บทที่ 4

นับจากความฝันครั้งนั้น ก็ผ่านมาสิบห้าวันแล้ว

วันนั้น ฉันกำลังจัดเรียงเวชภัณฑ์อยู่ในโกดังกับแม่ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

มันเป็นการแจ้งเตือนข่าวด่วน

— “CDC ออกประกาศเตือนการเดินทาง หลังพบการระบาดของโรคลึกลับในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”

สองมือของฉันชาวาบขึ้นมาทันที

“เอ็มม่า?”

แม่เงยหน้าขึ้นจากรายการสต๊อกของ

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เธอ หลังจากอ่านข่าวนั้นจบ สีหน้าของแม่ก็ซีดเผือดทันที

“นี่มัน—”

“ใช่”น้ำเสียงของฉันสงบนิ่งผิดปกติ

แต่ความจริงแล้ว ภายในใจของฉันกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไปหมดแล้ว

“มันเริ่มขึ้นแล้ว”

สองชั่วโมงต่อจากนั้น พวกเราแทบจะจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา

มองดูสถานการณ์ลุกลามใหญ่โตขึ้นทีละขั้น

ตอนนี้มีสามประเทศที่เริ่มพบผู้ติดเชื้อแล้ว

ในช่วงแรก อาการยังดูคล้ายไข้หวัดทั่วไป

หลังจากนั้น ผู้ป่วยก็เริ่มมีพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง

และต่อจากนั้น…คลิปหลุดจากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในมะนิลา ทำให้ท้องของฉันปั่นป่วนจนแทบอาเจียน

ในภาพ คนไข้คนหนึ่งจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าทำร้ายพยาบาล

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามสุดชีวิตเพื่อจับตัวเขาไว้

แต่การเคลื่อนไหวของคนคนนั้นดูผิดธรรมชาติอย่างมาก

แข็งทื่อ กระตุก ควบคุมไม่ได้

เหมือนร่างกายนั้นไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว

“เราต้องเร่งมือ”

ตอนที่แม่พูด สมองของเธอก็เข้าสู่โหมดวิศวกรเต็มตัวแล้ว

“ถ้าสถานการณ์ดำเนินไปตามไทม์ไลน์ในฝันของลูกจริง ๆ อย่างช้าที่สุดอีกไม่ถึงสองสัปดาห์ เชื้อก็จะมาถึงซีแอตเทิล”

“แต่เรายังเตรียมตัวไม่พร้อมเลย”

“งั้นก็เตรียมให้พร้อมเดี๋ยวนี้”

คืนนั้น พวกเราเข้าสู่ภาวะฉุกเฉินเต็มรูปแบบ

แม่เล่าทุกอย่างให้พ่อฟังหมดแล้ว

และปฏิกิริยาของเขา กลับนิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้มาก

อาจเพราะตอนนี้ ข่าวต่าง ๆ เริ่มพิสูจน์แล้วว่าฉันพูดถูก

“ถ้าใช้โกดังนั่นแบบเต็มระบบ จะรองรับคนได้สบาย ๆ ประมาณสามสิบคน”

พ่อพูดพลางศึกษาพิมพ์เขียวไปด้วย

“ถ้าปรับโซนออฟฟิศใหม่อีกหน่อย ก็น่าจะยัดคนเข้าไปได้มากกว่านั้น”

“แต่เราต้องมีอาหารเพิ่มอีกเยอะนะ เอ็มม่า”

“อาหารที่มากพอจะอยู่ได้หลายเดือน…หรืออาจจะนานกว่านั้น”

“หนูจัดการเอง” ฉันตอบ

แต่สิ่งที่ฉันไม่ได้บอกพวกเขาก็คือ—

ตลอดช่วงที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันทำไม่ได้มีแค่การกักตุนของ

ฉันยังเฝ้าจับตาดูเดวิดอยู่ตลอด

เขาก็กำลังสะสมเสบียงเหมือนกัน

ฉันสังเกตจากรายการใช้บัตรเครดิต

ร้านอุปกรณ์เอาต์ดอร์ ร้านขายอุปกรณ์แคมป์ปิ้ง รายการซื้อของจำนวนมหาศาล

ค่าใช้จ่ายพวกนั้น…ที่เขาคิดว่าฉันไม่มีวันสังเกตเห็น

เขากำลังเตรียมตัวสำหรับบางอย่างเหมือนกัน

นั่นหมายความว่า—เขารู้อะไรบางอย่าง

คำถามที่แท้จริงก็คือ เขารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?

และไม่นาน ฉันก็ได้คำตอบ

เพราะฉันสะกดรอยตามเขา ฉันรู้ดี ว่ามันฟังดูเหมือนคนเสียสติ

แต่ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่

วันนั้น เขาขับรถเข้าไปในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งกลางเมือง

หลังจอดรถในลานใต้ดิน เขาก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบห้า

ฉันรออยู่ห้านาที ก่อนจะตามขึ้นไป

พื้นที่สำนักงานตรงนั้นไม่มีป้ายบริษัทใด ๆ เลย

ผ่านประตูกระจก ฉันเห็นคนประมาณยี่สิบกว่าคนนั่งอยู่ในห้องประชุม

ทุกคนสวมสูท ดูเป็นมืออาชีพและภูมิฐาน

และคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า กำลังพรีเซนต์ข้อมูลบนจอขนาดใหญ่—

คือเมลิสซา

ฉันไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร

แต่ฉันมองเห็นสิ่งที่อยู่บนสไลด์ได้ชัดเจน

กราฟเส้นการแพร่กระจายของโรค

แผนที่พื้นที่ติดเชื้อสีแดงที่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

รวมถึงภาพของสถาบันวิจัยในกรุงเทพฯ

เมลิสซาทำงานอยู่ในบริษัทเภสัชกรรมแห่งหนึ่ง

บริษัทเภสัชกรรมที่ร่วมมือกับรัฐบาลมาโดยตลอด

เหตุผลที่เดวิดรู้เรื่องทั้งหมดนี้ก็เพราะเมลิสซาเป็นคนบอกเขา

เธอให้ข้อมูลวงในเกี่ยวกับการระบาดกับเดวิด

และเดวิด…กำลังวางแผนจะทิ้งฉันไว้ แล้วช่วยแค่ตัวเอง

ฉันซ่อนตัวอยู่หลังผนังกระจก ถ่ายรูปทีละรูปอย่างรวดเร็ว

ความโกรธทำให้ทั้งร่างของฉันสั่นไปหมด

จากนั้น ฉันก็รีบออกจากตรงนั้นก่อนจะมีใครสังเกตเห็น

หลังกลับมานั่งในรถ ฉันก็นั่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

สายตาจ้องภาพในโทรศัพท์ไม่กะพริบ

แล้วจู่ ๆ ฉันก็สังเกตเห็นบางอย่างบนสไลด์แผ่นหนึ่ง

ตรงด้านล่างสุดของไทม์ไลน์คาดการณ์

มีวันที่หนึ่งถูกวงด้วยปากกาสีแดงหนา ๆ

— พรุ่งนี้

พวกเขาคาดการณ์ว่า ผู้ติดเชื้อรายแรกในอเมริกาจะปรากฏตัวในวันพรุ่งนี้

ไม่ใช่อีกสองสัปดาห์ ไม่ใช่อีกห้าวัน

แต่เป็นพรุ่งนี้

สองมือของฉันเริ่มสั่นอย่างรุนแรง

แทบจับโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่

ความรู้สึกแบบในฝันครั้งนั้น พุ่งกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง

ลางสังหรณ์ที่ลึกถึงกระดูก ความมั่นใจอย่างสมบูรณ์แบบว่า หายนะกำลังจะมาถึง

แต่ครั้งนี้ มันเลวร้ายยิ่งกว่าในฝัน

เพราะทุกอย่างไม่ได้ดำเนินไปตามไทม์ไลน์เดิมอีกแล้ว

มันเหมือนการมองเห็นอนาคตมากกว่า

เหมือนคำเตือน คืนนี้ ไวรัสจะระเบิดขึ้น

ฉันรู้ เหมือนที่ฉันรู้ว่าความฝันนั้นเป็นเรื่องจริง

เหมือนที่คุณยายรู้ล่วงหน้าเสมอว่าแผ่นดินไหวหรืออุบัติเหตุจะเกิดขึ้น

ฉันใช้นิ้วที่สั่นเทา กดโทรหาแม่

“เอ็มม่า? ลูกลืมอะไรไว้ที่โกดังหรือเปล่า?”

“แม่”

เสียงของฉันเบาราวกับเสียงกระซิบ

“เราต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นเดี๋ยวนี้”

“ตอนนี้ ทันที”

“อะไรนะ?”

“เอ็มม่า เรายังมีของอีกล็อตที่จะมาส่งวันศุกร์ แล้วก็—”

“คืนนี้ แม่”

“คืนนี้เราต้องขนทุกอย่างเข้าโกดังให้หมด”

“ไวรัสจะระบาดคืนนี้ ไม่ใช่อาทิตย์หน้า”

“หนูรู้สึกได้”

ปลายสายเงียบไปนานมาก

ฉันได้ยินเสียงพ่อถามอะไรบางอย่างแว่ว ๆ อยู่ด้านหลัง

“เอ็มม่า ลูกรัก แต่ข่าวบอกว่า—”

“หนูไม่สนว่าข่าวจะพูดยังไง!”

เสียงของฉันแตกพร่าในทันที

“หนูรู้ว่ามันฟังดูเหมือนคนบ้า”

“หนูรู้ แต่หนูเห็นการประชุมของเดวิด”

“พวกเขาติดตามสถานการณ์กันแบบรายชั่วโมง”

“แล้วแม่…หนูมีความรู้สึกนั้นอีกแล้ว”

“ความรู้สึกเดียวกับในฝันเป๊ะ ๆ”

“มันจะเกิดขึ้นคืนนี้”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง จากนั้น เสียงของแม่ก็ดังขึ้นมาใหม่

มั่นคง เยือกเย็น และหนักแน่น

“โอเค”

“แม่กับพ่อจะไปที่บ้านลูกตอนนี้”

“เริ่มเก็บของ เอาแต่ของสำคัญที่สุดขึ้นรถ”

“พวกเราจะ—”

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

สายเรียกเข้าแสดงชื่อ—เดวิด