2 สัญญาทาสฉบับเพื่อนรัก

[โรงพยาบาลฮันเตอร์สังกัดกรมการปกครอง - ห้องพักฟื้นรวม (เตียง 304) ]

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจมูกตีขึ้นมาเป็นสิ่งแรก ตามมาด้วยเสียง ติ๊ด... ติ๊ด... ของเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะน่ารำคาญ ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา แสงไฟนีออนบนเพดานสว่างจ้าจนต้องหรี่ตา ร่างกายท่อนล่างปวดร้าวไปหมดเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาราธอนรอบโลกมา 3 รอบ โดยเฉพาะบริเวณ... เอวและสะโพก

"โอ๊ย..." ผมครางเบาๆ พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดแปลบแล่นขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงนอนต่อ

"ตื่นแล้วเหรอพ่อซุปตาร์... หรือควรเรียกว่า 'เทพเจ้า' ดี?"

เสียงคุ้นหูที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ที่สุดในโลกดังมาจากข้างเตียง ผมหันขวับไปมอง (คอเคล็ดนิดหน่อย) ก็เจอเข้ากับ 'ไอ้กาย' เพื่อนรักเพื่อนแค้นของผมนั่นเอง

มันกำลังนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอย่างสบายใจเฉิบอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีฟ้า ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องเก่าที่หน้าจอร้าวไปครึ่งซีก นิ้วเรียวๆ ของมันเลื่อนหน้าจอเร็วรัวจนตามองแทบไม่ทัน ปากก็เคี้ยวแอปเปิล... ที่น่าจะหยิบมาจากกระเช้าเยี่ยมไข้ของผม!

"กูอยู่ที่ไหนวะเนี่ย?" ผมถามเสียงแหบแห้ง คอแห้งผากเหมือนทะเลทราย

"โรงพยาบาลฮันเตอร์" กายตอบโดยไม่เงยหน้าจากจอ เคี้ยวแอปเปิล กร้วมๆ

"มึงสลบไปสองวันเต็ม หมอบอกว่ามึงใช้พลังงานเกินขีดจำกัด... กล้ามเนื้อเอวอักเสบเฉียบพลัน หมอถามด้วยนะว่ามึงไปทำอะไรมา ทำไมกล้ามเนื้อก้นถึงเกร็งตัวขนาดนั้น"

"เต้น...?" คำคำเดียวหลุดออกจากปากผม พร้อมกับความทรงจำที่ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนน้ำป่าไหลหลาก ภาพถ้ำวานรที่ร้อนระอุ... ภาพไอ้กายนั่งร้องไห้สั่งเสียแม่... ภาพราชาวานรเพลิงที่น่าเกรงขาม... และภาพตัวเองกำลัง... แอ่นก้น... ส่ายเอว... เด้งซ้าย... เด้งขวา...

"อ๊ากกกกกกกก!" ผมเอามือกุมหัว ตะโกนลั่นห้องพักฟื้นจนคนไข้เตียงข้างๆ สะดุ้งตื่น

"ไม่จริง! กูทำอะไรลงไป! บอกกูทีว่ามันเป็นแค่ฝัน! กูฝันว่ากูไปเต้นรูดเสามาใช่ไหม!"

"พี่ครับ..." เสียงเล็กๆ ดังมาจากเตียงข้างซ้าย เป็นเด็กผู้ชายขาหักที่กำลังมองผมตาแป๋ว

"พี่ใช่พี่ชายคนนั้นปะครับ? คนที่ส่ายตูดใส่ลิงอะ?"

ผมชะงักกึก หันไปมองเด็กน้อยด้วยสายตาว่างเปล่า เด็กคนนั้นชี้มาที่ผมอย่างตื่นเต้น

"แม่ๆ! ดูสิ! พี่ก้นเด้งตัวจริงเสียงจริงเลย! หนูขอลายเซ็นได้ไหม!"

"มะ...ไม่ใช่! น้องจำคนผิดแล้ว!" ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองเพล

"กูไม่ใช่เทพเจ้าก้นเด้งอะไรนั่น! กูคือคิม! ฮันเตอร์สายดาบผู้เงียบขรึม!"

"เลิกหลอกตัวเองเถอะเพื่อน" กายดึงผ้าห่มออกด้วยแรงที่เยอะผิดปกติสำหรับคนผอมแห้ง มันแสยะยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวสันหลังวาบยิ่งกว่าเจอผี

"ความจริงก็คือความจริง... และความจริงข้อนี้มันทำเงินได้"

มันยื่นแท็บเล็ตมาตรงหน้าผม

"ดูซะ ผลงานระดับมาสเตอร์พีซของกู"

บนหน้าจอคือเว็บไซต์วิดีโอยอดฮิตอย่าง 'HuntTube' และคลิปที่ติดเทรนด์อันดับ 1 (Trending #1) พาดหัวตัวเบ้อเริ่มสีแดงแจ๋ดว่า:

[คลิปหลุด] ฮันเตอร์หนุ่มโชว์สเต็ปเทพ! ส่ายเอวพิฆาตราชาวานร (Uncensored + HD) ยอดวิว: 2,540,112 ครั้ง (อัปโหลดเมื่อ 2 วันที่แล้ว) ยอดกดไลก์: 1.2M | ยอดแชร์: 500k

"สอง... สองล้านห้า?" ตาผมถลนแทบหลุดจากเบ้า

"เชี่ยไรเนี่ยยย! คนไทยว่างงานกันหรือไงวะ!"

"ยังไม่หมดนะเพื่อน" กายใช้นิ้วดันแว่นที่เลื่อนลงมา พลางใช้นิ้วอีกข้างชี้ไปที่ทีวีแขวนผนังปลายเตียง

"ดูข่าวนั่น"

บนจอทีวีกำลังฉายรายการ 'เจาะข่าวเช้านี้' ผู้ประกาศข่าวชื่อดังกำลังทำท่ากลั้นขำขณะอ่านข่าว

"...ครับ ท่านผู้ชมครับ คลิปไวรัลที่กำลังมาแรงที่สุดในขณะนี้ หนีไม่พ้นคลิปฮีโร่ปริศนาที่ใช้วิธีการปราบมอนสเตอร์ที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยมีมา... ไปชมภาพครับ"

แล้วภาพก้นของผมที่กำลังส่ายดุ๊กดิ๊กแบบ HD ก็ปรากฏขึ้นบนจอทีวีทั่วประเทศ...

"แม่เจ้าโว้ยยยย!" ผมกรีดร้อง อยากจะกระโดดออกหน้าต่างโรงพยาบาลหนีไปบวชตลอดชีวิต

"ปิด! ปิดเดี๋ยวนี้ไอ้กาย!"

กายกดปิดทีวีอย่างใจเย็น แล้วหันมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คิม... ตอนนี้มึงดังยิ่งกว่าดาราบางคนซะอีก ยอดวิวรวมทุกแพลตฟอร์มมี HuntTube, TokTik, Facepage, Twister น่าจะแตะ 10 ล้านแล้ว"

ผมหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าศพ มือไม้สั่นเทาขณะเลื่อนลงไปดูคอมเมนต์ในแท็บเล็ต หวังลึกๆ ว่าจะมีคนชื่นชมในความกล้าหาญหรือทักษะการต่อสู้ของผมบ้าง:

· [Nong_Kaimook] : โอ๊ยขำไม่ไหว 55555 พี่เขาจริงจังมากตอนส่ายตูด หน้าเครียดแต่เอวพลิ้วเวอร์

· [BoyZaa] : ชาบูๆ #เทพเจ้าก้นเด้ง องค์ลงประทับร่างแล้ว

· [YuriFan_Club] : กรี๊ดดด! จิ้นคู่นี้ได้ไหม? คนถ่าย (เสียงผู้ชาย) ตะโกนด่าด้วยความเป็นห่วง แว่น x ก้นเด้ง เคมีดีมากแม่!

· [Gym_Instructor] : ในฐานะเทรนเนอร์ ผมขอบอกว่ากล้ามเนื้อ Gluteus Maximus ของเขาแข็งแรงมากครับ สควอทช์มาดีแน่นอน

· [Somsak_S] : ใครมีวาร์ปพี่เขาบ้างครับ อยากจ้างไปเต้นงานบวชนาค ให้ 500

"ไม่มี... ไม่มีใครชมลูกเตะกูเลยเหรอวะ?" ผมถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า

"ลูกเตะกู้ชาติของกูอะ? ท่าจบ Superhero Landing ของกูอะ?"

"มีนะ" กายชี้ไปที่คอมเมนต์ล่างสุดที่มียอดไลก์เยอะๆ

· [ProGamer_Analyst] : ท่าเตะตอนจบก็สวยดีนะ ดาเมจรุนแรงมาก แต่จังหวะแลนดิ้ง... กางเกงพี่เขาเป้าขาดเห็นกางเกงในลายเป็ดสีเหลืองอะ หมดกันความเท่ 55555

ผมรีบก้มลงมองเป้ากางเกงตัวเองทันทีด้วยความระแวง (โชคดีที่ตอนนี้ใส่ชุดคนไข้อยู่) หน้าผมร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์

"จบกัน... ชีวิตฮันเตอร์สุดเท่ของกู จบสิ้นแล้ว... กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงอีกรอบ คราวนี้ตั้งใจจะกลั้นหายใจตายไปเลย

"ใจเย็นไอ้เสือ อย่าเพิ่งดราม่า ชีวิตมึงยังไม่จบ... แต่มันกำลังจะเริ่มต้นต่างหาก" กายดึงผ้าห่มออกอีกครั้ง คราวนี้มันหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าสะพาย มันเป็นกระดาษ A4 ยับๆ ที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ย แต่เต็มไปด้วยตัวเลขยึกยือ

"นี่คืออะไร?"

"ทางรอดของมึง... และค่าเทอมน้องมึง"

ผมรับมาอ่าน หัวข้อกระดาษเขียนว่า 'แผนธุรกิจ: โปรเจกต์ปั้นเทพเจ้าก้นเด้งสู่ดวงดาว'

1. เปิดช่อง HuntTube อย่างเป็นทางการในชื่อ 'Kim & Guy'

2. รับงานสตรีมลงดันเจี้ยน (เน้นคอนเทนต์แปลกๆ ฮาๆ เซอร์วิสแฟนคลับ)

3. เปิดระบบโดเนทรายเดือน (Membership) และขายสินค้าที่ระลึก (เช่น เสื้อยืดลายเป็ด, กางเกงในลายเป็ด)

4. ส่วนแบ่งรายได้: กาย 70% - คิม 30%

"เดี๋ยวๆๆๆ!" ผมดีดตัวผึงชี้ที่ข้อ 4 "ทำไมมึงได้ 70 วะ! กูเป็นคนเจ็บตัวนะเว้ย! กูเป็นคนเต้น! กูเป็นคนอาย! มึงแค่นั่งถ่ายเฉยๆ!"

กายขยับแว่นอย่างใจเย็น แล้วเริ่มร่ายยาวด้วยมาดนักธุรกิจเขี้ยวลากดินที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฟังนะคิม... กูไม่ได้แค่นั่งถ่ายเฉยๆ มึงฟังค่าใช้จ่ายของกูนะ"

มันหยิบเครื่องคิดเลขออกมาจิ้ม ต๊อกๆๆ ให้ดู

"หนึ่ง... ค่าผ่อนแว่นตาอัจฉริยะรุ่นใหม่ที่กูเพิ่งไปรูดมาเพื่อถ่ายมึงชัดๆ ... 45,000 บาท สอง... ค่าซ่อมกล้องตัวเก่าที่พังเพราะแรงลมตด... เอ้ย แรงลมเตะของมึง... 12,000 บาท สาม... ค่าโปรโมตคลิป ยิงแอดโฆษณา จ้างหน้าม้ามาปั่นคอมเมนต์ช่วงแรก... 5,000 บาท สี่... ค่าเสียเวลาที่กูต้องมานั่งตัดต่อ ใส่ซับนรก ใส่เสียงเอฟเฟกต์ตลกๆ ให้มึงดูฮา ทั้งที่จริงๆ มึงแค่ดูน่าสมเพช..."

มันจ้องตาผมเขม็ง รังสีความงกแผ่ออกมาจากตัว

"และที่สำคัญ... ห้า... กูเป็นคนเดียวที่รู้ว่าต้องปั้นมึงยังไง ถ้าไม่มีกู มึงก็เป็นแค่ตัวตลกที่ดังคลิปเดียวแล้วดับ แต่ถ้ามีกู... กูจะเปลี่ยนกระแสพวกนี้ให้เป็นเงิน!"

ผมกัดฟันกรอด เถียงไม่ออกสักคำ โดยเฉพาะเรื่องการตลาด ผมโง่บรม

"แต่ 70/30 มันก็เกินไปปะวะ! อย่างน้อยก็ 60/40 ดิ!"

"คิม..." กายเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง (ซึ่งดูปลอมมาก)

"มึงลืมอะไรไปหรือเปล่า? สิ้นเดือนนี้ค่าเทอมพยาบาลของ 'น้องครีม' เท่าไหร่?"

ผมสะอึก

"สะ...สามหมื่นห้า"

"แล้วค่าเช่าห้องที่ติดป้าสมรไว้ 3 เดือน?"

"หมื่นสอง..."

"แล้วเงินในบัญชีมึงตอนนี้?"

"สามร้อย..."

กายตบมือฉาด

"นั่นไง! มึงถังแตก! แถมตอนนี้กิลด์ใหญ่ๆ ไม่มีใครรับมึงเข้าหรอก เพราะภาพลักษณ์มึงมัน... เอ่อนะ... 'เฉพาะทาง' ไปแล้ว ใครเขาจะอยากได้คนส่ายก้นใส่บอสไปเข้าทีม?"

ผมก้มหน้ามองมือตัวเอง ความจริงมันเจ็บปวดเสมอ จริงของมัน... ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพื่ออนาคตของน้องครีม ผมยอมเป็นตัวตลกก็ได้วะ

"แล้ว... มันจะได้เงินเยอะเหรอวะ?" ผมถามเสียงอ่อย

กายยิ้มกว้าง คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจขึ้นมานิดนึง (มั้ง) มันหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปธนาคารให้ดูยอดเงินที่เข้ามาจากค่าโฆษณาคลิปแรก

[ธนาคารกรุงไทยฮันเตอร์] ยอดเงินคงเหลือ: 54,300.00 บาท

ตาผมลุกวาวเท่าไข่ห่าน หัวใจที่เหี่ยวเฉาพองโตขึ้นมาทันที

"ห้าหมื่น!? แค่คลิปเดียวเนี่ยนะ!? กูแบกของทั้งเดือนได้แค่ 9,000 เอง!"

"นี่แค่จุดเริ่มต้นเพื่อน" กายตบไหล่ผม

"นี่แค่คลิปเดียวนะ ถ้าเราทำคลิปแบบนี้ออกมาเรื่อยๆ ... เดือนนึงหลักแสนไม่ใช่ความฝัน มึงจะมีเงินซื้อบ้าน ซื้อรถเบนซ์ให้น้องนั่ง และส่งน้องเรียนจนจบปริญญาเอกที่ต่างประเทศได้เลย... ขอแค่มึงยอมทิ้งศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่กินไม่ได้นั่นไปซะ"

ผมมองตัวเลขห้าหมื่นในจอ สลับกับมองหน้าเจ้าเล่ห์ของเพื่อนสนิท ศักดิ์ศรี... กับเงินค่าเทอมน้อง... ความเท่... กับปากท้อง...

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้ามองกาย

"เออ!" ผมตะโกนใส่หน้ามัน

"ตกลง! กูจะเซ็น! กูจะทำ! แต่มีข้อแม้นะเว้ย!"

"ว่ามา" กายเตรียมปากกาพร้อม

"ข้อ 1. ห้ามถ่ายตอนกูเข้าห้องน้ำ"

"ตกลง"

"ข้อ 2. ห้ามพูดเรื่องกางเกงในลายเป็ดของกูออกสื่ออีก"

"ตกลง (กลั้นขำ) "

"ข้อ 3. ข้อนี้สำคัญสุด... ห้ามให้กูใส่ชุดทุเรศๆ อีกเด็ดขาด! กูจะใส่เกราะเท่ๆ ถือดาบใหญ่ๆ เท่านั้น! กูยอมขายขำแค่ท่าเต้น แต่เรื่องแฟชั่นกูไม่ยอม!"

กายหัวเราะหึๆ เก็บแท็บเล็ตลงกระเป๋า

"ได้เลยเพื่อน... กูจะพยายาม (โกหก) งั้นพรุ่งนี้ออกจากโรงพยาบาลแล้วเริ่มงานเลยนะ กูรับเควสต์ไว้แล้ว เป็นเควสต์เบาๆ ฟื้นฟูร่างกาย"

"เควสต์ไรวะ?" ผมถามอย่างระแวง

"ดันเจี้ยนสไลม์... แรงค์ F ง่ายๆ สบายๆ มึงชอบแน่นอน สไลม์น่ารักจะตาย"

ผมถอนหายใจโล่งอก สไลม์เหรอ... เออ ค่อยยังชั่วหน่อย กระจอกน่า อย่างน้อยก็น่าจะโชว์ฟันดาบเท่ๆ ได้บ้างแหละ สไลม์มันคงไม่ทำให้กูดูแย่ไปกว่าลิงยักษ์หรอก

หารู้ไม่ว่า... นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตผม

เพราะวันรุ่งขึ้น... ณ หน้าดันเจี้ยนสไลม์

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบภารกิจ]

[ภารกิจ: ความน่ารักคือความยุติธรรม]

[รายละเอียด: สไลม์แพ้ทาง 'สีชมพู' และ 'ความนุ่มนิ่ม' เพื่อความบันเทิง กรุณาสวมใส่ 'ชุดเอี๊ยมหมี Happy Bear สีชมพู' ในการล่า]

[รางวัล: สกิล 'ผิวเด้งดึ๋ง' (สะท้อนการโจมตีตามระดับความนุ่มของชุดสวมใส่) และ ยอดโดเนทพิเศษ]

"ไอ้กายยยยยยย!" ผมยืนตะโกนอยู่หน้าดันเจี้ยน ในชุดมาสคอตหมีสีชมพูตัวพองลมที่คับติ้วจนหายใจไม่ออก "ไหนมึงบอกว่าจะไม่ให้ใส่ชุดทุเรศไงโว้ยยย! นี่มันชุดหมี! หมีสีชมพูเนี่ยนะ!"

กายที่กำลังถือกล้องเดินถอยหลัง หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

"กูไม่ได้สั่ง! ระบบมันสั่ง! มึงอย่ามาโทษกูนะเว้ย! ...เอ้า ยิ้มหน่อยเพื่อน! กล้องเดินแล้ว! 3... 2... 1... แอคชั่น!"