล้วหันมาหากล้อง

"เพลงมา..." ผมพูดเสียงเรียบ เหมือนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว

กายยิ้มกว้าง (ยิ้มแบบที่เห็นเงินในตา) กดเปิดเพลงในมือถือทันที ? เธอน่ารักเกินปุยฝ้าย... โอ้ยพุงใหญ่ไปหมดแล้ว... ?

และแล้ว... ท่ามกลางซากศพสไลม์นับสิบ อัศวินหมีสีชมพูก็เริ่มออกสเต็ปแดนซ์ด้วยท่าทางที่แข็งทื่อ (แต่ดูกวนตีนพิลึก) ผมหมุนตัว... เอวของหมีส่ายดุ๊กดิ๊ก... ยกมือทำท่าหัวใจ (Mini Heart) ส่งให้บอส... แก้มก้น (ของชุด) เด้งไปตามจังหวะเพลง ดึ๋ง! ดึ๋ง!

ราชาสไลม์ที่กำลังจะลุกขึ้นมาฆ่าผม... หยุดชะงัก มันยืนนิ่ง มองดูหมีชมพูเต้นรำด้วยความงุนงง (ตาของมันขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ เหมือนโดนมนตร์สะกด) ร่างกายสีแดงที่แข็งเกร็งของมัน... ค่อยๆ อ่อนยวบยาบลง... มันกำลัง เคลิบเคลิ้ม! (หรือสมเพชก็ไม่แน่ใจ)

"ตอนนี้แหละคิม! มันเผลอแล้ว! เกราะมันหายแล้ว!" กายตะโกนลั่น

ผมใช้จังหวะที่มันชะงัก หยุดเต้นกะทันหัน! แล้ว พุ่งตัวกลิ้งใส่ ราชาสไลม์เต็มแรงเหมือนลูกโบว์ลิ่งมรณะ!

"ท่าไม้ตาย... กลิ้งมรณะ หมีพุงเด้ง!!!"

ตูมมมมมม!!!

ร่างของผม (ในชุดหมี) พุ่งชนกลางลำตัวราชาสไลม์ที่กำลังอ่อนยวบ แรงสะท้อน 200% ระเบิดออกมา ทำให้ร่างของราชาสไลม์แหลกสลายกลายเป็นละอองสีแดงกระจายไปในอากาศเหมือนพลุแตก!

[System: กำจัดราชาสไลม์สำเร็จ!] [System: เลเวลอัพ! (Level 1 -> 2) ] [ได้รับรางวัล: กล่องสุ่มสกิลระดับพิเศษ x 1]

"เย้! ชนะแล้ว!" ผมตะโกน (เสียงอู้อี้ในชุดหมี) นอนแผ่หลาหมดสภาพท่ามกลางกองเมือก

แต่สิ่งที่คนดูทั้งไลฟ์จำได้... ไม่ใช่ลูกเตะ หรือแรงสะท้อน แต่เป็น "ท่าเต้นเรียกเงิน" เมื่อกี้นี้ต่างหาก

· [Joker] : เชี่ยยยย! พุงเทพเจ้า! พุงนั่นมันทำด้วยไวเบรเนียมเหรอวะ!

· [Physics_Teacher] : ผิดหลักฟิสิกส์โว้ยยย! โมเมนตัมมันต้องไม่สะท้อนแรงขนาดนั้น! นี่มันโกงชัดๆ!

· [Donate 200 บาท จาก 'FCพุงนุ่ม'] : ขอท่าเอาพุงชนอีกรอบได้ไหมคะ? เมื่อกี้ขำจนสำลักน้ำ พุงน้องหมีสู้ชีวิตมาก 5555

· [SlimeLover] : สงสารน้องสไลม์อ่าาา ตัวแตกเลย

· [Donate 1,000 บาท จาก 'คนรักหมี'] : จ่ายแล้วนะครับ! คุ้มมาก! เอาน้องหมีกลับบ้านได้ไหม?

โดยที่คิมและกายไม่รู้ตัวเลยว่า... ที่มุมมืดของป่าด้านหลัง ห่างออกไปบนต้นไม้ใหญ่ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ผ่านกล้องส่องทางไกล

"ฮะๆ ... น่าสนใจ..." หญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีดำแสยะยิ้มที่มุมปาก เธอลดกล้องส่องทางไกลลง เผยให้เห็นดวงตาสีอำพันที่ฉายแววสนุกสนาน "สกิลสะท้อนการโจมตีด้วยหน้าท้อง... กับการใช้การเต้นเพื่อบัฟพลัง... นี่มันอัจฉริยะ หรือคนบ้ากันแน่?"

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาใครบางคน "ฮัลโหล... หัวหน้าคะ ฉันเจอ 'ดาวรุ่ง' ดวงใหม่แล้วค่ะ... รับรองว่าถ้าดึงตัวมาได้ กิลด์เราจะต้องดังระเบิดแน่นอน... ใช่ค่ะ... เขาเป็น 'สายตลก' ที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย"