กับดักสีขาว: คุณหมอหน้าใส...ร้ายลึกสุดขั้ว

ตอนที่ 1 อุบัติเหตุ (รัก) ในห้องฉุกเฉิน

เสียงรถพยาบาลและเสียงประกาศเรียกชื่อคนไข้ดังอื้ออึงไปทั่วห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ใจกลางกรุงเทพฯ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบทำให้ 'เฌอลีน' มัณฑนากรสาวสวยในชุดทะมัดทะแมงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงยีนส์เข้ารูป ต้องถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อย

"ซวยจริงๆ ยัยเฌอเอ๊ย..."

หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางก้มลงมองข้อเท้าข้างขวาที่เริ่มบวมเป่ง วันนี้เธอเข้าไปตรวจหน้างานรีโนเวทบ้านลูกค้า แต่ดันสะดุดเศษวัสดุก่อสร้างจนล้มไม่เป็นท่า ผลคือข้อเท้าแพลงจนเดินแทบไม่ได้ ต้องหามส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน ทิ้งงานกองโตไว้เบื้องหลัง

"คุณเฌอลีน เชิญที่เตียง 4 ค่ะ" พยาบาลสาวเดินมาเข็นรถเข็นของเธอเข้าไปด้านใน

เมื่อมาถึงเตียง เฌอลีนกัดฟันทนนั่งรอหมอเวรด้วยความหงุดหงิด เธอจินตนาการถึงหมอห้องฉุกเฉินที่มักจะหน้าเครียด พูดจาห้วนๆ และรีบตรวจรีบไป เพราะคนไข้ล้นมือ

ครืด...

เสียงรูดม่านกั้นเตียงดังขึ้น เฌอลีนเงยหน้าขึ้นเตรียมจะบอกอาการ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้คำพูดทุกอย่างกลืนหายไปในลำคอ

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ใช่คุณหมอลุงแก่ๆ หรือหมอหน้าดุอย่างที่คิด...

แต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ผิวขาวจัดจนเกือบจะเรืองแสงภายใต้ไฟนีออน ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาดูอ่อนเยาว์ราวกับไอดอลเกาหลี กรอบแว่นสายตาสีเงินทรงกลมที่สวมอยู่ยิ่งขับเน้นให้เขาดูเป็น 'เด็กเรียน' ผู้แสนสุภาพและน่าทะนุถนอม

"สวัสดีครับคุณเฌอลีน... ผมหมอปัณณ์นะครับ วันนี้เป็นอะไรมาเอ่ย?"

เสียงทุ้มที่เอ่ยถามนั้นนุ่มนวลชวนฝันจนเฌอลีนเผลอกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้ความเจ็บที่ข้อเท้าดูเหมือนจะทุเลาลงไปครึ่งหนึ่งทันที

"เอ่อ... หกล้มที่ไซต์งานก่อสร้างค่ะ ข้อเท้าพลิก" เธอตอบกลับ พยายามดึงสติกลับมา

"ขอหมออนุญาตดูหน่อยนะครับ"

'หมอปัณณ์' ขยับเก้าอี้กลมเข้ามานั่งตรงหน้าเธอ เขาวางมือลงบนข้อเท้าบวมแดงของเธออย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วยาวเรียวนั้นอ่อนโยนจนเฌอลีนแทบไม่รู้สึกเจ็บ

"เจ็บตรงนี้ไหมครับ?" เขาเงยหน้าขึ้นถาม สายตาผ่านเลนส์แว่นใสนั้นดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความห่วงใย

"เจ็บ... นิดหน่อยค่ะ" เฌอลีนตอบเสียงเบา ในใจเผลอคิดไปว่า 'ทำไมหมอเด็กจัง เพิ่งจบหรือเปล่านะ หน้าตาดูไม่มีพิษมีภัยเหมือนลูกหมาเลย'

"กระดูกไม่หักนะครับ แค่เอ็นอักเสบ เดี๋ยวหมอพันผ้าล็อกข้อเท้าให้ แล้วจะสั่งยาแก้ปวดกับลดบวมให้นะครับ พักใช้งานสัก 3-4 วันก็น่าจะดีขึ้น"

ขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาพันผ้าล็อกข้อเท้าให้เธออย่างตั้งใจ เฌอลีนก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเขาใกล้ๆ ขนตายาว ผิวละเอียด จมูกโด่งรั้น... ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบและ 'น่าเอ็นดู' ไปหมดสำหรับสาววัยยี่สิบเจ็ดอย่างเธอ

"เสร็จแล้วครับ" หมอปัณณ์เงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยี "ช่วงนี้งดใส่ส้นสูง แล้วก็อย่าเดินเยอะนะครับ... เข้าใจไหมครับ?"

คำว่า 'เข้าใจไหมครับ' ที่มาพร้อมกับการเอียงคอเล็กน้อย ทำเอาเฌอลีนใจกระตุก โอ๊ย... แพ้ เด็กมันขี้อ้อนชะมัด

"เข้าใจค่ะหมอ... ขอบคุณนะคะ"

"ยินดีครับ... ว่าแต่ คุณเฌอลีนทำงานเกี่ยวกับก่อสร้างเหรอครับ? เห็นบอกว่าล้มที่ไซต์งาน" จู่ๆ เขาก็ชวนคุย ขณะจดบันทึกอาการลงในแท็บเล็ต

"อ๋อ เป็นอินทีเรียค่ะ ออกแบบตกแต่งภายใน ช่วงนี้วิ่งดูงานหลายที่เลยซุ่มซ่ามไปหน่อย"

มือที่กำลังเขียนชะงักไปครู่หนึ่ง หมอปัณณ์เงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาภายใต้แว่นสายตานั้นดูเป็นประกายวิบวับแปลกๆ ... เหมือนเด็กที่เจอของเล่นถูกใจ

"บังเอิญจังเลยนะครับ..." เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ รอยยิ้มที่ส่งมาดูมีความหมายนัยแฝงที่เฌอลีนอ่านไม่ออก "ผมกำลังหาอินทีเรีย มารีโนเวทคอนโดพอดี... เจ้าเดิมเขาเพิ่งทิ้งงานไป"

"อ้าว... แย่เลยนะคะ" เฌอลีนตอบตามมารยาท

"ครับ แย่มาก... ผมเลยไม่รู้จะไปหาใครที่ไว้ใจได้" หมอปัณณ์ทำหน้าเศร้าสร้อย แววตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาหลงทาง "ถ้าคุณเฌอลีนไม่รังเกียจ... พอจะแนะนำบริษัท หรือรับงานนี้พิจารณาดูหน่อยได้ไหมครับ?"

เฌอลีนมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ความคิดที่ว่า 'ช่วยน้องมันหน่อย สงสารเด็กตาดำๆ' ผุดขึ้นมาในหัวทันที โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... นั่นคือการก้าวขาข้างหนึ่งลงไปในกับดักเสียแล้ว

"ได้สิคะ นี่นามบัตรพี่... เอ้ย นามบัตรดิฉันค่ะ ถ้าหมอสนใจก็ติดต่อเลขาฯ นัดคุยรายละเอียดได้เลย" เธอยื่นนามบัตรให้

หมอปัณณ์รับนามบัตรใบเล็กไปถือไว้ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปบนชื่อ 'เฌอลีน' เบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม... รอยยิ้มที่ถ้าเฌอลีนสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามันไปไม่ถึงดวงตา

"ขอบคุณครับ... พี่เฌอ" เขาเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ "งั้นผมขออนุญาตโทรหา... เป็นการส่วนตัวนะครับ จะได้ไม่ผ่านเลขาฯ"

"เอ่อ... ก็ได้ค่ะ" เฌอลีนพยักหน้าแบบงงๆ

"ดูแลตัวเองด้วยนะครับ... แล้วเจอกันครับ"

หมอปัณณ์เดินออกไปจากม่านกั้นแล้ว ทิ้งให้เฌอลีนนั่งมองแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจ "หมอสมัยนี้งานดีจริงๆ ... เฮ้อ ถือว่าฟาดเคราะห์แล้วได้โชคก็แล้วกันนะยัยเฌอ"

........

อีกด้านหนึ่งของเคาน์เตอร์พยาบาล

นายแพทย์หนุ่มเดินออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ผิดกับรอยยิ้มหวานหยดเมื่อครู่ราวกับคนละคน เขามองนามบัตรในมือ สายตาคมกริบไล่อ่านเบอร์โทรศัพท์พลางยกยิ้มมุมปาก... เป็นยิ้มที่ดู 'ร้าย' จนพยาบาลที่เดินสวนมาถึงกับชะงัก

เขากดโทรศัพท์เมมเบอร์ลงในเครื่อง ตั้งชื่อว่า 'My Patient'

"เจอตัวจนได้..."

หมอปัณณ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อกาวน์ แววตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงวูบวาบ กระต่ายหลงมาชนตอไม้เองแบบนี้... ราชสีห์อย่างเขาคงไม่ต้องออกแรงวิ่งไล่จับให้เหนื่อย

แค่รอเวลา... 'ขย้ำ' ก็พอ