การทรยศก่อนวันสิ้นโลก: บังเกอร์ล้างแค้นของฉัน

ฉันกรีดร้องพลางสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย

สองมือยกขึ้นบีบคอตัวเองอย่างแรง ลูบคลำหาบาดแผลที่ไม่มีอยู่จริงอย่างบ้าคลั่ง หัวใจเต้นกระแทกเข้ากับทรวงอกเหมือนอีกวินาทีต่อจากนี้มันจะพุ่งทะลุกระดูกซี่โครงออกมา

ความรู้สึกนั้นสมจริงเกินไป

ทั้งกลิ่นคาวเน่าเหม็นของเนื้อหนังที่ผุพัง ดวงตาสีเทาขุ่นมัว และสัมผัสของเขี้ยวแหลมที่กัดฝังลงบนแขนฉันอย่างแรง

ส่วนฉันก็ทำได้เพียงทุบประตูบ้านอย่างสิ้นหวัง ร้องไห้ตะโกนขอให้เดวิดเปิดประตูให้เข้าไป

“เอ็มม่า? บ้าชะมัด คุณเป็นอะไรไปอีก?”

เสียงของเดวิดที่เต็มไปด้วยความงัวเงียและความรำคาญดังมาจากข้างตัวฉัน

ฉันหันไปมองสามีของตัวเอง

แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านห้องนอนเข้ามา ใบหน้าของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่ความอบอุ่นในแววตาของเขาหายไปจนหมดสิ้น

“แค่ฝันร้ายน่ะ” ฉันพูดเสียงเบา แต่น้ำเสียงยังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เขาพลิกตัวหันหลังให้ฉัน

“งั้นก็เงียบหน่อย บางคนพรุ่งนี้เช้ายังมีประชุมสำคัญ”

ฉันนั่งอยู่คนเดียวในความมืด ชีพจรยังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

นั่นไม่ใช่แค่ฝันร้ายธรรมดา

มันไม่มีทางเป็นแค่ฝันร้ายได้

รายละเอียดในนั้นชัดเจนเกินไป…ชัดเจนและเฉพาะเจาะจงเสียจนทำให้ขนลุก

ในฝัน ข่าวเริ่มแพร่กระจายในเช้าวันอังคาร อีกสามสัปดาห์ข้างหน้า

เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เกิดไวรัสสายพันธุ์ใหม่

พอถึงวันศุกร์ เชื้อไวรัสก็แพร่กระจายมาถึงชายฝั่งตะวันตกของอเมริกาแล้ว

ภายในสิบวัน คนตายเริ่มลุกขึ้นมาเดินได้อีกครั้ง

และเดวิด…เป็นคนลงมือขังฉันไว้นอกบ้านด้วยตัวเอง

บ้านของเราอยู่ในกรีนวูดฮิลส์ ชุมชนหรูแบบปิดที่อยู่ห่างจากซีแอตเทิลประมาณสี่สิบนาที

เขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไป

แต่กลับเปิดประตูให้ผู้หญิงอีกคนเข้าบ้านแทน

ผู้หญิงผมบลอนด์สีน้ำผึ้ง ที่เสียงหัวเราะฟังคุ้นหูอย่างน่าขนลุกคนนั้น

ท้องของฉันบิดเกร็งอย่างรุนแรง

ไม่ใช่แค่เพราะฝันนั่น

แต่ยังเป็นเพราะอีกเรื่องหนึ่ง

เรื่องที่ฉันจงใจมองข้ามมาตลอดหลายเดือน

ฉันค่อย ๆ ลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปยังห้องทำงานของเดวิด

เขาไม่เคยล็อกห้องทำงานเลย

จะล็อกไปทำไมกัน?

ฉันเป็นภรรยาของเขา เขาไว้ใจฉัน

หรือบางที…เขาอาจแค่ไม่เคยคิดว่าฉันฉลาดพอจะค้นพบอะไรได้

โน้ตบุ๊กของเขาวางอยู่บนโต๊ะ แถมยังอุ่นอยู่เลยด้วยซ้ำ

ดูเหมือนคืนนี้เขาจะ “ทำงานล่วงเวลา” อีกแล้ว อย่างน้อย…นั่นคือสิ่งที่เขาบอกฉัน

ฉันเปิดคอมพิวเตอร์ ไม่มีรหัสผ่าน

ยิ่งตอกย้ำความหยิ่งผยองของเขาเข้าไปอีก

หน้าจอสว่างขึ้น ค้างอยู่ที่หน้าอีเมล

แล้วฉันก็เห็นมัน บทสนทนาอีเมลที่อยู่บนสุดจากคนชื่อ “เมลิสซา”

แค่ข้อความตัวอย่างที่โผล่ขึ้นมา ก็ทำให้ร่างทั้งร่างของฉันเย็นเฉียบ

— “รอสุดสัปดาห์นี้แทบไม่ไหวแล้ว ยังจองที่เดิมใช่ไหม? รักคุณนะ”

มือของฉันเริ่มสั่น

ฉันเลื่อนอ่านลงไปเรื่อย ๆ ทีละฉบับ…ทีละฉบับ

ทั้งวางแผนเดต ทั้งคุยกันว่าจะปิดบังฉันยังไง ทั้งพูดถึงว่าฉัน “เกาะติดเขาเกินไป”

พูดถึงว่าฉัน “ไม่เคยเข้าใจเขาเลย”

กระทั่งพูดถึงว่า เขาแค่กำลังรอจังหวะเหมาะ ๆ เพื่อทิ้งฉันไป

แต่เขาไม่มีวันจากไปจริง ๆ หรอก

เพราะเดวิดรักบ้านของเรา

คฤหาสน์ห้าห้องนอนหลังใหญ่ มีโรงจอดรถสามคัน แถมยังมีสระว่ายน้ำควบคุมอุณหภูมิ

และบ้านหลังนั้น…ซื้อด้วยเงินจากกองทุนทรัสต์ของฉัน

ฉันค่อย ๆ ปิดคอมพิวเตอร์ สมองหมุนเร็วอย่างบ้าคลั่ง

ความฝันนั้น การนอกใจครั้งนี้

หรือว่านี่คือหายนะสองเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย?

หรือจริง ๆ แล้ว…มันมีความเชื่อมโยงกันมาตั้งแต่แรก

ฉันเดินเข้าไปในครัว มือสั่นเทาในขณะรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

เงาสะท้อนของฉันปรากฏอยู่บนหน้าต่างสีดำมืด

ผู้หญิงวัยสามสิบสองปี ผมยาวสีน้ำตาลยุ่งเหยิงเพราะเพิ่งตื่นนอน

ดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ฉันบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

หรือจิตใต้สำนึกของฉันกำลังพยายามเตือนอะไรบางอย่างกันแน่?

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาคำว่า “การระบาดของไวรัส” พร้อมใส่วันที่ของวันนี้ลงไป

ไม่มีอะไรผิดปกติ มีแต่ข่าวแนวเฝ้าระวังด้านสาธารณสุขทั่วโลกที่ดูเหมือนกันไปหมด

แต่จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงรายละเอียดหนึ่งในฝันขึ้นมาได้ รายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงจนน่ากลัว

สถานที่ที่ไวรัสระบาดเป็นแห่งแรก คือสถาบันวิจัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

ช่วงแรก ผู้คนคิดว่ามันเป็นแค่โรคพิษสุนัขบ้ากลายพันธุ์

ส่วนผู้ติดเชื้อรายแรก เป็นนักวิจัยในห้องแล็บชื่อ ดร.สมพร

ฉันค้นหาอีกครั้ง คราวนี้ ฉันพิมพ์คำว่า “กรุงเทพฯ สถาบันวิจัย พิษสุนัขบ้า”

มีผลลัพธ์เพียงอันเดียว

มันคือข่าวสั้น ๆ จากเว็บไซต์ข่าวของไทย ลงข่าวไว้เมื่อวานนี้

นักวิจัยคนหนึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล หลังสัมผัสเชื้อไวรัสพิษสุนัขบ้าดัดแปลงโดยไม่ตั้งใจ

ขณะนี้ทั้งสถาบันวิจัยถูกปิดกักกันแล้ว

และชื่อนักวิจัยคนนั้นก็คือ—

ดร.สมพร จิตประเสริฐ

แก้วน้ำหลุดจากมือฉัน“เพล้ง—!”

มันแตกกระจายลงบนพื้นกระเบื้องอย่างแรง

ทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริง

ความฝันนั้น…เป็นเรื่องจริงจริง ๆ