บทที่ 5: หมอเทวดาหน้ากากเงิน และหงส์ผู้คืนสู่บัลลังก์

ความโกลาหลในวังหลวงยังไม่ทันจางหาย ข่าวเรื่อง ‘จอมโจรลึกลับ’ ที่กล้าถล่มหอโอสถหลวงและหักกระบี่ในมือองค์ชายรัชทายาทก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงดุจไฟลามทุ่ง แม้ฮ่องเต้จะพิโรธจนสั่งปิดวังเพื่อค้นหาตัวการ แต่กลับไม่มีใครกล้าสงสัยสตรีที่ถูกตราหน้าว่า ‘ไร้ค่า’ อย่างมู่กาหลงที่เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนเหมยหอม

ทว่า ภายในห้องลับของเรือนที่ทรุดโทรม บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยไอพลังที่บริสุทธิ์จนน่าเหลือเชื่อ

‘มู่กาหลง’ นั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางวงล้อมของกลีบบัวหิมะพันปีที่ลอยวนรอบกาย ร่างกายของนางบัดนี้ดูโปร่งแสงราวกับหยกสลัก ทุกครั้งที่นางหายใจเข้า ไอเย็นจากบัวหิมะจะถูกดูดซับเข้าไปชำระล้างเส้นชีพจรที่เหลืออยู่อย่างหมดจด

เปรี้ยง!

เสียงดั่งอสนีบาตฟาดลงในจิตใจของนาง กาหลงลืมตาขึ้นฉับพลัน แววตาของนางบัดนี้คมกล้าจนสามารถมองทะลุกำแพงหนาได้ พลังเซียนในร่างของนางฟื้นคืนมาถึงสามส่วนแล้ว!

"ร่างกายนี้... ในที่สุดก็รองรับจิตวิญญาณของข้าได้เสียที" นางพึมพำพลางขยับนิ้วเรียว เพียงแค่นางสะบัดมือเบาๆ แจกันดอกไม้ที่เหี่ยวเฉากลับผลิบานขึ้นมาทันตาเห็นด้วยพลังแห่งพฤกษา

"คุณหนูเจ้าคะ! แย่แล้วเจ้าคะ!" เสี่ยวชุ่ย วิ่งพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด "มีราชโองการด่วนจากวังหลวงเจ้าคะ! ฮ่องเต้ทรงมีคำสั่งให้หมอทั่วแผ่นดินเข้าวังไปรักษา 'พระพันปีหลวง' ที่ทรงพระประชวรหนัก หากใครรักษาได้จะได้รับรางวัลเป็น 'หยกวิญญาณเก้ามังกร' และคำขอหนึ่งประการเจ้าค่ะ!"

กาหลงหรี่ตาลง ‘หยกวิญญาณเก้ามังกร’ งั้นหรือ? นั่นคือสิ่งของล้ำค่าที่สะสมไอพลังดินน้ำลมไฟมานับหมื่นปี หากนางได้มันมา พลังเซียนของนางจะฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดได้ในพริบตา

"เสี่ยวชุ่ย... เตรียมชุดผ้าไหมสีขาวที่ข้าสั่งไว้ และหน้ากากเงินครึ่งหน้าให้ข้า"

"คุณหนู... ท่านจะเข้าวังในฐานะมู่กาหลงหรือเจ้าคะ? ฮูหยินรองต้องขัดขวางแน่ๆ"

"หามิได้..." กาหลงยกยิ้มอย่างลึกลับ "มู่กาหลงจะยังคงเป็นนางร้ายผู้อ่อนแออยู่ในเรือนนี้... แต่คนที่ไปรักษาพระพันปี คือ 'หมอเทวดาไร้นาม' ต่างหาก"

ศาลาโอสถหลวง: การประลองของเหล่าหมอ

บรรยากาศในวังหลวงเต็มไปด้วยความตึงเครียด บรรดาหมอหลวงชื่อดังและหมอเทวดาจากสำนักต่างๆ ต่างยืนหน้าซีดอยู่หน้าตำหนักพระพันปี เพราะไม่มีใครสามารถวินิจฉัยโรค ‘นิทรานิรันดร์’ ของพระองค์ได้

"พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์!" ฮ่องเต้ ตวาดก้องอยู่บนบัลลังก์ทอง ข้างกายคือ องค์ชายหลงเทียน ที่ยังมีผ้าพันแผลอยู่ที่ข้อมือจากการถูกกาหลงหักกระบี่ "หากวันนี้ยังไม่มีใครรักษาเสด็จแม่ได้ ข้าจะสั่งประหารพวกเจ้าให้หมด!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังสั่นกลัว ร่างหนึ่งในชุดสีขาวบริสุทธิ์ปานหิมะก็ก้าวเข้ามาในห้อง ท่วงท่าการเดินที่สง่างามและกลิ่นหอมสมุนไพรทิพย์ที่แผ่ออกมาทำให้ทุกคนถึงกับลืมหายใจ ใบหน้าของนางถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงินแกะสลักลวดลายดอกกาหลงอย่างประณีต

"หมอไร้นาม... ขออาสารักษาพระพันปีหลวงเจ้าค่ะ" เสียงของนางกังวานและทรงอำนาจจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องชะงัก

"เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาเสนอตัวในเวลาเช่นนี้!" หมอหลวงหัวหน้าสำนักตะคอกด้วยความริษยา

กาหลงไม่ได้ชายตามองเขา นางเดินตรงไปที่เตียงของพระพันปีแล้ววางนิ้วลงบนชีพจร เพียงแค่แวบเดียว นางก็แค่นยิ้มในใจ

พิษ 'บุปผาโลกันตร์'... นี่มันพิษต้องห้ามของแดนเซียนนี่นา ใครกันที่นำมันมาใช้ในโลกมนุษย์?

นางหันไปมองรอบห้อง สายตาของนางปะทะเข้ากับ 'ไป๋หลิน' ที่ยืนแอบอยู่ในมุมมืดพร้อมกับใบหน้าที่ซ่อนความตื่นตระหนกไว้ไม่มิด

"พระพันปีไม่ได้ประชวรด้วยโรค..." กาหลงเอ่ยขึ้น เสียงของนางนิ่งสงบแต่บาดลึก "แต่พระองค์ทรงถูก 'วางยาพิษ' ที่มีความแยบยลสูง และพิษนี้... กำลังถูกเติมเข้าไปในน้ำชาของพระองค์ทุกวัน"

"เจ้าพูดเหลวไหล!" ฮูหยินรอง ที่ตามไป๋หลินมาด้วยหวีดร้องขึ้น "ใครจะกล้าวางยาพระพันปีหลวง!"

กาหลงเดินตรงไปที่กาน้ำชาบนโต๊ะ นางสะบัดนิ้วเบาๆ ไอพลังสีทองพุ่งลงไปในน้ำชา ทันใดนั้น น้ำชาที่เคยใสสะอาดกลับกลายเป็นสีดำข้นและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ออกมาจนทุกคนต้องอุดจมูก

"หลักฐานชัดเจนพอไหมเจ้าคะ?"

ฮ่องเต้เบิกตากว้างด้วยความโกรธ "ทหาร! ไปควบคุมตัวนางกำนัลที่ดูแลกาน้ำชานี้มาให้หมด!"

การรักษาที่สั่นสะเทือนวังหลวง

กาหลงไม่รอช้า นางหยิบเข็มเงินที่แช่ในน้ำบัวหิมะออกมา นางไม่ได้ฝังเข็มตามตำรามนุษย์ แต่ใช้พลังเซียนนำทางเข็มให้เคลื่อนที่ไปตามจุดชีพจรสำคัญทั่วร่างของพระพันปี

วึ่ง! วึ่ง! วึ่ง!

เข็มเงินสั่นระริกและเปล่งแสงเรืองรอง ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของคนทั้งห้อง ร่างของพระพันปีที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาด กระแสพิษสีดำค่อยๆ ถูกขับออกมาจากปลายนิ้วของพระองค์จนกลายเป็นคราบแห้งๆ

"อึก..." พระพันปีหลวงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของพระองค์กลับมาแจ่มใสในพริบตา "ข้า... ข้าฝันไปงั้นหรือ?"

"เสด็จแม่!" ฮ่องเต้รีบเข้าไปประคองด้วยความดีใจ "หมอเทวดา... เจ้าช่วยชีวิตเสด็จแม่ไว้ได้จริงๆ!"

หลงเทียนที่ยืนดูอยู่ถึงกับจ้องมองหมอหน้ากากเงินด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้สึกว่ากลิ่นอายของสตรีผู้นี้ช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด... มันเหมือนกับสตรีที่หักกระบี่เขาเมื่อคืน แต่กลับดูสูงส่งกว่านับร้อยเท่า

"ตามสัญญาเจ้าค่ะฮ่องเต้" กาหลงเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าต้องการ 'หยกวิญญาณเก้ามังกร' และข้ามีคำขอหนึ่งประการ"

"เจ้าว่ามา! ต่อให้เจ้าจะเอาทองพันชั่งข้าก็ให้ได้!"

กาหลงปรายตามองไปยังไป๋หลินและฮูหยินรองที่ยืนตัวสั่น "คำขอของข้าคือ... ให้ท่านออกราชโองการคุ้มครอง 'เรือนเหมยหอม' ในจวนแม่ทัพมู่ ห้ามใครก็ตามเข้าไปรบกวนหรือลงโทษคุณหนูใหญ่มู่กาหลงโดยเด็ดขาด หากใครฝ่าฝืน... ให้ถือว่ามีโทษประหาร!"

ทุกคนในห้องถึงกับใบ้รับประทาน เหตุใดหมอเทวดาผู้สูงส่งถึงต้องขอความคุ้มครองให้นางร้ายอย่างมู่กาหลง?

เงาที่เฝ้ามอง

ที่มุมหลังคาตำหนัก มู่หรงเยว่ (ชินอ๋อง) ยืนกอดอกมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เขาเห็นทุกอย่าง ตั้งแต่วิธีที่นางใช้พลังเซียนไปจนถึงวิธีที่นางแกล้งพวกตัวร้ายให้หน้าหงาย

"นางร้ายคนนี้นี่มัน... เล่นบทหมอเทวดาได้แนบเนียนเสียจริง" เขาลดระดับสายตาลงเมื่อเห็นกาหลงกำลังจะเดินออกจากวัง

ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะพ้นประตูวัง ร่างของนางกลับซวนเซ พลังเซียนที่ใช้ไปกับการถอนพิษระดับเซียนทำให้ร่างกายมนุษย์ของนางรับไม่ไหว

ฟุ่บ!

ก่อนที่นางจะล้มลงพื้น อ้อมกอดที่คุ้นเคยและกลิ่นอายความเย็นก็มารับนางไว้ได้ทันท่วงที ชินอ๋องอุ้มนางขึ้นในท่าเจ้าหญิง ท่ามกลางสายตาของทหารองครักษ์นับพัน

"เหนื่อยเกินไปแล้วนะ... ยัยจอมยุ่ง" เขาซิบกระซิบที่ข้างหูของนาง

กาหลงที่กึ่งหลับกึ่งตื่นขยับตัวเข้าหาความเย็นจากอกของเขา "ท่านอ๋อง... อย่าลืม... เก็บหยกมาให้ข้าด้วยนะ..."

"ห่วงแต่ของจริงๆ นะเจ้า" ชินอ๋องหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทะยานร่างหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงตำนานของ 'หมอเทวดาหน้ากากเงิน' ที่กลายเป็นที่โจษจันไปทั่วแผ่นดิน

ฉากทิ้งท้าย: แผนร้ายในเงามืด

ในจวนแม่ทัพมู่ ไป๋หลินกลับมาด้วยความแค้นที่สุมอก นางขว้างปาข้าวของในห้องจนพังยับเยิน

"มันเป็นใคร! หมอคนนั้นมันเป็นใคร!" นางกรีดร้อง "มันทำลายแผนการของข้า! อีกเพียงนิดเดียวพระพันปีก็จะตาย และองค์ชายหลงเทียนจะได้ครองอำนาจเด็ดขาด!"

"ใจเย็นๆ ก่อนลูกแม่" ฮูหยินรองเดินเข้ามาด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม "ในเมื่อวิธีหมอหลวงใช้ไม่ได้ผล... เราก็ต้องใช้ 'วิธีของทางนั้น' เจ้าจำ 'หน้ากากปีศาจ' จากสำนักโลหิตที่เคยมาติดต่อเราได้ไหม?"

ไป๋หลินหยุดนิ่ง รอยยิ้มที่ชั่วร้ายค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยดูใสซื่อ "จริงด้วยเจ้าค่ะท่านแม่... ในเมื่อหมอเทวดาปกป้องมันได้ แต่ถ้าเป็น 'ปีศาจ' เล่า? ใครจะปกป้องมู่กาหลงได้!"