ตอนที่ 4 เสื้อเชิ้ตตัวนั้น... กับกับดักที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 4 เสื้อเชิ้ตตัวนั้น... กับกับดักที่มองไม่เห็น

บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่เจือปนความขัดเขิน หลังจากโดนหมอปัณณ์หยอดมุกสองแง่สองง่ามใส่ เฌอลีนก็พยายามตั้งสติแล้วหันไปจดจ่ออยู่กับการวัดพื้นที่มุมห้อง โดยพยายามไม่สบตากับเจ้าของห้องที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา

"พี่เฌอหิวน้ำไหมครับ? เดี๋ยวผมไปเอาอะไรมาให้ดื่ม" หมอปัณณ์เอ่ยทำลายความเงียบ

"อะ... เอาสิ ขอแค่น้ำเปล่าก็พอ" เฌอลีนตอบโดยไม่หันไปมอง กำลังง่วนกับการก้มๆ เงยๆ วัดบัวพื้นอย่างทุลักทุเลเพราะขาที่เจ็บ

หมอปัณณ์เดินหายออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบสองแก้วในมือ... เขามองแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่กำลังก้มโค้งจนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางรั้งขึ้นเผยให้เห็นเอวคอดและขอบกางเกงยีนส์ขาสั้น

มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจขึ้นอีกครั้ง... เหยื่อกำลังเผลอ

"น้ำครับพี่เฌอ..."

เขาเดินเข้าไปใกล้... ใกล้มากจนเกินความจำเป็น

"ว้าย!"

จังหวะที่เฌอลีนหันขวับกลับมาเพราะตกใจที่จู่ๆ เขาก็มาประชิดตัว ข้อศอกของเธอกระแทกเข้ากับมือของหมอปัณณ์ที่ถือแก้วน้ำอยู่อย่างจัง!

ซ่า!

น้ำเย็นจัดทั้งแก้วหกสาดกระเซ็นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเฌอลีนเต็มๆ ตั้งแต่ช่วงอกลงมาจนถึงหน้าท้อง เสื้อผ้าเนื้อบางเมื่อเปียกน้ำก็แนบลู่ไปกับเรือนร่างทันที เผยให้เห็นบราเซียร์ลูกไม้สีดำตัดกับผิวขาวเนียนอย่างชัดเจน!

"เฮ้ย! / อุ๊ย!"

ทั้งคู่ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน เฌอลีนตกใจจนหน้าซีด รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ

"ตายแล้ว! เปียกหมดเลย... ปัณณ์ พี่ขอโทษ พี่ไม่ทันมอง" เฌอลีนละล่ำละลัก

"ไม่เป็นไรครับ! พี่เฌอเป็นอะไรหรือเปล่า เย็นไหมครับ?" หมอปัณณ์รีบวางแก้วอีกใบลง แล้วเข้ามาดูอาการด้วยสีหน้าตื่นตระหนก (ที่ดูเสแสร้งได้แนบเนียนสุดๆ)

เขาดึงมือเธอที่ปิดอกออก แล้วใช้มือหนาของตัวเองปัดหยดน้ำตามเสื้อผ้าเธอให้... การกระทำที่ดูเหมือนหวังดี แต่ฝ่ามือร้อนๆ ที่ปัดผ่านเนินอกอวบอิ่มและหน้าท้องแบนราบ กลับทำให้เฌอลีนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกไฟช็อต

"ป...ปัณณ์ พอแล้ว... เดี๋ยวพี่เช็ดเอง" เธอเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ชวนให้วาบหวามนั้น

"ไม่ได้ครับ เปียกขนาดนี้เดี๋ยวปอดบวม แอร์ห้องผมเย็นมากนะ" หมอปัณณ์ทำเสียงดุเล็กน้อยเหมือนคุณหมอดุคนไข้ดื้อ "พี่เฌอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ"

"จะเปลี่ยนได้ไง พี่ไม่ได้เตรียมชุดมานะ"

"ใส่ชุดผมไปก่อนครับ..."

ไม่รอให้ปฏิเสธ หมอปัณณ์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิ้วท์อินขนาดใหญ่ หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของตัวเองออกมา แล้วยื่นให้เธอ

"ไปเปลี่ยนในห้องน้ำครับ เดี๋ยวผมรอข้างนอก... เร็วๆ นะครับ เดี๋ยวไม่สบาย ผมเป็นห่วง"

สายตาวิงวอนแกมบังคับของเขาทำให้เฌอลีนจำใจต้องรับเสื้อตัวนั้นมา แล้วเดินกะเผลกเข้าไปในห้องน้ำที่เชื่อมต่อกับห้องนอน

.....

สิบนาทีต่อมา

ประตูห้องน้ำเปิดออกช้าๆ เฌอลีนเดินออกมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจสุดขีด...

เสื้อเชิ้ตสีขาวของหมอปัณณ์ตัวใหญ่มากจนยาวลงมาคลุมกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอจนมิด ทำให้ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้ใส่อะไรเลยข้างใน แขนเสื้อที่ยาวเกินไปถูกพับขึ้นลวกๆ กระดุมเสื้อปลดออกสองเม็ดบนเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าสวย...

ภาพตรงหน้าทำเอาหมอปัณณ์ที่นั่งรออยู่ปลายเตียงถึงกับชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ...

เฌอลีนในเสื้อเชิ้ตของเขา... ดูเซ็กซี่และเย้ายวนกว่าที่จินตนาการไว้เป็นร้อยเท่า มันให้ความรู้สึกทั้งไร้เดียงสาและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน

"มัน... ตลกไหมปัณณ์ ตัวใหญ่มากเลย" เฌอลีนถามอย่างประหม่า พยายามดึงชายเสื้อลงปิดต้นขา

หมอปัณณ์ไม่ตอบ... เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอ สายตาคมกริบไล่มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า... ไม่มีความใสซื่อหลงเหลืออยู่ในแววตานั้นอีกต่อไป มีเพียงความปรารถนาที่อัดแน่นจนแทบระเบิด

เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

"ไม่ตลกเลยครับ..."

เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบา มือหนายกขึ้นมา... ไม่ใช่เพื่อจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล้ไปตามกรอบหน้าสวยของเฌอลีน แล้วหยุดลงที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกใจ

"พี่เฌอรู้ตัวไหมครับ... ว่าเวลาผู้หญิงใส่เสื้อเชิ้ตของผู้ชาย..."

เขาโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม

"...มันน่า 'ขย้ำ' ขนาดไหน"

เฌอลีนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพล สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ลูกหมาน้อยอีกต่อไป... แต่เขาคือหมาป่าที่กำลังจะตะปบเหยื่อ!

"ป...ปัณณ์... นี่เรา... เป็นหมอจริงๆ ใช่ไหม?" เธอถามเสียงสั่น

หมอปัณณ์กระตุกยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มของซาตานในคราบนักบุญ

"เป็นหมอสิครับ... แต่คืนนี้ ผมอาจจะต้องขออนุญาต 'ตรวจร่างกาย' พี่เฌอ... แบบละเอียดพิเศษหน่อยนะครับ"