ตอนที่ 5 การตรวจร่างกาย... ที่ไม่มีในตำรา

ตอนที่ 5 การตรวจร่างกาย... ที่ไม่มีในตำรา

คำว่า 'ตรวจร่างกาย' ที่หลุดออกมาจากปากของนายแพทย์หนุ่มรุ่นน้อง ทำเอาสติสัมปชัญญะของเฌอลีนขาดผึง ร่างกายแข็งทื่อเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากของเขาแตะแผ่วเบาที่มุมปากของเธอ... เป็นสัมผัสที่เหมือนจะขออนุญาต แต่ก็คุกคามอยู่ในที

"ปัณณ์... อย่า..." เฌอลีนพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันอกเขาไว้ "นี่เราเป็นน้องพี่นะ..."

"เป็นน้อง... แล้วจูบไม่ได้เหรอครับ?"

หมอปัณณ์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะฉกฉวยโอกาสตอนที่เธออ้าปากจะเถียง ประกบจูบลงไปอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง!

ไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก แต่มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและร้อนแรง ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างช่ำชอง ดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอจนเฌอลีนต้องส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตบนอกเขาแน่นจนยับยู่ยี่

เขาร้ายกาจ... ร้ายกาจมากที่ทำให้เข่าเธออ่อนยวบยาบได้ในเวลาไม่ถึงนาที

หมอปัณณ์ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ ให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจ แต่นัยน์ตาคู่คมยังคงจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและดวงตาฉ่ำน้ำของเฌอลีนอย่างพึงพอใจ

"พี่เฌอรู้ไหม... ผมรอเวลานี้มานานแค่ไหน"

เขาไม่รอคำตอบ ร่างสูงดันร่างบางให้ถอยหลังไปจนชนขอบเตียง เฌอลีนเสียหลักล้มลงไปนอนหงายบนฟูกนุ่ม หมอปัณณ์ตามลงมาคร่อมทับทันที กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาที่แผ่รังสีแห่งการครอบครองออกมาเต็มเปี่ยม

"ปัณณ์... พอเถอะ พี่... พี่กลัวแล้ว" เฌอลีนเสียงสั่น เธอมองไม่เห็น 'น้องหมอหน้าใส' คนเดิมอีกแล้ว ผู้ชายที่อยู่บนตัวเธอตอนนี้คือเสือร้ายชัดๆ

"กลัวทำไมครับ? หมออยู่นี่ทั้งคน..." เขาเลื่อนมือหนาขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยและแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ "หมอแค่จะฉีดยา... กระตุ้นหัวใจ ให้เฉยๆ"

"พ...พูดบ้าอะไร!"

"ชีพจรพี่เต้นแรงมากเลยนะรู้ไหม..." นิ้วเรียวยาวลากไล้จากต้นคอระหงลงมาที่เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาเอง "หน้าแดง ตัวร้อน... อาการแบบนี้ ในทางการแพทย์เขาเรียกว่า..."

เขาหยุดพูดแล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีกุหลาบจางๆ

"เรียกว่า 'ต้องการ' ครับ"

"ปัณณ์!"

เฌอลีนสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือร้อนสอดเข้ามาใต้ชายเสื้อเชิ้ต ลูบไล้หน้าท้องแบนราบและไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างจนเธอเผลอแอ่นกายรับสัมผัสนั้น

"ปากบอกว่าอย่า... แต่ร่างกายพี่ตอบสนองผมดีจัง" เสียงกระซิบเย้ยหยันแกมเอ็นดูดังอยู่ข้างหู

หมอปัณณ์เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาจริงจังและเว้าวอนจนใจเฌอลีนสั่นไหว "ยอมผมเถอะนะพี่เฌอ... ผมสัญญิงว่าจะดูแลพี่อย่างดี... ทั้งคืน"

สิ้นคำขออนุญาตที่เหมือนคำสั่ง ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ระดมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอ มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตที่เกะกะขวางทางออกไปให้พ้นทาง เฌอลีนไร้ซึ่งหนทางหนี และลึกๆ ในใจ... เธอก็ไม่อยากหนีอีกต่อไปแล้ว

กำแพงที่ชื่อว่า 'พี่น้อง' พังทลายลงในวินาทีนั้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของหญิงชายและความปรารถนาที่ถูกจุดจนลุกโชน

ในค่ำคืนที่แอร์เย็นเฉียบ... ร่างกายของทั้งสองกลับร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลายรวมกัน ภายใต้การควบคุมเกมของคุณหมอหน้าใส... ที่บทรักของเขานั้น 'ร้ายลึก' และ 'ถึงใจ' จนเฌอลีนต้องร้องขอชีวิต

...และนี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของ 'กับดัก' ที่เธอเต็มใจกระโดดลงไปเอง